Në një kohë kur gjithnjë e më shumë po u ikim problemeve të të tjerëve, Kristina Arnaudova ka zgjedhur prej vitesh të ndalet, të dëgjojë dhe të ndihmojë – në heshtje, pa bujë dhe pa nevojë për duartrokitje.

Edhe pse publiku e mban mend si një nga zërat më të dallueshëm të skenës muzikore vendase, sot misioni i saj dëgjohet më fort përmes veprave. Përmes “Proekt Sreqa” (“Projektit Lumturia”), ajo dhe një rreth i vogël grash vullnetare arrijnë deri te qindra familje dhe fëmijë në të gjithë Maqedoninë, duke sjellë jo vetëm ndihmë materiale, por edhe ndjesinë se dikush po mendon për ta.

Kristina flet hapur për besimin, keqpërdorimin e mirësisë, fëmijët e uritur, brezat që japin shpresë, por edhe për mënyrën se si, mes gjithë përkujdesjes për të tjerët, ajo mëson të kujdeset edhe për veten.

Sa këmbëngulin për privatësi njerëzit që kërkojnë ndihmë? Si e siguroni dhe ndërtoni besimin në ato situata të ndjeshme?

Në “Proekt Sreqa”, që nga themelimi i tij, një nga parimet themelore të punës ka qenë ruajtja e privatësisë së përdoruesve, pa publikuar fotografi, të cilat sipas mendimit tim në situata të tilla të vështira, e vështirësojnë punën akoma më shumë, veçanërisht kur bëhet fjalë për fëmijë në zhvillim, të cilët pas publikimit të atyre fotografive mund të bëhen objekt i talljes dhe bullizimit. Te ne, në platformat tona, fotografitë e përdoruesve publikohen shumë rrallë dhe kur kjo ndodh, deklarohet dhe thuhet paraprakisht se do të publikohen, ata që nuk dëshirojnë të publikohen, i pyesim dhe shprehen vetë. Publikohen fotografi nga festat, kampet, momentet e lumtura, por kurrë nuk i fotografojmë njerëzit në ngarkesën dhe trishtimin e tyre. Ata na kërkojnë nga halli, e jo nga e mira. Në punën humanitare, para së gjithash duhet të jesh njeri dhe të shmangësh çdo lloj sensacioni.

Unë përmbahem nga kritikat e shpeshta, por sinqerisht e urrej çdo formë shfrytëzimi të momenteve të vështira të njerëzve për të ndërtuar emër, karrierë, për të mbledhur pëlqime ose për të rritur shikueshmërinë. Në “Proekt Sreqa”, përfituesit ndihen të sigurt dhe të mbrojtur, kurse donatorët kanë besim dhe për këtë arsye dhurojnë prej vitesh, një numër gjithnjë e në rritje çdo vit. Dhe më e rëndësishmja, jo për ne, jo për “Proekt Sreqa”, por drejtpërdrejt për familjet dhe fëmijët. Pikërisht për këtë, sepse ata e dinë saktësisht se ku shkon secili prej donacioneve të tyre. Ne kemi një ushtri të vogël mbështetësish, njerëz të zakonshëm me zemra të mëdha, pa të cilët projektet, aksionet dhe aktivitetet tona nuk do të ishin të mundura.

Kush reagon zakonisht kur bëhet fjalë për ndihmë – njerëzit e zakonshëm apo kompanitë? Dhe çfarë, sipas mendimit tuaj, i motivon donatorët më bujarë?

Siç e thashë tashmë, donatorët tanë janë njerëz të zakonshëm, le të themi se janë të klasës së mesme, shumica e tyre janë nga ata që edhe vetë e dinë se si është të gjendesh në një situatë të pashpresë, në varfëri. Të rinj që kanë pasur sukses në karrierën e tyre. Nëna dhe baballarë të rinj që i bashkohen dhembjes së prindërve të tjerë që nuk kanë.

Pothuajse nuk ka nga ata që bota i konsideron vërtet të pasur dhe që janë në ato lista ku çdo vit shpallen se kush ka fituar më shumë.

Vitin e kaluar, në përqindje, individët dhuruan 80 për qind të shumës totale të dhuruar çdo vit. Vetëm 20 për qind ishin donacione nga kompani dhe firma. Çdo vit kemi kompani mike dhe disi kështu duhej të funksiononim me sukses si shoqatë, me personelin dhe zyrat tona. Por, numri i atyre kompanive çdo vit zvogëlohej, së pari na u desh të zvogëlonim numrin e punonjësve, nga tre mbeti vetëm një, pra, të gjithë u bëmë vullnetarë dhe pastaj u detyruam të mbyllim edhe zyrat. Vitin e kaluar, mbeti vetëm një kompani që mbështeti punën tonë me një shumë simbolike.
Edhe pse njerëzit e imagjinojnë “Proekt Sreqa” si një lloj kolektivi me shumë njerëz, furgonë, makina, depo dhe mjete, ne në të vërtetë jemi disa gra, të cilat punojnë nga shtëpia, përmes kompjuterëve dhe telefonave të tyre, në kohën e tyre të lirë, dhe bëjmë çmos për të përmbushur çdo kërkesë dhe për ta bërë më të lehtë jetën e secilit.

Gjatë gjithë vitit, bashkëpunojmë me shkollat ​​që kanë nevojë për ne, si dhe me të gjitha familjet që kanë fëmijë, dhe numri lëviz nga 700 deri në 1,500 përfitues në vit, me shërbime të ndryshme, kurse disa me të gjitha, gjegjësisht, ato janë pjesë e të gjitha projekteve dhe aksioneve.

Një numër që as shoqatat me buxhete milionëshe nuk mund ta arrijnë. Jam veçanërisht krenare për këtë fakt. Edhe në këto kohë të vështira, nuk kam pushuar së besuari për asnjë moment se “Proekt Sreqa” duhet të pushojë së ekzistuari.

Sa i zhvilluar është ndërgjegjësimi për dhurimin në vendin tonë, veçanërisht në një kohë kur konsumizmi është gjithnjë e më dominues?

Nëse flasim për individë, situata po përmirësohet nga viti në vit, por kur flasim për donacionet e korporatave dhe kompanive, situata po përkeqësohet çdo vit. Donacionet reduktohen në donacione formale, dhurohet për dy ose tri organizata dhe shumica e donacioneve bëhen për institucionet shtetërore, gjë që, sipas mendimit tim, është një strategji krejtësisht e gabuar.

Nëse themi se të rinjtë janë e ardhmja jonë dhe e dimë se 40 për qind e popullsisë sonë jeton në prag të varfërisë, atëherë pse të mos krijojmë një strategji për t’i nxjerrë ata fëmijë nga rrethi i varfërisë, për t’u siguruar atyre arsim cilësor, ushqim në shkollë, për t’i motivuar me kampe verore, me rroba të reja, në mënyrë që të mos jenë viktima të bullizimit për shkak të statusit të tyre shoqëror. Pse të mos përqendrohemi që këta fëmijë t’i bëjmë njerëz të suksesshëm dhe produktivë, e jo një brez të ri të njerëzve në rrezik social, përfitues të ndihmës sociale. Kjo është një pyetje që ia kam bërë vetes prej vitesh dhe deri më tani asnjë qeveri, ministri, nuk ka krijuar një strategji për t’u përballur me të.

Këto që u përmendën, ne si shoqatë, përpiqemi t’ua sigurojmë fëmijëve nga e gjithë Maqedonia, me theks në zonat rurale dhe fshatrat, ku ndihma arrin më vështirë.

A vini re dallime midis brezave kur bëhet fjalë për solidaritetin dhe humanizmin? A ju japin shpresë të rinjtë?

Oh po, të rinjtë janë shumë, shumë më të ndërgjegjshëm, donatorët tanë janë persona nga 20 deri në maksimum 40 vjeç. Të moshuarit nuk e kanë atë ndërgjegje, as atë ndjenjë, me gjithë respektin për përjashtimet. Të rinjtë janë shpresa, ata e kanë kuptuar seriozisht përgjegjësinë shoqërore, si pjesë të qenies, të ekzistencës dhe jetës së përditshme. Ata regjistrohen në çdo postim tonin dhe nuk e ripostojnë. Kjo ka shumë rëndësi për ne.

Një fakt interesant është se në FB janë kryesisht të gjithë ata që kërkojnë ndihmë, kurse në Instagram të gjithë ata që ofrojnë ndihmë, kështu që sipas kësaj mund të kuptoni kufirin e moshës së atyre që dhurojnë dhe atyre që kërkojnë.

Ku është kufiri midis ndarjes transparente të një donacioni dhe shfrytëzimit të gjendjes së dikujt tjetër për promovim personal? A mund të jetë ndarja publike edhe një nxitje pozitive për të tjerët?

Vija është e hollë, kurse tema është e ndjeshme dhe duhet të trajtohet me ndërgjegje dhe kujdes. E kam përmendur tashmë donacionin për shikime, për pëlqime dhe për popullaritet.
Ndarja publike në platformat tona ka shumë rëndësi, sepse në këtë mënyrë regjistrohen të gjithë ata që duan të dhurojnë. Megjithatë, ne kurrë nuk ndajmë fotografi të përfituesve, të dhëna personale dhe informacione të ndjeshme.

Ne shpjegojmë situatën, problemin që duhet të zgjidhet dhe të gjithë ata që duan të dhurojnë paraqiten vetë përmes mesazhit, më pas ne u japim të dhënat se ku dhe kujt t’i dhurojnë dhe çfarë u nevojitet.

Kjo është plotësisht e mjaftueshme për t’i ndihmuar dikujt, pa fotografi të panevojshme dhe pa i vënë njerëzit, për të cilët ky mund të jetë momenti më i vështirë në jetën e tyre, para syve të publikut.

A jeni përballur me raste të keqpërdorimit të mirësisë së të tjerëve? Si i dalloni dhe i zgjidhni situatat e tilla?

Sigurisht, ka pasur lloj-lloj situatash gjatë këtyre 10 viteve, ndonjëherë kërkojnë punë dhe luten që të mos e gjejnë, ndonjëherë sillen sikur ne jemi të detyruar ose sikur dikush po na paguan që të jemi vazhdimisht dhe në çdo moment në dispozicion të tyre, ka edhe nga ata që duan të jetojnë me vite me ndihma humanitare, megjithëse janë plotësisht të shëndetshëm dhe të gatshëm për të punuar. Por, kjo është arsyeja pse jemi këtu, për të kuptuar situatën, personalitetin, familjen. Dhe përpiqemi gjithmonë që ndihma të arrijë pikërisht aty ku është më e nevojshme.

A mund të jetë mirësia “ngjitëse”? A keni qenë dëshmitare e një zinxhiri veprash të mira që ka filluar nga një iniciativë e vogël?

Te ne kjo gjë ndodh vazhdimisht! Projektet tona shpesh bëhen virale në mediat sociale dhe shpesh një person mundet, me veprimet e tij, të sjellë një grup miqsh të tij si donatorë. Po, mirësia është ngjitëse dhe është një “sëmundje ngjitëse” të cilën duhet ta synojmë!

Për shembull, gjëja e parë që më vjen ndërmend është projekti: “Një vakt për çdo fëmijë në shkollë…”

Një mbrëmje të zakonshme, ndërsa po shikoja një serial, hapa FB-në dhe më doli një status nga një mësuese i cili u bë viral, ku ajo tregonte se si, gjatë një pushimi të gjatë, zemra ishte thyer kur kishte parë një nga nxënësit e saj duke ngrënë bukë të thatë në cep të klasës dhe duke pirë ujë, ndërsa të gjithë fëmijët e tjerë po hanin gjërat që kishin blerë. Mësuesja ishte afruar dhe e kishte pyetur me kujdes nëse do të donte të shkonin të blinin diçka tjetër së bashku. Fëmija ishte turpëruar dhe në fillim nuk kishte pranuar, por më pas kishte arritur ta bindë të blinte një simite dhe kos. Nuk mund të ndalonte së menduari për këtë gjithë natën. Qava për atë fëmijë dhe për të gjithë fëmijët për të cilët kjo është përditshmëri.

Kështu që të nesërmen shkova dhe hapa një llogari të veçantë në një bankë, qëllimi i së cilës ishte vetëm për vaktet e fëmijëve që shkojnë në shkollë dhe nuk kanë mundësi të ushqehen.
Projektin e publikuam dhe u bë viral! U bashkuan njerëz të zakonshëm, kompani, shoqata … Atë vit paguam nga një vakt për çdo ditë, për një vit shkollor, për 300 fëmijë.
Vitin e ardhshëm reagimi ishte shumë më i ulët dhe kompanitë e mëdha nuk donin të ofronin mbështetje, kështu që projekti zgjati dy vjet e gjysmë.

Nëse krijohen kushte, do të doja ta ringjallja atë projekt përsëri këtë vit. Uria është një problem serioz në Maqedoni, te fëmijët, për të cilin mendoj se absolutisht askush nuk flet dhe askush nuk e përmend. Mijëra fëmijë janë të uritur, çfarë do të bëjmë lidhur me këtë?

Si popull, ne shpesh dyshojmë në qëllimet e mira dhe kërkojmë ndonjë agjendë të fshehur. A jeni përballur me kritika të tilla dhe si i përballoni personalisht ato?

Jam shumë mirënjohëse që kjo nuk ka ndodhur deri më tani, të paktën jo publikisht, dhe as nuk kam dëgjuar për diçka të tillë. Për mua, kjo është një nga kënaqësitë më të mëdha në punën e “Projektit Sreqa” si shoqatë. Shumica e njerëzve as nuk e dinë që unë qëndroj pas shoqatës, gjë që ishte edhe qëllimi im fillestar – “Projekt Sreqa” të bëhet një markë humanitare më vete dhe të mos e lidhin atë me emrin tim. Le të themi gjithashtu se ndoshta doja të shmangja bisedën se po e bëja për popullaritetin tim.

i person, nuk jam adhuruese e popullaritetit dhe disi kam kaluar aq shumë kohë në sy të publikut saqë vërtet nuk kisha nevojë të fitoja ndonjë popullaritet përmes punës humanitare. Puna humanitare ka qenë dashuria ime që nga fëmijëria dhe besoj se tani ëndrra ime është bërë realitet. Sidomos për faktin se “Projekt Sreqa” nuk është vetëm i imi, por i përket edhe të gjithë njerëzve të mirë në Maqedoni, të gjithë atyre që të paktën një herë janë përfshirë dhe kanë dhuruar.

Cili moment në punën tuaj humanitare ju ka thyer më shumë dhe cili ju ka forcuar më shumë?

Gjëja më e vështirë për mua ishte kur punoja emisionin dhe projektin: “Projekt Kuqa so Kristina” (“Projekti Shtëpia me Kristinën”). Prisja mbështetje masive nga shoqëria dhe kompanitë, gjë që mund të ketë qenë utopike nga ana ime dhe kjo nuk ndodhi, kështu që mezi arrita ta përfundoja atë sezon të vetëm dhe të siguroja donacione për 10 shtëpi. Kjo më shkatërroi dhe për një kohë të gjatë nuk doja të kthehesha në punë. Atë periudhë isha më e lodhur fizikisht dhe mendërisht. Pas kësaj, isha e sigurt se nuk do të rikthehesha më kurrë në atë projekt, madje edhe kur një kompani më kontaktoi që donte të ishte sponsori kryesor i gjithë emisionit. Thashë, urdhëroni, vazhdoni punën, po ua jap projektin, vetëm pa mua. Nëse flasim se cili moment më forcoi… ai ishte momenti i njëjtë. Ajo që nuk të vret të bën më të fortë. Dhe kjo është e vërtetë.

Cili është keqkuptimi më i madh që njerëzit kanë për humanizmin?

Se duhet të kesh një qëllim të fshehtë për t’u marrë me të.

Si ju ka ndryshuar amësia si person dhe si humanitare?

Amësia di të të ndryshojë plotësisht, por mendoj se mua më ka bërë edhe më emocionale, dhe atëherë e kuptova se fëmijët janë ata që dua t’i ndihmoj. Kur e kuptova se sa fëmijë kanë nevojë për ne dhe sa fëmijë nuk kanë as kushtet themelore për të jetuar.

Edhe pse nuk jeni më aktive në skenën muzikore, cila është marrëdhënia juaj me muzikën sot?

Pasive. Marrëdhënia ime me muzikën tani është në distancë. Ajo është në gjakun tim, por tani thjesht e shijoj.

Në gjithë këtë kujdes për të tjerët, si po kujdeseni për veten – për shëndetin tuaj, ekuilibrin mendor dhe energjinë?

Nuk mund të kujdesesh për të tjerët nëse nuk kujdesesh më parë për veten, kjo vlen në çdo aspekt. Nuk mund t’i duash të tjerët nëse nuk e do veten. Një klishe që është e vërtetë. Mundohem të bëj një pushim kur ndiej se gjithçka është shumë e tepërt në një moment të caktuar. Më parë nuk dija ta bëja këtë. Tani e di këtë ekuilibër dhe e respektoj shumë. Pak punë, pak pushim është formula e duhur.

The post Kristina Arnaudova appeared first on Аптеки PlusPharma.

Rruga e çon edhe jashtë vendit – në Londër, ku jeton, mëson gjuhën dhe punon, ndërsa pas kthimit, vazhdon të lëvizë midis televizionit, botës së korporatave dhe shkrimit për teatër dhe muzikë.

Që nga viti 2012, radioja bëhet shtëpia e saj – Radio 2 në TVM, ndërsa nga kjo pranverë i rikthehet televizionit, në ekranet e vogla të TVM-së. Muzika është ilaçi i saj, teatri dashuria e saj e dytë, vjeshta dhe shiu janë gjendja e saj shpirtërore, ndërsa librat janë mësuesit e saj të heshtur, por besnikë. Këtë vit, së bashku me ekipin e Radio 2, ajo vrapoi për herë të parë 5 kilometra në Maratonën e Shkupit – me dëshirën për ta bërë traditë.

Vitin 2025 ajo do ta kujtojë për shumë gjëra, por mbi të gjitha si një nga vitet më të bukura pas lindjes së vajzës së saj Mishel (9 vjeç). Me një ves të vogël të quajtur blerje, me më shumë fara chia të konsumuara se kurrë më parë dhe me të njëjtin kuriozitet që e ka udhëhequr nga fillimi, kjo intervistë është një bisedë me një grua që e di se zëri nuk është vetëm profesion – por një mënyrë jetese.

Prej dekadash jeni e pranishme në transmetim – çfarë është ajo që edhe sot ju mban kureshtare dhe të dashuruar me radion dhe televizionin?

Kureshtja ndaj njeriut. Radioja dhe televizioni më japin privilegjin që ta zbuloj sërish çdo ditë – përmes zërit, heshtjes, shikimit, historisë. Teknologjia ndryshon, formatet gjithashtu, por nevoja njerëzore për t’u dëgjuar dhe për t’u parë mbetet e njëjtë. Kjo është ajo që më mban të dashuruar – ndjesia se ka ende diçka për t’u thënë dhe më e rëndësishmja, diçka për t’u dëgjuar.

Kur shikoni pas, cilin moment e konsideroni një pikë kthese të vërtetë në karrierën tuaj mediatike?

Kthimin në RTVM ose më saktë në Radio 2, e përjetoj si një pikë kthese të vërtetë. Jo sepse ishte një hap prapa, por një hap përpara – me përvojën, zërin e qartë autorial dhe lirinë për të krijuar një program që ka shpirt. Radio 2 më dha hapësirën për t’u rilidhur me thelbin e radios: histori të qeta, fjalë të zgjedhura dhe respekt ndaj dëgjuesit.

Si ka ndryshuar roli i prezantuesit gjatë viteve dhe çfarë, sipas jush, ka mbetur e njëjtë dhe e pazëvendësueshme?

Roli i prezantuesit sot është më i shumanshëm – nuk jemi vetëm transmetues të informacionit, por edhe redaktorë, rrëfyes dhe shpesh ndërmjetës midis publikut dhe përmbajtjes. Por, një gjë ka mbetur e njëjtë dhe e pazëvendësueshme: përgjegjësia për fjalën. Besimi që marrim nga dëgjuesit dhe shikuesit është themeli pa të cilin asnjë format nuk mund të mbijetojë.

Çfarë është më e vështirë – ndërtimi i një karriere si prezantuese e re apo ruajtja e besueshmërisë me kalimin e kohës?

Ndërtimi i një karriere kërkon guxim, por ruajtja e besueshmërisë kërkon disiplinë. Me kalimin e kohës, publiku bëhet më i rreptë dhe pritshmëritë më të larta. Besueshmëria mbrohet çdo ditë – me punë, me integritet dhe me rishqyrtim të vazhdueshëm të standardeve profesionale.

Si një grua me një karrierë të gjatë mediatike, a mendoni se gratë sot duhet të investojnë më shumë, si profesionalisht ashtu edhe vizualisht, për t’u pranuar?

Gratë edhe sot investojnë më shumë, ky është një realitet. Por, investimi më i rëndësishëm mbetet ai profesional – njohuritë, përgatitja dhe autenticiteti. Pamja është kalimtare, por besueshmëria dhe qëndrimi janë ato që ndërtojnë respekt afatgjatë. Me kalimin e viteve, mëson se prania nuk dëshmohet nga pamja, por nga esenca.

Zëri është shenja juaj dalluese – a keni menduar ndonjëherë se sa përgjegjësi mbart dhe sa depërton te njerëzit çdo ditë?

Po, dhe kjo është pikërisht përgjegjësia më e madhe. Zëri hyn në shtëpinë e dikujt, në mëngjeset e qeta dhe netët e vona. Mund të qetësojë, të motivojë dhe ndonjëherë të lëndojë. Kjo është arsyeja pse gjithmonë kam besuar se zëri nuk është vetëm një mjet, por një pasqyrim i etikës personale dhe profesionale.

Në çfarë projektesh po punoni aktualisht, cili qëndron më afër zemrës suaj dhe pse?

Aktualisht po punoj në disa projekte të ndryshme, por po aq të rëndësishme. “Ritamot na denot” është një emision i mëngjesit me kontakt të drejtpërdrejtë që më mban zgjuar dhe të lidhur me pulsin e përditshmërisë – aty reagimi është i menjëhershëm dhe i sinqertë. “Zavodliva kveçerina” është hapësira ime autoriale, një emision në të cilin fjalët, muzika dhe heshtja marrin kohën e tyre dhe është më intim për mua. Ndërsa “Nash podium” në TVM, të cilin e drejtoj çdo të enjte, është një sfidë televizive që më sjell dinamikë dhe energji publike. Secili prej këtyre projekteve prek një pjesë të ndryshme te unë dhe është pikërisht kjo larmi që më plotëson dhe më mban gjallë në mënyrë krijuese.

Sinqerisht, “Zavodliva kveçerina” qëndron më pranë meje. Është ndryshe nga gjithçka që bëj dhe nuk ka emision tjetër të ngjashëm në valët e radios në Maqedoni. Këtu kam lirinë të transmetoj dhe të krijoj një atmosferë që është intime, joshëse dhe personale – dhe pikërisht kjo është ajo që e bën atë të veçantë për mua.

A ka ndonjë projekt që është ende prapa skenës duke pritur të bëhet historia juaj e madhe e radhës?

Gjithmonë ka diçka prapa skenës, diçka që pret të bëhet historia e madhe e radhës. Për dëshirat nuk flitet, por mund të them se ëndërroj të realizoj një skenar filmi, për një “talk show”, madje edhe një për “Zavodliva kveçerina” në një skenë më të madhe në transmetim të drejtpërdrejtë … dhe kjo nuk është e gjitha. Vetëm mund të uroj që e ardhmja të më sjellë surpriza të reja dhe që zemra ime është duke punuar tashmë për to.

Si ju ka ndryshuar amësia – si grua dhe si profesioniste?

Amësia më ka ndryshuar thellësisht – edhe si grua, edhe si profesioniste. Më ka mësuar durimin, praninë dhe dashurinë e pakufishme, veçanërisht përmes Mishelës sime, e cila është frymëzimi dhe forca ime. Si nënë, e shoh botën me më shumë empati, ndërsa si prezantuese, mësoj çdo ditë të arrij te njerëzit me kujdes dhe sinqeritet.

Sot, nënat janë nën presion të madh – nga ushqimi, edukimi, deri te modelet “perfekte” të sjelljes. Sipas jush, sa e kanë rritur rrjetet sociale ndjenjën e fajit te nënat?

Rrjetet sociale e kanë rritur shumë ndjenjën e fajit te nënat. Ne të gjithë shohim jetë të idealizuara, fotografi perfekte, nëna “perfekte”, dhe kjo krijon presion që nuk është real. Por, është e rëndësishme të kujtojmë se dashuria, prania dhe vëmendja ndaj fëmijës janë shumë më tepër sesa ajo që shfaqet në ekran. Amësia nuk është një garë – është një proces intim, i gjallë, i cili mësohet çdo ditë.

Ju u rritët në një kohë kur fëmijët luanin jashtë, me baltë mbi gjunjë dhe pa mbikëqyrje të vazhdueshme – çfarë na mungon më shumë nga ajo fëmijëri sot?

Mungon liria dhe loja pa brenga– të eksplorosh jashtë, të hysh në baltë, të rrëzohesh dhe të mësosh prej saj. Fëmijët e sotëm shpesh janë nën mbikëqyrje të vazhdueshme dhe janë pikërisht ato momente të vetëzbulimit dhe aventurave të vogla që ndërtojnë vetëbesim dhe kreativitet.

Sa është sot kujdesi për shëndetin një zgjedhje e vetëdijshme dhe sa është një domosdoshmëri që vjen me kalimin e viteve?

Me kalimin e viteve, bëhet edhe njëra, edhe tjetra. Një zgjedhje e vetëdijshme është kur kujdesemi se çfarë hamë, kur lëvizim dhe dëgjojmë atë që na thotë trupi. Por, me moshën, kujdesi shëndetësor bëhet edhe një domosdoshmëri – sepse trupi dhe mendja kërkojnë më shumë kujdes për të qëndruar aktiv dhe të pranishëm.

A keni zakone të vogla ditore që ju ndihmojnë të qëndroni në formë të mirë fizike dhe mendore?

Nuk jam nga ata që munden/duan të ndjekin rituale dhe zakone, nuk më pëlqejnë rregullat. “Mirëmëngjes, si jeni?” e thënë nga dikush që ka rëndësi për mua, mjafton që dita ime të jetë me diell. Përndryshe, përpiqem t’i kushtoj vëmendje ushqimit dhe kaloj rregullisht kohë me një libër, por më së shumti me muzikë. Kujdesi mendor dhe fizik janë të ndërthurur, dhe kjo më ndihmon të qëndroj e pranishme dhe e freskët pothuajse çdo ditë.

A është pamja juaj e bukur rezultat i disiplinës, dashurisë për veten apo e një filozofie jete?

Pamja ime aktuale është fryt i vitit që kaloi, i të gjitha momenteve të bukura që përjetova gjatë punës, përgatitjes, xhirimeve dhe intervistave. Është rezultat i dashurisë dhe përkushtimit, i punës dhe gëzimit që i kushtoj çdo projekti. Bukuria nuk është vetëm një disiplinë apo një filozofi, është jetë që jetohet, ndjenjë dhe pasion që transmetohet çdo ditë.

Çfarë do t’u kishit rekomanduar grave që ndiejnë presion të duken të reja dhe perfekte, në vend që të jenë autentike?

Të kthehen te vetja. Përsosmëria është një iluzion, kurse autenticiteti është fuqi. Kujdesi për veten nuk do të thotë të përshtatesh me standardet e dikujt tjetër, por me të qenit versioni më i mirë i vetes – me përkujdesje, dashuri dhe pranim të të gjitha aspekteve të personalitetit tënd.

Çfarë këshille do t’i jepnit versionit tuaj më të ri – dhe grave që sot që janë në kërkim të zërit të tyre?

Të kenë durim dhe besim në vete. Secili ka ritmin e vet, rrugën dhe zërin e vet. Mos nxitoni të përshtateni me pritshmëritë e të tjerëve, por hulumtoni, flisni, rrituni dhe lejoni t’ju shohin ashtu siç jeni në të vërtetë. Zëri juaj është i fortë dhe unik, dhe ia vlen të dëgjohet…

The post Jeta në transmetim: Rashela Ginova – Karafiloski appeared first on Аптеки PlusPharma.

Ajo është fytyra që shumë njerëz e lidhin me kafenë e parë të mëngjesit dhe një fillim pozitiv të ditës. Për gjashtëmbëdhjetë vite me radhë, Milena Antovska Stankovska, me buzëqeshje dhe sinqeritet zgjon shikuesit e saj nga ekrani i televizionit “Kanal 5”.

Por, pas kamerave qëndron një grua me vlera të thella, qëndrime të qarta dhe zemër të ngrohtë – bashkëshorte, nënë dhe profesioniste e cila e di se jeta nuk është e përsosur, por gjithmonë e denjë për dashuri.

Në një bisedë të mbushur me sinqeritet dhe ngrohtësi, Milena flet për fillimet e saj, sfidat e punës publike, për dashurinë dhe ritualet familjare, por edhe për momentet kur ka nevojë për qetësi dhe diell që të mbushë shpirtin.

Përpara se të dilnit para kamerave, cilat ishin ëndrrat tuaja të para profesionale – a ëndërronit gjithmonë për televizionin apo jeta ju dërgoi atje rastësisht?

Që e vogël, doja të kem njerëz para meje, publik. Shijoja të gjitha shfaqjet, më pëlqente të këndoj, të vallëzoj … Televizioni si dashuri m’u shfaq gjatë ditëve studentore kur studioja gazetari, kur e dija dhe doja të isha pjesë e asaj bote.

Si ka ndryshuar roli juaj si prezantuese e emisionit të mëngjesit gjatë viteve – çfarë ju ka mësuar kjo punë për njerëzit dhe çfarë për veten tuaj?

Pyetje shumë e bukur dhe më bëtë të mendoj vërtet, sepse janë në pyetje 16 vjet para kamerës. Kjo punë më ka mësuar se njerëzit duan të dëgjohen, duan të arrijnë deri tek ata që janë në pushtet për të zgjidhur ndonjë nga problemet e tyre. Ata kërkojnë një strehë te ne, që në çdo rast do të thotë se na duan dhe na ndiejnë të afërt. Çfarë kam mësuar për veten? Mësova se jam vërtet e përkushtuar, e organizuar, e zellshme dhe profesionale në punë, por ajo për të cilën jam shumë e lumtur është se mbeta vetvetja, mësova të lidhem me të ftuarit dhe shikuesit pavarësisht se kush janë dhe çfarë bëjnë. Gjithashtu mësova se edhe kur gjërat nuk më shkojnë mirë, kam forcën të duroj gjithçka dhe ta përballoj ditën siç duhet.

Emisionet e mëngjesit kërkojnë freski dhe buzëqeshje të vazhdueshme. Si arrini të sillni energji të re dhe sinqeritet çdo ditë, edhe kur dita juaj nuk fillon në mënyrë ideale?

Pra, siç thashë më sipër, asnjëri prej nesh nuk ka ditë ideale. Ndonjëherë nuk ndihesh mirë fizikisht, shpirtërisht, fëmijët sëmuren … e kështu me radhë. Unë jam një person normal si gjithë të tjerët dhe kam sfida si gjithë të tjerët. Por, ajo që është karakteristike për profesionin tim është se shikuesi dëshiron të shohë një fytyrë të bukur, të buzëqeshur dhe të gëzuar herët në mëngjes dhe nuk i intereson shumë nëse kam fjetur mirë apo ka ndodhur diçka tjetër. Kjo është në rregull dhe e kuptoj plotësisht. Me kalimin e kohës, gjithçka mësohet dhe arrin të ngrihesh mbi çdo situatë.

A ka ndonjë të ftuar ose temë në emisionin tuaj që ju ka prekur në një mënyrë të papritur – një bisedë që e mbani mend dhe që ju ndryshoi si person?

Sigurisht që ka, ka shumë. Çdo i ftuar me pikëpamjet e tij të mëson diçka, diçka pozitive, diçka negative. Nuk e di nëse do të mund të veçoja ndonjë sepse vërtet ka shumë prej tyre, nga figura të njohura publike, deri te personat që nuk janë aq të njohur për publikun, por që ia vlen t’i kesh në jetë dhe janë një thesar i vërtetë. Unë admiroj njerëzit krijues që janë të vërtetë, të sinqertë dhe të drejtpërdrejtë, ose le të themi shpirtra artistikë dhe të gjithë të tjerët që janë të dashuruar me atë që bëjnë. Të gjithë ata që i kanë këto karakteristika më kanë prekur në një farë mënyre dhe më kanë ndryshuar pak.

Si përballeni me presionin dhe pritshmëritë e publikut – kur njerëzit ju shohin çdo ditë, por megjithatë nuk ju njohin plotësisht?

Epo, tani as nuk merrem më, sepse e kam tejkaluar këtë çështje. Sigurisht, i gëzohem çdo komenti të mirë dhe pozitiv, ato negative me ofendime as nuk më prekin, kurse ato që janë me kritika negative, por të mbështetura, i lexoj dhe mendoj nëse kam bërë vërtet ndonjë gabim diku, që të përmirësohem.

Çfarë do t’i rekomandonit një gruaje të re që dëshiron të hyjë në media sot – nga çfarë duhet të ketë kujdes dhe çfarë duhet të ndjekë me çdo kusht?

Do t’i rekomandoja që nëse kjo është ëndrra e saj, duhet ta ndjekë. Është e rëndësishme të jetë vetvetja, të respektojë veten dhe qëndrimet e saj. Të ketë kujdes nga njerëzit e këqij dhe hipokritë dhe të mbrojë privatësinë e saj sa më shumë që të jetë e mundur. Të ndjekë me çdo kusht gjithçka që e bën të lumtur, por pa lënduar askënd dhe pa i bërë keq askujt.

Kur dikush ju shikon në ekran, çfarë do të doje të ndiente – forcë, qetësi, afërsi apo diçka krejt tjetër?

Dua që të ndiejë energjinë e bukur dhe sinqeritetin që përcjell unë.

Dihet që bashkëshorti juaj, Gordani, është mbështetja juaj më e madhe. Si e ruani ekuilibrin midis punës suaj publike dhe jetës private familjare?

Gjithçka është marrëveshje. Nëse flasim për momente familjare, bëj publike çdo gjë që ai pajtohet që të publikohet, veçanërisht kur përfshihen fëmijët. Çdo gjë tjetër që lidhet me punën, është vendimi im. Me mirëkuptim dhe organizim të mirë, mund të arrihet gjithçka.

Cilat janë ritualet tuaja të vogla familjare – gjëra që i ruani vetëm për vete, pavarësisht detyrimeve dhe dinamikës së përditshmërisë?

Epo, meqenëse e kemi përpara periudhën para Vitit të Ri, do të thoja se në nëntor dhe dhjetor na pëlqen të shikojmë së bashku filma dhe filma vizatimorë të Krishtlindjeve dhe Vitit të Ri.

Keni dy vajza. Çfarë lloj nëne dëshironi që ato të kujtojnë – të rreptë, të butë apo thjesht të vërtetë?

Dua që të më kujtojnë ashtu siç jam, sepse jam njëkohësisht e butë dhe e rreptë, i përkëdhel dhe i puth, por edhe i qortoj. Do të thoja se jam gruaja dhe nëna më normale e cila nuk është ideale, por përpiqem të jem nëna më e mirë që mundem. Dua që edhe në të ardhmen të jem e para tek e cila ata do të vrapojnë për t’i thënë lajme të mira, por edhe kur diçka i trishton. Unë dhe përqafimi im të jemi për to vendi më i sigurt në botë.

Çfarë ju befason më shumë në botën e tyre dhe çfarë ju kanë mësuar ato për dashurinë dhe durimin?

Më befason çdo ditë zgjuarsia e tyre, sepse fëmijët e sotëm janë me të vërtetë diçka e veçantë. Më mësojnë për dashurinë çdo ditë dhe ajo dashuri vazhdon të rritet, e sa për durimin, për Zotin më mësojnë shumë, paçin shëndetin.

Sot, më shumë se kurrë, flitet për pranimin e trupit. A ju duhej edhe juve kohë për t’u pajtuar me disa nga “papërsosmëritë” tuaja?

Sinqerisht, unë gjithmonë kam qenë në rregull me papërsosmëritë e mia, nuk kam pasur komplekse. E kam pasur të vështirë të pranoj disa gjëra pas lindjes, veçanërisht pas lindjes së dytë me prerje cezariane, por ngadalë po përpiqem ta rikthej trupin në formën e dëshiruar.

Ku e shihni kufirin midis pamjes profesionale dhe stilit tuaj personal – sa nga Milena që shohim në ekran është e njëjtë me Milenën që shohim jashtë studios?

Ndodh shpesh që edhe jashtë studios njerëzit të më shohin ashtu siç jam në emisionin e mëngjesit, por gjithashtu shumë shpesh di të jem me një pamje ndryshe, të lirshme dhe sportive, pa grim.

Nëse do të mund t’i pëshpëritnit diçka Milenës nga e kaluara, çfarë do të ishte – “ji e guximshme”, “mos u nxito”, “qesh më shpesh”… apo?

Mos u mërzit për gjithçka dhe mos i kushto vëmendje dikujt që nuk e meriton. Ruaj shëndetin.

Nëse do të mund të mos ishit për një ditë as prezantuese, as nënë, as bashkëshorte – por vetëm Milena – si do ta kalonit atë ditë?

Varet nga stina e vitit, por përfundimisht do të isha Milena e cila rri shtrirë gjithë ditën në plazh, duke shijuar detin dhe diellin.

Kur shpirti juaj është i lodhur, cili është ilaçi juaj personal – qetësi, shëtitje, libër, bisedë…?

Shumë shpesh qëndroj e shtrirë vetëm në qetësi. Kjo më ndihmon shumë. Më pëlqen të lexoj, por kohët e fundit edhe një film i mirë mund të më çlodh.

The post Milena Antovska – Stankovska appeared first on Аптеки PlusPharma.

Shkupi në verë është i qetë dhe i nxehtë, por për Dani Dimitrovskën kjo është kohë për mendime krijuese, prova me grupin dhe shëtitje në mbrëmje buzë lumit. Prej 25 vitesh ajo qëndron në skenë si një nga zërat më të njohur të muzikës pop maqedonase. Në këto dy dekada e gjysmë, Dani ndryshonte dhe rritej – si grua, si artiste dhe si personalitet. Sot ajo flet për pranimin e vetes si pjesa më e bukur e pjekurisë, për qetësinë si terapi, për amësinë si mësim jete dhe për muzikën që mbetet shprehja e saj më e lirë.

Dani, ku gjendeni momentalisht? Po punoni për muzikë të re, po performoni, po bëni një pauzë apo jeni e përkushtuar ndaj familjes?

Më gjetët në shtëpi. Në Shkupin gjysmë të zbrazët. Në këtë mot të thatë e të nxehtë, nën kondicioner. Po sistemoj detyrimet e përditshme, po përfundoj projekte të mbetura, po bëj prova me grupin për performancat e ardhshme… Në një periudhë kohe për veten, për mendime krijuese, për shëtitje në mbrëmje buzë lumit.

Kanë kaluar vite që kur për herë të parë keni dalë para mikrofonit – si ju kanë ndryshuar ato vite si grua, artiste dhe personalitet?

Kanë kaluar 25 vite që kur për herë të parë dola para mikrofonit në një skenë të madhe. Ndryshimi është një proces natyral. Pranimi i vetes është pjesa më e bukur e pjekurisë. E deri atje ka një rrugë për ecje plot me mësime, sfida, tundime dhe njohuri. Ne ndryshojmë sipas asaj që përjetojmë, ndërsa përjetojmë atë për të cilën jemi të paracaktuar. Jam mirënjohëse për të gjitha rëniet dhe ngritjet, ato më kanë ndërtuar. Besoj se përvoja të reja presin për t’u realizuar dhe faleminderit Zotit që është kështu.

A besoni se zëri piqet bashkë me shpirtin? A ka këngë që sot i interpretoni ndryshe, me një emocion të ri?

Gjithçka piqet, gjithçka ndryshon. E këngët… ehh, këngët janë emocion më vete. E unë, si një person i ndjeshëm i pandreqshëm, përcjell atë që ndiej pa keqardhje. Nuk ka asgjë më çliruese se këndimi. Një e vërtetë e udhëhequr nga gjendja e brendshme, e cila shumë shpesh është e ndryshme. Prandaj edhe këndimi është i ndryshëm. Nuk ekzistojnë ndjenja të gabuara, as interpretime të gabuara dhe kjo është një nga bukuritë e këtij profesioni.

Kur ktheheni pas – cili moment nga karriera ju është më i dashur, e cili më sfidues?

Nga ky këndvështrim, periudha më simpatike për mua është fillimi. Një hyrje krejtësisht naive në Makfest, pa asnjë ide për ndonjë plan, e aq më pak qëllim. Një kërkim i pafajshëm i vetes, pa drejtim e kahe. Nga ky këndvështrim, pjesa argëtuese e karrierës është rruga e përshkuar në të cilën e ndërtoja veten si mozaik, duke u bashkuar pjesë pas pjese, miliona forma të vogla të parregullta që përpiqesha t’i përshtas me kushtet, kohën, shijet, kornizat, mentalitetet e dhëna… vite të kaluara në gjendje emocionale të panumërta, duke u përpjekur që secila copëz e mozaikut të jetë në vendin e saj. Ende është pjesa më argëtuese e karrierës sime dhe jo të gjitha pjesët janë në vendin e parashikuar. Nuk është i plotë dhe as i përsosur, por është mozaiku më i larmishëm dhe më i bukur që unë njoh.

Periudha më sfiduese është kjo që po jetoj sot. Me teknologjitë dhe përkufizimet e reja për një këngë të mirë.

A ka momente kur qetësia është më e rëndësishme për ju se muzika?

Po. E dua qetësinë. Më ndikon në mënyrë terapeutike dhe e dëgjoj rregullisht. Është po aq e rëndësishme për mua sa edhe muzika.

A keni ndonjë ritual tuajin para performancës? Diçka që ju lidh me veten para se të dilni në skenë?

Nuk kam rituale. Dal në skenë ashtu siç jam në atë moment. Ashtu jam më e lirë për t’u lidhur me publikun. E pakufizuar, pa mendjemadhësi, e hapur dhe me të gjitha shqisat e mprehura. Atëherë jam gati të jap gjithçka që kam dhe të marr gjithçka që meritoj.

Si duket një ditë e zakonshme për ju kur nuk jeni në skenë?

Ditën time e përcakton mëngjesi, kurse mëngjesin mendimet. Zakonisht jam një person që qëndron në shtëpi. I dua pizhamet, kuzhinën dhe kompjuterin. Kur dua të gatuaj, mëngjeset janë të destinuara për blejre në treg. Orët e mbrëmjes, veçanërisht gjatë verës, janë të rezervuara për shëtitje të gjata. Kur nuk gatuaj, shkruaj. Kur nuk shkruaj, rregulloj dollapin që kurrë nuk është i rregulluar, kurse për 30 lulet e mia kam orë të veçanta për kujdesin ndaj tyre, që të grinden mes vete mbi temën: cili gjeth shkëqen më shumë?

Në një botë që vazhdimisht vrapon – si e ruani lidhjen me veten?

Shkëputem nga bota. Në mënyrë të fshehtë dhe pa paralajmërim.

Shpesh ju identifikojnë si emocionale dhe të fortë – a e përjetoni veten kështu edhe në jetën e përditshme?

Gjithmonë.

Si e ka ndryshuar amësia perspektivën tuaj – jo vetëm ndaj muzikës, por edhe ndaj jetës?

U bëra nënë në moshën 21-vjeçare. Nuk mendoja për perspektiva personale, edhe pse e dija që kisha miliona aftësi. Kisha fat që udhëhiqesha nga instinkti, merrja vendime në çast, njihja impulsin tim dhe veproja. Amësia më hapi një botë të re dhe më vërtetoi se gjithçka që më ndodh është ajo që e meritoj dhe të cilën jam gati të përballoj. Në mënyrë të merituar. Për të mire ose për mësim.

Kur keni bërë për herë të fundit diçka vetëm për veten tuaj, pa ndjenja faji?

Bëj gjëra për veten dhe nuk ndiej faj. Përpiqem të lëviz kufijtë e mi, i jap vetes detyra shtëpie, e pyes dhe e shpërblej.

A keni ndjerë pabarazi në industrinë e muzikës për shkak se jeni grua?

Pabarazi, jo.

Sot nga artistët pritet një prani e vazhdueshme – në rrjetet sociale, përgjigje të shpejta, përmbajtje të reja, të jenë të hapur ndaj komplimenteve, por edhe për kritika të menjëhershme. Më parë gjithçka përmblidhej në një autogram modest, ndërsa sot duket sikur artisti jeton gjithmonë në një “sallë të mbushur” me publik i cili kurrë nuk shkon në shtëpi. Si e përballoni këtë presion dhe si ruani paqen tuaj të brendshme?

Ekziston presion vetëm nëse konkurron me dikë tjetër. Mjetet e reja për popullaritet krijuan një platformë për çdo individ në kërkim të famës dhe vëmendjes. Aty ka një xhungël presioni dhe konkurrence. Program i ngjeshur dhe hapësirë e ngarkuar me paraqitje të shkurtra/shpejta. Nuk jam pjesë e asaj loje, edhe pse ka shumë ndikim. Sot është e lehtë të bëhesh popullor, por sfida e vërtetë është me përgjegjësinë që vjen më pas. Gjithçka varet se çfarë dëshiron të realizosh dhe për çfarë qëllimi. Kohë më parë e kam qartësuar se kush jam dhe zgjedhja ime është marrëdhënia përmes këngës. Kjo është paqja ime.

Dukeni e freskët, energjike dhe rinore – cili është sekreti juaj? A është çështje gjenetike, mënyrë jetese apo diçka tjetër?

Nuk jam gjithmonë e freskët dhe energjike. Ka momente kur nuk jam asgjë nga kjo. Por, çdo ditë e re është një fillim i ri. Një fletë e re, e pastër. Njohuri të reja, probleme të vjetra. Zgjedhje të reja. Gjithçka luan rolin e vet në shfaqjen e madhe-të vogël. Koka është një lidhje shumë e rëndësishme. Mendimet janë motori. Qëndrimi pozitiv është arsye për buzëqeshje. Vallëzo sikur askush nuk të shikon. Ky është sekreti im i jetës për jetën.

Çfarë do t’u thonit lexuesve tanë që jetojnë me sfida shëndetësore, brenga familjare dhe gjithnjë e më pak kohë për veten?

Të gjithë ne kemi sfida shëndetësore, brenga familjare dhe probleme të përditshme, të cilat si mushkonjat e bezdisshme, presin qetësinë për t’u dëgjuar. Kohët e fundit lexova në një libër, ku autori thotë: “Mos u shqetëso për diçka që nuk ka zgjidhje dhe mos u shqetëso për diçka që ka zgjidhje”.

Asgjë nuk është më e rëndësishme se ky moment dhe se si e kalon atë.

Nëse jeta është një këngë – cilën do ta këndonit sot?

Let It Be.

The post Dani Dimitrovska appeared first on Аптеки PlusPharma.

Në një kohë kur heronjtë e sportit janë të rrallë, Maqedonia fitoi një yll të ri – Milijana Reljiq, një taekwondiste e cila, me këmbënguljen, guximin dhe talentin e saj, ka arritur majën e Evropës. Në Kampionatin Evropian të Klubeve 2025, ajo fitoi medalje ari, duke konfirmuar dominimin e saj në kontinent. Por, suksesi i saj më i madh ndodhi në Lojërat Olimpike Verore 2024 në Paris, ku në raundin e parë ajo mundi kampionen e dyfishtë olimpike nga Britania e Madhe Xhejd Xhouns – një moment që e bëri atë një nga sensacionet më të mëdha të turneut. Si mbajtëse e flamurit të Maqedonisë në hapjen e Lojërave Olimpike, Milijana jo vetëm që përfaqësoi vendin me krenari, por edhe shkroi histori. Në këtë intervistë ekskluzive, ajo flet për ndjenjën e fitores, vështirësitë me të cilat përballet si sportiste në Maqedoni, motivimin që e shtyn përpara dhe ëndrrat që ndjek. Kjo është historia e një vajze e cila, pavarësisht kushteve modeste, arriti të ngjitet në majën e taekwondo-së evropiane.

Urime për titullin Kampione Evropiane për Klube! Si u ndiet në momentin që e kuptuat se ishit e para në Evropë?

Ndjesia është vërtet e mrekullueshme dhe nuk mund të përshkruhet me fjalë. Në momentin që kuptova se isha e para në Evropë, më pushtuan emocione gëzimi, lumturie dhe ndihem krenare për veten time. Në atë moment e kupton se të gjitha stërvitjet e vështira, uljet, ngritjet dhe gjithçka që ke investuar më në fund shpërblehen. Ky titull për mua do të thotë se nëse investon njëqind për qind në diçka dhe nuk dorëzohesh, rezultati është i pashmangshëm.

Mposhtët një kampione olimpike – si dukej një ndeshje e tillë nga brenda, nga këndvështrimi juaj?

Ajo ka qenë idhulli im që kur fillova të merresha me këtë sport dhe gjithmonë ëndërroja të isha një ditë në vendin e saj. Të gjeja veten në tatami përballë një kampioneje olimpike të dyfishtë, ishte një përvojë që nuk do ta harroj kurrë.

Unë dhe trajneri im, dy muaj para Lojërave Olimpike, e dinim se do të isha me të në raundin e parë dhe për të qenë e sinqertë u ndjeva pak e zhgënjyer. Ajo ishte favoritja më e madhe për të fituar medaljen e artë dhe ndieja shumë presion dhe emocione. Por, falë trajnerit tim e kaluam atë moment së bashku dhe ai më kujtonte çdo ditë se sa shumë kishim investuar – të gjitha orët e stërvitjes herët në mëngjes, shumë sakrifica dhe kjo më dha vetëbesim të jashtëzakonshëm. Hyra në betejë me përqendrim maksimal dhe besova në vetvete se mund ta fitoja. Ndeshja ishte vërtet e vështirë dhe e pasigurt, por me taktikë të mirë arritëm ta fitonim. Nëse ke besim në vetvete, çdo gjë është e mundur.

Është thënë shumë herë se stërviteni në kushte modeste. Çfarë ju mungon më shumë si sportiste në Maqedoni?

Po, është e vërtetë që stërvitemi në kushte modeste dhe ky është një nga problemet më të mëdha me të cilin ne sportistët në Maqedoni po përballemi. Vitin e kaluar, dy muaj para Lojërave Olimpike, nuk kishim sallë për stërvitje, gjë që është një zhgënjim i madh për një sportist që po përgatitet për garën më të madhe sportive. Ndërsa pas sportistëve nga vende të tjera qëndron një ekip i madh, si fizioterapist, psikolog, trajner fitnesi, ne jo vetëm që nuk kishim asgjë nga këto, por po përballeshim me një problem siç ishte mungesa e hapësirës për stërvitje. Pas Lojërave Olimpike, Komiteti Olimpik na ndau një sallë që mund ta përdorim 24/7 dhe jemi vërtet mirënjohës për këtë.

Cili ka qenë momenti më i vështirë në karrierën tuaj deri më tani dhe çfarë ju bëri të mos dorëzoheni?

Momenti më i vështirë për mua dhe trajnerin tim ishte periudha kur menduam se kishim mbetur vetëm, pa mbështetje dhe pa kushte themelore që të mundem të përparoj. Kishte momente kur, për shkak të vështirësive financiare, mungesës së mbështetjes nga institucionet, mungesës së hapësirës për stërvitje, vërtet donim të dorëzohemi. Por disi, vetë, me burimet tona financiare dhe këmbënguljen, ia dolëm të arrinim deri këtu. Gjithashtu, një rol të madh luajtën njerëzit që besuan tek unë – familja ime, trajneri, miqtë, të gjithë i kisha në krah dhe një mbështetje të madhe. Besoj se çdo sukses është më i bukur kur e arrin atë, pavarësisht të gjitha pengesave.

Cilat janë synimet tuaja të mëdha të radhës? A janë Lojërat Olimpike në atë listë?

Sfida jonë e radhës është Kampionati Botëror 2025 në Kinë në tetor, i cili është shumë i rëndësishëm për ne dhe sjell një numër të madh pikësh për Lojërat Olimpike. Dhe sigurisht, ajo për të cilën po stërvitemi janë Lojërat Olimpike dhe do të bëjmë çmos për të siguruar normën për Lojërat Olimpike të ardhshme në LA dhe për t’u kthyer me një medalje.

Si duket një ditë tipike për ju – nga momenti i zgjimit deri kur shtriheni për të fjetur?

Dita ime fillon herët në mëngjes, më pëlqen të zgjohem herët sepse më bën të ndihem sikur po e shfrytëzoj ditën në maksimum. Pasi zgjohem, ha mëngjes dhe përgatitem për stërvitjen e mëngjesit. Stërvitjen time të parë e bëj me trajnerin tim të fitnesit Petar Basnarkov, me të cilin punojmë për forcën, qëndrueshmërinë, gjendjen e fizike, etj. Pas stërvitjes së parë, bëj një pushim të shkurtër dhe nëse kam kohë, më pëlqen të takohem dhe të kaloj kohë me miqtë e mi. Gjatë orëve të pasdites, bëj stërvitjen time të dytë – taekwondo, ku punojmë mbi teknikat, taktikat, sparingun, e të ngjashme. Pasi mbaroj stërvitjet dhe të gjitha detyrimet e mia, përpiqem ta kaloj mbrëmjen duke pushuar, duke fjetur mirë, duke lexuar një libër të mirë dhe duke e marrë veten për të qenë e freskët ditën e ardhshme.

Sa orë në ditë stërviteni dhe si kujdeseni për rikuperimin pas stërvitjeve të vështira?

Gjatë ditës stërvitem 4 deri në 5 orë dhe rikuperimi pas stërvitjes është vërtet i rëndësishëm, sepse na mundëson që ditën e nesërme të jemi të pushuar dhe sërish të japim maksimumin tonë në stërvitje. Elementet më të rëndësishme për mua, për rikuperimin pas stërvitjeve të vështira, janë gjumi, pushimi dhe ushqyerja e mirë. Gjithashtu përdor suplemente të caktuara, masazh sportiv, banja të ftohta, të cilat ndihmojnë vërtet në rikuperimin pas stërvitjes së vështirë.

Sa i rëndësishëm është ushqimi në sportin tuaj? A ndiqni një regjim specifik?

Ushqimi luan një rol të madh në sportin tim, pasi jemi të ndarë në kategori peshe. Kjo do të thotë që duhet ta ruaj peshën për të hyrë në kategorinë time, duke mos e humbur shpejtësinë, forcën dhe qëndrueshmërinë. Dieta ime përbëhet nga një ushqim i larmishëm dhe i balancuar, gjegjësisht proteina, karbohidrate komplekse dhe yndyra të shëndetshme, shmang ngrënien e ushqimeve të përpunuara dhe sasinë e tepërt të sheqerit. Para ndeshjeve mund të jetë vërtet sfiduese, sepse humbas 2 deri në 3 kilogramë dhe duhet të kujdesem shumë për çdo vakt.

Si e përballoni stresin para ndeshjeve të mëdha? A keni ndonjë teknikë apo “ritual” që e bëni gjithmonë?

Stresi është i pranishëm te çdo sportist, por duhet të mësojmë si ta përballojmë atë. Edhe sportistët më të mëdhenj, kampionët e botës dhe olimpikë ndiejnë stres dhe emocione. Para ndeshjes, zakonisht i fik rrjetet sociale dhe telefonin në mënyrë që të mund të përqendrohem vetëm te ndeshja. Ditën e ndeshjes, dëgjoj muzikë e cila më ndihmon të çlodhem dhe t’i kujtoj të gjitha sukseset që kam arritur duke përsëritur me vete – ti je më e mira. Kjo gjë më redukton vërtet stresin.

Cili është motivi juaj i brendshëm më i madh? Çfarë ju shtyn që të vazhdoni, edhe kur është më e vështirë? A keni ndonjë mantër, citat apo mendim që e përsërisni shpesh me vete?

Familja dhe trajneri janë motivi im më i madh që gjithmonë më shtyn përpara kur e kam të vështirë dhe nuk mundem vetë, sigurisht edhe dashuria për vendin tim dhe dëshira që gjithmonë ta përfaqësoj në mënyrën më të mirë. E dua dhe shpesh ia përsëris vetes thënien: “Pain is temporary. Quitting lasts forever”.

Cili person ka pasur ndikimin më të madh në formimin tuaj si sportiste?

Trajneri im, Aleksandar Eftimov, është personi që ka më shumë merita për gjithçka që jam sot. Ai e njohu talentin tim që nga momenti i parë, besoi tek unë edhe kur unë nuk besoja në vetvete. Për mua, ai është trajneri më i mirë në botë sepse jep gjithçka dhe sakrifikon që të kemi sukses.

Si jeni jashtë tatamit? Me çfarë e plotësoni kohën e lirë? A keni ndonjë hobi jashtë sportit – diçka që ju relakson dhe ju sjell gëzim?

Jashtë tatamit, Milijana është thjesht një vajzë e zakonshme, e cila do të kalojë kohë me familjen, miqtë, të dalë për shëtitje, të shkojë në kinema. Gjithashtu më pëlqen shumë hendbolli dhe shpesh shkoj të shikoj ndonjë ndeshje.

A arrini të gjeni një ekuilibër midis sportit dhe jetës private?

Po, arrij të gjej një ekuilibër midis sportit dhe jetës private, megjithëse ndonjëherë është e vështirë. I organizoj ditët e mia në mënyrë që të kem kohë për stërvitje, për pushim dhe për njerëzit që janë të rëndësishëm për mua.

Me çfarë do të merreshit nëse nuk do të ishit taekwondiste?

E dua hendbollin me të vërtetë dhe nëse nuk do të ishte taekwondo, padyshim që do të ishte hendbolli.

Çfarë do t’u rekomandonit të rinjve të cilët ëndërrojnë për suksese të mëdha, por ndihen të dekurajuar për shkak të mungesës së kushteve ose mbështetjes?

Do t’i këshilloja të gjithë të rinjtë, para së gjithash, të merren me çfarëdo sporti – sigurisht që unë do të rekomandoja taekwondo-n. Do të ketë shumë sfida, momente të vështira, ulje dhe ngritje, por të mos dorëzohen kurrë, sepse nëse dëshirojnë diçka me gjithë zemër dhe besojnë – ajo mund të realizohet.

The post Milijana Reljiq appeared first on Аптеки PlusPharma.

Disa njerëz e kërkojnë paqen në ngrohtësi. Të tjerët e gjejnë atë në ftohtësi. Ndër këta të fundit është edhe Beti Kotovçevska nga Resnja, një vajzë e cila në mes të dimrit shkon në male për të gjetur një lumë, liqen, ujëvarë dhe të zhytet në ujin e ftohtë. Jo për arsye të ndonjë tendence, por për t’i dhënë trupit shëndet dhe mendjes qetësi.

Pas një aksidenti të rëndë automobilistik që e lë të palëvizshme, Beti zbulon metodën holandeze “Njeriu i akullt”, Wim Hof ​​- një teknikë që ndërthur frymëmarrje specifike, terapi të ftohtë dhe disiplinë mendore. Ajo që fillon si një përpjekje për t’u shëruar, kthehet në filozofinë e saj të jetës.

Stili i ri i jetesës e çon atë deri në Lapland, Finlandë, ku arrin të marrë frymë qetësisht në ujërat e akullta në temperaturë -34°C. Takimi me Wim Hof ​​​është vetëm një tjetër dëshmi se ajo është në rrugën e duhur.

Në një mjedis ku që nga fëmijëria na mësojnë të mbrohemi nga i ftohti, Beti thyen akullin – tekstualisht dhe simbolikisht.

Jeni duke promovuar miqësinë me të ftohtin në një mjedis ku ende dëgjojmë: “Vishu, do të ftohesh…Mos dil zbathur…Sot nuk ka not, uji është i ftohtë…” nga prindër që besojnë se i ftohti është burim i sëmundjeve. Sapo fillon të bie shi, parqet boshatisen. Me këtë mentalitet, a është e vështirë ta shtyni idenë tuaj përpara?

Vazhdimisht ndeshem me skepticizëm dhe bindje të vjetra se i ftohti sjell sëmundje, më vjen keq për të gjithë brezat e rinj që ua përcjellin atë traumë kolektive fëmijëve të tyre dhe kjo buron nga frika.

Ne jemi fëmijë të nënës natyrë, nuk jemi krijuar për të qëndruar mbyllur mes 4 mureve, përkundrazi, jemi krijuar për të qenë në natyrë.
Metoda Wim Hof ​​nuk është ideja ime, kjo është një shkencë plotësisht e provuar dhe e demonstruar të cilën e studioj te vetja për 9 vjet dhe tani për tani jam instruktorja e vetme në Maqedoni – ku uji i ftohtë është ende një temë tabu për shkak të paditurisë, kurse për botën është shumë e njohur, por dalëngadalë po e sjell në shtëpi.
Disi gjithmonë gjej mënyra për ta mposhtur këtë mentalitet, por nuk është e lehtë. Duhet kohë dhe shumë durim për të ndryshuar besimet e rrënjosura thellë. Por, pavarësisht kësaj rezultatet flasin vetë. Fillova me pak, vetëm për veten, kurse tani pas 9 vitesh shumë njerëz kanë filluar ta kuptojnë metodën Wim Hof ​​me të ftohtin dhe ta praktikojnë atë.

Shiu dhe parqet e zbrazëta janë, sigurisht, një kujtesë se sa e rëndësishme është të ndryshojmë mendimet tona dhe të ndërpresim zakonet e vjetra. Njerëzit e duan zonën e tyre të rehatisë, dhe kjo është plotësisht e kuptueshme, por qëllimi i kësaj jete është të dalësh prej saj.
I ftohti nuk është burim sëmundjesh, por ilaç për trupin dhe mendjen.

Çfarë halli duhet të ketë një person që të fillojë të lahet me ujë të ftohtë?

Udhëtimi im për fat të keq filloi nga halli, por njerëzit e praktikojnë këtë metodë për përfitime të panumërta fizike dhe mendore.
Si për shembull:

Përmirësimi i sistemit imunitar: Metoda Wim Hof ​​forcon aftësinë e trupit për t’u përballur me infeksionet dhe inflamacionet, gjë që ndihmon në ndërtimin e imunitetit.
Rritja e energjisë: Teknika e frymëmarrjes stimulon qarkullimin e oksigjenit në trup, gjë që sjell rritjen e energjisë dhe një qëndrueshmëri më të mirë.
Reduktimi i stresit dhe ankthit: Kombinimi i frymëmarrjes dhe meditimit ndihmon në reduktimin e nivelit të stresit dhe përmirësimin e qartësisë mendore. Terapia e ftohtë stimulon çlirimin e endorfinës, e cila krijon një ndjenjë lumturie dhe relaksi.
Rritja e fokusit mendor dhe vetëkontrollit: Zbatimi i teknikave të frymëmarrjes dhe terapisë së ftohtë ndihmon në përmirësimin e vetëdisiplinës dhe fleksibilitetit mendor, gjë që çon në përqendrim më të mirë dhe kontroll më të madh të emocioneve.
Përmirësimi i qarkullimit: Uji i ftohtë ndihmon në përmirësimin e qarkullimit në trup, gjë që mund të çojë në një furnizim më të mirë të organeve me oksigjen dhe lëndë ushqyese.
Ripërtëritja e qelizave: Terapia e ftohtë ndihmon në përshpejtimin e proceseve të ripërtëritjes së qelizave dhe ngadalëson plakjen.
Përmirësimi i gjumit: Praktikimi i metodës Wim Hof ​​ndihmon për një gjumë më të mirë dhe të plotë, falë ankthit të reduktuar dhe qarkullimit të përmirësuar.
Tolerancë më e madhe ndaj të ftohtit dhe temperaturës: Aplikimi i terapisë së ftohtë rrit tolerancën ndaj të ftohtit, gjë që është e dobishme për shëndetin e përgjithshëm dhe gjithashtu ndihmon trupin të përshtatet me kushte të ndryshme klimatike.
Shëndet më i mirë mendor: Praktika e vazhdueshme e metodës stimulon ndjenjën e mirëqenies, pozitivitetit dhe shëndetit të përgjithshëm mendor.
Ndërtimi i qëndrueshmërisë: Me praktikimin e rregullt të metodës, trupi dhe mendja bëhen më të forta, më elastike dhe më të qëndrueshme.

A mund të ketë metoda efekt të plotë nëse praktikohet vetëm në dush dhe jo në natyrë?

Po, metoda Wim Hof ​​mund të ketë një efekt pozitiv edhe nëse praktikohet vetëm në dush, pa patur nevojë për të qenë në natyrë. Komponenti themelor i metodës është frymëmarrja. Uji i ftohtë, qoftë në natyrë apo në dush, shkakton reagime të ngjashme në trup. Ai e aktivizon sistemin nervor simpatik, përmirëson qarkullimin dhe forcon funksionin imunitar. Në dush mund të praktikohet gradualisht, duke filluar me periudha të shkurtra të ujit të ftohtë dhe duke rritur gradualisht kohën dhe intensitetin.

Kur e dini se trupi juaj është gati për hapin tjetër – larje në natyrë?

E dini se jeni gati për t’u larë në natyrë kur:
Trupi është adaptuar me të ftohtin – nëse mund të përballoni pa problem dushet më të gjata me ujë të ftohtë.
Merrni frymë me qetësi – nëse frymëmarrja juaj është e kontrolluar dhe ndiheni të qetë në kushte të ftohta.
Kështu është nëse e praktikoni metodën vetë, por nëse e praktikoni atë me një instruktor që do t’ju udhëheqë, në këtë rast unë, atëherë kjo praktikë mësohet edhe në një leksion pesë orësh.

A keni menduar ta ofroni këtë metodë përmes një programi online? Në çfarë mënyre njerëzit arrijnë deri te ju për ndihmë dhe si i ndihmoni ata?

Sigurisht që po, unë jap mësime edhe online, por si instruktore e një metode kaq ekstreme, insistoj gjithmonë që mësimet të jenë me pjesëmarrje fizike, sepse kështu ata mund të mësojnë shumë më mirë dhe të ndiejnë të gjithë magjinë e frymëmarrjes së përbashkët, e më pas të larjes. Pra, kur nxënësi të jetë gati, mësuesi do të shfaqet vetë.
Unë reklamoj veten në llogaritë e mia të mediave sociale, Instagram dhe Facebook, zakonisht njoftoj se kur dhe ku do të jetë seminari i radhës. Drejtoj gjithashtu edhe seanca individuale për njerëzit që duan të jenë vetë në këtë proces të thellë.

Libri i Wim Hof ​​është i disponueshëm në gjuhën maqedonase, por a mjafton ai që një person ta kuptojë metodën dhe ta zbatojë atë në mënyrë të pavarur? A ekziston rreziku nga zbatimi i gabuar?

Po, libri i Wim Hof ​​është një burim i shkëlqyer për t’u njohur me metodën dhe për të marrë njohuri fillestare për parimet e saj. Ai përmban shpjegime të hollësishme të teknikave të frymëmarrjes, terapisë së ftohtë dhe meditimit, dhe mund të jetë shumë i dobishëm për ata që duan ta zbatojnë metodën vetë. Por, se a mjafton për ta praktikuar metodën në mënyrë të pavarur dhe të sigurt, varet nga qasja personale dhe niveli i vëmendjes që i kushtoni udhëzimeve.

Ekspozimi i tepërt ndaj të ftohtit: Nëse nuk zbatohen rekomandimet për përshtatje graduale mund të rezultojë në rrezik hipotermie ose gjendje shoku në trup. Në kushte natyrore, uji i ftohtë është shumë më ekstrem se sa në dush, kështu që nuk duhet të fillohet me periudha të gjata të larjes, veçanërisht pa adaptimin e duhur.
Frymëmarrje e pasaktë: Teknika e frymëmarrjes mund të shkaktojë hiperventilim, që mund të rezultojë me humbjen e ndjenjave, marramendje apo edhe lëndim nëse nuk zbatohet në mënyrën e duhur.

Kështu që, po, si instruktore, gjithmonë këshilloj që nëse po e filloni vetë, duhet ta bëni me hapa shumë të vegjël.

A i zgjon metoda njerëzit e qetë dhe a i qetëson ata që janë hiperaktivë, duke qenë se është një simbiozë e dy ekstremeve – frymëmarrje e qetë në kushte jo të zakonshme?

E saktë, metoda Wim Hof ​​është një simbiozë e dy ekstremeve: frymëmarrje e qetë në kushte të ftohta. Për njerëzit e qetë, metoda mund të jetë një nxitje për veprim, duke i zgjuar dhe duke i ndihmuar ata të ndërtojnë vetëdisiplinë dhe të fitojnë forcë. Njerëzit hiperaktivë, uji i ftohtë dhe frymëmarrja e qetë i qetësojnë, duke i ndihmuar ata të mësojnë se si të kontrollojnë mendjen dhe trupin e tyre. Në thelb, metoda balancon energjinë dhe qetësinë, dhe është e dobishme për këdo që dëshiron të zhvillohet dhe të gjejë ekuilibrin e brendshëm.

Tani do t’ju kthej pas në takimin me Wim Hof…si është ai në jetën reale?

Takimi me Wim Hof, mësuesin dhe babain tim të dytë, ishte dëshira ime më e madhe. Ai nuk është thjesht një njeri që flet për metodën, por e jeton me të vërtetë atë. Energjia dhe pasioni i tij janë infektues dhe ndihen menjëherë kur hyni në praninë e tij. Ajo që më befasoi më shumë është se sa i sinqertë dhe real ishte.
Prej tij mësova se forca e brendshme dhe besimi në vete janë çelësi i vërtetë për të tejkaluar të gjitha pengesat, qofshin ato fizike apo mendore.
Në rastin tim ka qenë një pengesë fizike, kam qenë e palëvizshme për 2 vite pas aksidentit tim automobilistik dhe tani jam shëruar 100%.

Ajo për të cilën flet nuk është thjesht teori, por përvojë praktike.

Besimi i tij se “e pamundura nuk ekziston”, por vetëm potenciale për zbulim të vetvetes, është diçka që nuk mund të përcillet vetëm me fjalë apo libra.
Ajo duhet të përjetohet, të ndihet personalisht dhe vetëm atëherë mund të kuptohet plotësisht.
Wim Hof ​​është prova e gjallë se kufijtë janë më shumë mendorë sesa fizikë dhe forca e vërtetë qëndron në kontrollin e mendjes dhe procesit të frymëmarrjes. Ajo që ai mëson është shumë më tepër se teknikë – është një mënyrë jetese dhe një mënyrë për të parë botën.

Si ishte fëmijëria juaj, a keni pasur gjithmonë një lidhje të thellë me natyrën? Çfarë ju mungon më shumë nga ato ditë pa shqetësime?

Po, Beti është rritur në natyrë që e vogël falë prindërve të mi të mrekullueshëm dhe mbaj mend që gjyshi më quante bretkosë se nuk dilja nga uji. Dikur inatosesha me të, por tani e kuptoj plotësisht.
Një fëmijëri e pashqetësuar, çdo ditë në harmoni me natyrën. Kur perëndonte dielli, atëherë edhe ne ktheheshim në shtëpi. Prindërit e mi nuk më mbajtën në një kuti qelqi, por më linin në shi, në borë, në diell dhe kështu ndërtova gjithë atë që jam sot.
Sinqerisht, edhe tani jam e shkujdesur, se kështu është jeta në mal. Jam e shqetësuar vetëm kur udhëtoj në qytete dhe shtete më të mëdha.

Ju udhëtoni shumë, pra sa ndikojnë kulturat e ndryshme në këndvështrimin tuaj për botën?

Sigurisht, udhëtimi është një nga mënyrat më të mira për të zgjeruar këndvështrimin tuaj dhe për të mësuar gjëra të reja jo vetëm për botën, por edhe për veten. Kulturat që kam vizituar janë shumë të ndryshme, por secila prej tyre ka lënë një shenjë unike në këndvështrimin tim për jetën.
Thjesht ju zgjerohet këndvështrimi ndaj vetes, çliroheni nga të gjitha gjërat që dikush ju ka mbjellur dhe që nuk kanë qenë tuajat. Për mua, udhëtimi përfaqëson çlirimin e vetes së vërtetë, kur je askushi dhe asgjë në vendin e dikujt tjetër, atëherë je në dritën e vërtetë dhe je pikërisht vetvetja autentike.

Ku e shihni veten në të ardhmen?

Dua të vazhdoj të udhëtoj dhe të shoh sa më shumë kultura, kurse për një të ardhme më të largët planifikoj të shpërngulem në një mal pranë një lumi për një lidhje absolute me nënën natyrë, nuk e shoh veten në qytete/shtete të mëdha. Dua një jetë të qetë dhe të përmbushur me dashuri dhe mirëkuptim, pa nxitim, duke e shijuar.
Nëse një vajzë e re do t’ju afrohej sot dhe do t’ju thoshte: “Dua të jem si ty”, çfarë do t’i thoni asaj të bëjë dhe çfarë të mos bëjë?
Ji besnike ndaj vetes – gjëja më e rëndësishme është të ndërtoni rrugën tuaj dhe të ndiqni intuitën, pa u përpjekur të jeni dikush tjetër.
Lufto për qëllimet e tua – ndonjëherë rruga do të jetë e vështirë, por këmbëngulja dhe pasioni janë të rëndësishme për atë që bën.
Mos ki frikë të mësosh dhe të eksperimentosh – jeta është një proces i të mësuarit dhe zhvillimit të vazhdueshëm. Lejo veten të bësh gabime dhe të rritesh prej tyre.
Ji e guximshme në zgjedhjet e tua – ndonjëherë duhet të marrësh vendime të vështira, por nëse beson në vete, do t’i marrësh ato me siguri.

Çfarë nuk duhet të bëjë?

Mos u krahaso me të tjerët – çdo rrugë është e ndryshme dhe është e rëndësishme të përqendrohesh në procesin tënd, jo në atë që bëjnë të tjerët.
Mos ki frikë të thuash jo – është e rëndësishme të vendosësh kufij të shëndetshëm dhe të mësosh kur duhet të tërhiqesh ose të refuzosh diçka që nuk të përshtatet.
Mos harro të kujdesesh për veten – ndonjëherë harrojmë të relaksohemi dhe t’i përkushtohemi shëndetit dhe mirëqenies sonë.

Ky është thelbi i kësaj jete.

The post Beti Kotovçevska appeared first on Аптеки PlusPharma.

Me çdo rol, Sara Klimoska sjell freski, emocion dhe thellësi që vështirë mund të harrohet. E njohur për interpretimin e saj autentik në filmat e Millço Mançevskit “Vrba” dhe “Kajmak”, Sara u bë shpejt sinonim i valës së re të talenteve maqedonase që pushtuan ekranet filmike rajonale dhe botërore. Por, rruga e saj artistike nuk ndalon me kaq – përveç aktrimit, Sara provon të merret edhe me regji, duke eksploruar mënyra të reja të të shprehurit dhe tregimit. Pavarësisht se a është në film, në skenën e teatrit apo pas kamerës, ajo me guxim i zhvendos kufijtë e krijimtarisë së saj. Në këtë intervistë, Sara na zbulon frymëzimet e saj, sfidat me të cilat përballet si aktore dhe regjisore dhe çfarë e motivon për t’i qëndruar besnike vetes në një botë nga e cila kamerat janë të drejtuara gjithmonë.

Arti shpesh konsiderohet ilaç për ata që e konsumojnë, por a është dhe sa shërues është për ata që e krijojnë dhe e prezantojnë?

Arti shëron shpirtin, kjo është e sigurt. Na bën të lidhemi me historinë dhe estetikën dhe të identifikohemi, kjo na bën njerëz më të mirë, më të ndjeshëm dhe kritikë. Kjo vlen si për artistët, ashtu edhe për publikun.
Për mua, teatri dhe filmi janë padyshim kanalizimi i emocioneve dhe mendimeve. Kjo është psikoterapia ime dhe prandaj jam shumë e lumtur që kam profesionin më të bukur në botë. Sigurisht, ndjej një përgjegjësi të madhe ndaj publikut se çfarë përmbajtje dhe çfarë idesh shpërndahen përmes projekteve me të cilat punoj.

A jeni ndier ndonjëherë nën presion si grua në industri?

Si në çdo profesion tjetër, femrat janë një kategori e ndjeshme. Sidomos në profesionin tim, sepse jemi mjaft të ekspozuara. Më kanë bërë shpesh lloj-lloj komentesh lidhur me atë se si e përdor trupin tim, i cili në fakt është një instrument për punën time. Fatmirësisht nuk më kanë prekur komentet e tilla, sepse jam shumë e bindur se unë dhe vetëm unë vendos për veten dhe trupin tim.
Sigurisht, brenda vetë industrisë, burrat shpesh kanë pozitë të privilegjuar. Më vjen keq ta theksoj se regjisoret femra mund të numërohen me gishta, kurse drejtore fotografie femër nuk kemi asnjë. Kjo tregon shumë për gjendjen e barazisë në industri. Shpresoj se kjo do të ndryshojë në të ardhmen.

Kritika vjen me shpejtësinë e dritës përmes mediave sociale, a shihni më shumë përparësi apo mangësi në këtë? Si i trajtoni kritikat negative apo dështimet?

Nuk besoj se kam dështime, sepse çdo projekt më mëson diçka, më bën më me përvojë dhe më të pjekur. I adhuroj kritikat, të cilat sigurisht janë të bazuara dhe nuk janë gjuhë e urrejtjes, sepse përmes tyre bëhem një aktore dhe artiste më e mirë në tërësi. Fatkeqësisht, mediat sociale janë të mbushura me bullizëm dhe gjuhë urrejtjeje, por jo gjithçka duhet marrë seriozisht dhe duhet të kemi një filtër për atë se çfarë duhet të na prekë dhe çfarë jo. Në fund të fundit, ne nuk mund të jemi të preferuarit e të gjithëve, dhe kjo është në rregull.

Ju keni lindur në Strugë, një qytet i qetë buzë liqenit, në një kohë të mrekullueshme kur luanim në rrugë dhe kur i ngjisnim posterat e yjeve të filmit në mure. Çfarë fëmijërie keni pasur?

Unë kam lindur në Strugë, por kam jetuar në Ohër deri në moshën tetëmbëdhjetë vjeç para se të shkoj në Shkup për studime. Edhe pse kanë kaluar 12 vjet që kur jam larguar nga Ohri, nuk pushova kurrë së munguari liqenin, ajrin e pastër, rrugët e pastra dhe arkitekturën. Kam kujtime të mrekullueshme nga fëmijëria, por edhe shumë të këqija që më kanë formuar në personin që jam sot. Fatkeqësisht, shumë rrallë kthehem në Ohër sepse koha nuk më lejon, por megjithatë shkoj kryesisht për të vizituar familjen.

Shpesh luani personazhe komplekse dhe në ekran kjo duket shumë e thjeshtë, që është një shenjë e detyrave të shtëpisë të kryera me sukses. Si përgatiteni për role të tilla? A ju zbulojnë diçka për veten që nuk e keni ditur?

Unë jam punëtore dhe i përkushtohem plotësisht asaj që bëj, qind për qind, pa rezerva. Më vjen mirë që më janë dhënë mundësi të shkëlqyera dhe e kam patur të rëndësishme të kontribuoja sa më shumë që të mundja në çdo projekt. Shpesh mbështetem në intuitën time dhe e lë atë të më udhëheqë së bashku me regjisorin dhe pjesën tjetër të ekipit. Por, sigurisht, këtu teknika dhe përvoja janë gjithashtu të rëndësishme. Çdo rol është një eksplorim, një zbulim për veten, një gjetje dhe mësim.

Shohim se si disa regjisorë krijojnë një dinamikë specifike me aktoret me të cilat bashkëpunojnë shpesh, si Kuentin Tarantino me Margo Robi, ndërsa Vudi Alen e quajti Skarlet Johanson muzën e tij. A ndieni se ekziston një lidhje e veçantë krijuese mes jush dhe Millço Mançevskit?

Është shumë e bukur ndjenja kur e di se je në të njëjtën linjë me regjisorin. Në aspektin që lehtësisht kuptoheni, keni vlera të ngjashme estetike dhe që të dy i doni sfidat. Kjo është marrëdhënia dhe bashkëpunimi që kam me Millçon. Ai është gjithashtu një punëtor shumë i përkushtuar dhe një krijues i jashtëzakonshëm, prandaj jam vërtet e lumtur që kam bashkëpunuar me të dhe shpresoj që ky bashkëpunim të vazhdojë edhe në të ardhmen.

Ju keni përvojë me produksione ndërkombëtare, prandaj më intereson nëse kontekstet e ndryshme kulturore ndikojnë në aktrimin tuaj?

Mjeti ynë bazë është gjuha, dhe sigurisht se aktrimin në gjuhën time e ndiej gjithmonë si më të saktë. Por, siç e përmenda, i dua sfidat dhe ishte kënaqësi për mua të luaja në gjuhët që flas, si dhe në gjuhët që nuk i flas, por i kam mësuar për rolin. Çdo gjuhë ka melodinë e vet dhe unë zakonisht lidhem me melodinë që më jep dimensione të reja të krijimit të një roli dhe nga unë del një personazh tjetër. Madje, kur flas si në Ohër më duket sikur kam një temperament tjetër, për shkak të specifikës së dialektit.

Çfarë po punoni aktualisht? Si është të kesh statusin “punonjëse” në Teatrin e Dramës?

Më vjen mirë që u punësova në teatrin ku doja të punoja. E kam zvarritur gjatë procesin e punësimit, gjegjësisht nuk kam aplikuar në konkurset e mëparshme, sepse mendova se duhej të kaloja shumë kohë në skenën e pavarur kulturore dhe të sillja në teatër diçka që e kisha mbledhur si përvojë prej atje. Por, ka qenë gjithmonë dëshira ime të punësohem në atë teatër, sepse është më afër vlerave estetike dhe politikave të mia kulturore dhe merret me teatrin bashkëkohor dhe format e reja eksperimentale.
Aktualisht po përgatitem për hapjen e sezonit me shfaqjet të cilat tashmë janë në repertorin tim dhe paralelisht po punoj me gjuhën ruse për një serial të ri.

Debutimi juaj regjisorial “Vrzani” është përzgjedhur për programin prestigjioz “European Short Pitch”, i cili nxjerr në pah potencialin e suksesit global të projekteve filmike. Çfarë kuptimi ka kjo për ju si regjisore?

Hyrja në programin “European Short Pitch” me filmin “VRZANI” vetëm më konfirmoi se ky skenar filmi ka vërtet një potencial të madh dhe një ditë duhet të realizohet. Jemi ende në proces financimi të atij filmi dhe shpresoj që një ditë ta shohim në ekranin e madh.
Ndërkohë, në mënyrë shumë spontane shkrova një skenar tjetër për një film me metrazh të shkurtër të quajtur “NOVA ENERGIJA”, të cilin arritëm ta filmonim këtë verë me fondet tona dhe miq sponsorë që na ndihmuan ta mbështesim financiarisht filmin. Aktualisht jemi në postproduksion dhe pothuajse jemi gati, filmi është gati për të filluar aventurën e tij në festivalet botërore. Kishim një ekip të mrekullueshëm të udhëhequr nga producenti Jordanço Petkovski, i cili është maqedonas, por që tashmë njëzet vjet jeton dhe punon në Serbi. Filmi është në regjinë time, me bashkëregjisor Radovan Petroviq, ndërsa rolin kryesor e luan Tamara Ristoska. Fatmirësisht, në projekt na u bashkua edhe drejtorja e jashtëzakonshme e fotografisë nga Serbia, Bojana Andriq, e cila është nënkryetare e IMAGO – Shoqatës Botërore të kinematografëve. Pjesë e projektit gjithashtu ishin edhe Goran Ignjatovski – maska, Mihail Panev – skenografia, Roze Trajçevska – kostumi, Petar Koçishki – operator i kamerës, Millka Ançevska – asistente e parë dhe drejtore e kastingut, Nikolina Nedellkovska – skenariste dhe shumë autorë të tjerë të shkëlqyer pa të cilët ky film nuk do të realizohej.

A ka një kauzë apo temë që do të dëshironit ta nxirrnit në pah përmes punës suaj dhe a do ta bënit këtë nëpërmjet një roli apo përmes regjisë?

Regjia në fakt është një vepër autori që jep liri shumë më të madhe të shprehjes, por me këtë vjen edhe përgjegjësia më e madhe. Nëse një film nuk është më i miri, pothuajse gjithmonë regjisori është fajtor për gjithçka, edhe nëse një aktor është i keq, është faji i regjisorit. Regjisori jep tablonë e madhe në të cilën të gjithë bashkëpunëtorët e tjerë japin kontributin e tyre krijues.
Megjithatë, sigurisht që edhe unë përmes punës sime si aktore besoj se përcjell mesazhe, sjell ndryshim dhe krijoj kulturën e të parit një film. Megjithatë, edhe pse regjisori është krijuesi i tablosë së përgjithshme, një film mund të bëhet edhe pa regjisor, por nuk mund të bëhet pa kamerë dhe aktor.

A ka ndonjë rol që e keni refuzuar dhe më vonë keni dashur që ta kishit pranuar?

Nuk dua të kthehem prapa dhe të shoh nëse kam marrë vendimin e gabuar në situata të caktuara. Në atë moment, ashtu u ndjeva dhe besoj se ishte gjëja e duhur. Unë gjithmonë shikoj përpara dhe shoh se çfarë mund të bëhet më mirë nga sot e tutje.

A ka ndonjë film që e shikoni vazhdimisht si burim frymëzimi?

Unë nuk jam nga ata njerëz që rishikoj filma disa herë, sepse gjithmonë del diçka e re dhe përpiqem të përditësohem me kinematografinë botërore. Por, sigurisht, ka disa filma që më kanë mbetur në kujtesë dhe më shërbejnë gjithmonë si referencë për atë se çfarë do të thotë një film i mirë, si “Leviatan”, “Katër muaj, tri javë, dy ditë”, filmat e Dejvid Linç, Polanski e shumë të tjerë.

Si do të dëshironit të mbaheni mend si aktore?

Te kjo pyetje u zgjata më së shumti, sepse kreativiteti i pyetjes më bëri të pyes veten dhe të shikoj përpara për 40 vitet e ardhshme. Sigurisht, para së gjithash, qofshim gjallë e shëndoshë siç thuhet në gjuhën popullore.
Do të doja të mbahesha mend si një aktore e sinqertë, e pakompromis, me një dëshirë të vazhdueshme për ndryshim dhe për të bërë teatër më të mirë, film më të mirë dhe një botë më të mirë në përgjithësi. Në mesin e kolegëve të mi do të doja të kujtohesha si mbështetëse, kolegjiale dhe dikush që vazhdimisht i inkurajon të gjithë të jenë sa më të mirë dhe të luajnë në shfaqjet dhe filmat më të mirë të mundshëm.

Çfarë ndryshimi do të dëshironit të shihnit në industrinë e filmit?

Si fillim, do të doja të shihja disa kineastë të lumtur që janë të kënaqur me projektet të cilat i punojnë. Do të doja që të mos kishte më ndërprerje në xhirime si ato që ndodhën në dy vitet e mëparshme. Do të doja të shihja më shumë të rinj që duan të merren me filmin në vendin tonë. Dhe si përfundim do të doja të shihja më shumë përfaqësim të romëve në industri dhe përfaqësim më të madh të femrave, veçanërisht në pozicione ku ato pothuajse nuk ekzistojnë.

A keni ndonjë hobi apo aktivitet që e praktikoni për t’u shkëputur nga dinamika e punës?

Kohët e fundit, kam krijuar një dashuri për malet, duke u ngjitur shpesh në Vodno, Skopska Crna Gora dhe Matkë. Shpesh luaj në kitarë, ulem të lexoj dhe sigurisht, terapia ime është kur takohem me miqtë dhe pi një pije. Disa muaj më parë u bëra edhe motoçikliste, mora patentën e motoçikletës dhe bleva “Kavasaki-n” tim të parë. Mezi pres që të vijë pranvera dhe të nisem në rrugë më të gjatë me motoçikletën për aventura të reja.

Cilat vlera janë më të rëndësishme për ju si një grua e re në ditët e sotme?

Liria është shumë e rëndësishme për mua, të jem në gjendje të vendos për veten dhe trupin tim. Së fundmi jam bërë pjesë dhe po përhap idenë e nismës europiane “My Voice, My Choice” (“Zëri im, Zgjedhja ime”), e cila mbështet legjislacionin që do ta bëjë të ligjshëm abortin në çdo shtet anëtar të Bashkimit Europian. Mendoj se gratë polake kanë nevojë për ne, si dhe shumë të tjera që kanë vështirësi të realizojnë të drejtën e tyre themelore njerëzore.

The post Sara Klimoska appeared first on Аптеки PlusPharma.

Kur një person mbart pasionin e tij në skenë, ai krijon një hapësirë ​​ku emocionet gjallërohen dhe historitë marrin një dimension të ri. E tillë është Vlladanka Krstevski – aktore, bashkëshorte, nënë e re dhe drejtuese e emisionit të njohur të fundjavës “Kajmak” në TV Sitel, ku përmes të ftuarve dhe historive interesante freskon publikun me një dozë frymëzimi dhe buzëqeshjeje.

Me karrierën e saj profesionale në Teatrin e Kumanovës, Vlladanka eksploron thellësinë e emocioneve njerëzore, duke i mbartur ato njëkohësisht në skenë. Jeta e saj është një dëshmi për atë se si talenti, sinqeriteti, lidhja e thellë me njerëzit dhe arti mund të krijojnë magji. Në këtë intervistë, ajo ndan disa nga përvojat, mendimet dhe frymëzimet e saj, duke na çuar në një udhëtim nëpër botën e teatrit, televizionit, jetës familjare dhe vizionit të saj se si arti mund të jetë ilaç për shpirtin.

Si u zhvillua dashuria juaj për teatrin dhe çfarë ju frymëzoi për t’u bërë aktore?

Gjithmonë i kam dashur njerëzit, dallimet, sjelljet e tyre. Mundësinë për të ndjerë shumë emocione. Mbaj mend vetëm se kur kam parë një shfaqje – “Shpirtra me tatuazh” në Teatrin e Kumanovës dhe në njërën nga replikat thashë: “Unë do të bëhem aktore”, ky ishte vendimi im i heshtur. Një vendim i fuqishëm që, çuditërisht, nuk e harrova kurrë pavarësisht të gjitha trazirave.

Si ju ka ndryshuar teatri si person?

Më ndryshoi shumë. Thellësisht dhe tërësisht. Unë nuk kam qenë Vlladanka para FAD. Sinqerisht, atje në ato baraka gjen veten, zërin, rrugën tënde, por edhe humbesh. Mua teatri më bëri njeri më të mirë. Mësova si të kuptoj, të pranoj të gjithë dhe të mos gjykoj askënd. Kur luani personazhe të ndryshëm, në fund të ditës, ju jeni secili prej tyre – dhe diçka prej secilit duhet të flejë brenda jush. Nuk më mbetet gjë tjetër veçse përqafimi me të ndryshmen, dhe fuqia e katarsisit dhe ndryshimit.

A ka ndonjë rol që ju ka ndihmuar të zbuloni diçka të re për veten tuaj?

Çdo rol më ndihmon të zbuloj diçka për veten time. Nuk është gjithmonë një gjë e bukur. Ka edhe demonë me të cilët njeriu duhet të mësohet të jetojë. Por është bukur, është bukur të shohim veten në pasqyrë dhe të pranojmë se kush jemi. I dua personazhet që më krijojnë dhimbje, kështu ka kuptim edhe njohja.

A besoni se arti ka fuqinë për të shëruar? Kur ishte hera e fundit që u ndiet si pjesë e një eksperience të tillë?

Shumë. Arti duhet të shërojë dhe ndërgjegjësojë. Kjo nuk është gjithmonë e mundur. Pothuajse e pamundur në disa kushte. Por, është detyra jonë që të luftojmë vazhdimisht që kjo të ndodhë kur jemi në skenë. Ne jemi mjekët e shpirtit, me ne njeriu duhet të dehet. Herën e fundit këtë gjë e ndjeva në Gjermani, kur luajta monodramën time “Veta e parë njëjës”, njerëzit qanin gjatë gjithë shfaqjes. Shumë nga femrat m’u afruan pas performancës për të diskutuar mbi problemet sociale dhe situatat në të cilat janë gjendur. Aty për herë të parë pas një kohe të gjaaaatë, përjetova fuqinë e fjalës së thënë në skenë. Dhe u ndjeva e fuqishme. U ndjeva mirë. E përmbushur. Herën e fundit mua më shëroi piktura e Klimt “The Kiss” në Muzeun Belvedere në Vjenë. Thjesht, çdo lloj arti është shërues për shpirtin.

Si i trajtoni ndjenjat e dyshimit ose të pasigurisë, veçanërisht me një profesion të tillë publik dhe mediat sociale, ku kritikat arrijnë lehtësisht dhe shpesh mund të jenë të ashpra?

Dikur ishte më e vështirë. Shumë e vështirë kur përpiqesha t’u pëlqeja të gjithëve. Pasi u bëra nënë, dua t’i pëlqej vetëm vetes sime. Të jem përgjegjëse para vetes dhe familjes sime dhe t’i udhëheq gjërat ashtu siç më janë dhënë. Nuk më interesojnë kritikat që nuk janë konstruktive dhe qëllimkeqe. Më pëlqen kritika e mirë, mesazhi i shkruar me qëllime të mira, një pije pas shfaqjes, një bisedë e fokusuar – kritikat e tilla janë motori dhe forca ime. Dhe lutem që të kem më shumë prej tyre – sepse më bëjnë më të mirë.

Kur ndiheni se jeni më e lidhur me krijimtarinë tuaj? A ka ndonjë ritual që e praktikoni para se të dilni në skenë?

Gjithmonë marr frymë thellë dhe përsëris me nxitim monologun me të cilin u pranova në FAD, për të ngrohur nofullën. Një besëtytni e çuditshme që ky është fillimi për të cilin duhet të mbahem, rrënja që më mban në tokë dhe me krahë të hapur drejt qiellit. Me monologun e zonjushës Julia hyra edhe në Teatrin e Kumanovës. Thjesht, Strinberg është babai im në skenë.

Në cilin film, shfaqje apo ndoshta projekt dëshironi fshehurazi të jeni pjesë dhe me cilin nga kolegët apo regjisorët ëndërroni të bashkëpunoni?

Kam shumë dëshirë që një ditë të punoj me Ivo Van Hove. E adhuroj punën, regjinë, mendimin e mprehtë dhe fokusin e tij në çdo shfaqje. Përndryshe, dua të jem pjesë e gjithçkaje. Unë nuk jam nga ata persona që refuzojnë. Dua eksperienca, miqësi dhe burime krijuese. Kur shoh një shfaqje këtu, dua të jem gjithmonë pjesë e saj. Dua të punoj me të gjithë kolegët dhe regjisorët, mund të mësosh shumë nga të gjithë.

A besoni se roli i femrës në art dhe media sot po ndryshon?

Po, sigurisht. Femrat, por edhe meshkujt, ndryshojnë çdo ditë botët në të cilat veprojnë. Në hapësirën e artit dhe medias nuk duhet të jetë dëshira për të dominuar, por fuqia për të treguar histori përmes vizioneve dhe pikëpamjeve të ndryshme. Kjo është arsyeja pse unë mendoj se këndvështrimi femëror i gjërave ndryshon botën në të cilën jetojmë.

Cilët libra, filma apo personalitete ju kanë lënë përshtypje më të madhe dhe ju kanë frymëzuar?

Vëllezërit Karamazov – Dostojevski, La La Land dhe Nëna dhe Gjyshja ime – frymëzim i përjetshëm për një luftë të pashtershme!

Çfarë do t’i këshillonit gratë që luftojnë për të balancuar midis karrierës dhe familjes?

E vështirë është ajo luftë dhe ne rrallë fitojmë. Këshilla ime është të mos luftojnë. Unë jam një grua me fat që kam mbështetje të jashtëzakonshme nga partneri im. Kjo gjë më lehtëson shumë punën. Por, mbi të gjitha menazhimi i mirë i kohës dhe një rregull e artë: “Lini punën para se të hyni në shtëpi”. Le të mos mashtohemi, është shumë e vështirë dhe e pamundur. Ka ditë kur vetëm punoj dhe ditë që jam 24/7 me vogëlushin tim. Por, sinqerisht vetëm një gjë më mban: “NËNË E LUMTUR, FËMIJË I LUMTUR” kur unë jam e plotësuar, Zhani është shumë i gëzuar.

Si arrini të gjeni kohë për veten dhe bashkëshortin tuaj në garën me jetën e përditshme? A keni momente të veçanta që janë vetëm tuajat?

Çdo natë flasim për të nesërmen me një gotë verë. Një ritual i vogël që nga koha e studimit. Është e rëndësishme të synoni një marrëdhënie të shëndetshme. Ndonjëherë është një bisedë me një gotë verë, ndonjëherë është një takim në darkë. Por, ne përpiqemi të jemi aty për njëri-tjetrin. Çdo ditë. Pavarësisht nga gjithçka.

Çfarë bëni për të ruajtur aftësinë tuaj fizike dhe mendore me një jetë kaq dinamike?

Meditim, stërvitje ose ecje dhe ushqim të shëndetshëm. Kur është e mundur, sa më shumë që të jetë e mundur. Ndonjëherë i anashkaloj. Por, mundohem. Nuk e gjykoj veten. E di që mundet edhe më mirë.

Kumanova është një qytet më i vogël, por ju jeni personazh publik me njohje kombëtare. Si e përballoni këtë? A ka përparësi dhe mangësi?

Kumanova është e mrekullueshme. Është qyteti im. Njerëzit e mi. Unë kam qenë atje gjithë jetën time. I njoh të gjithë, edhe para se të dal në ekrane apo në skenë. Kështu që, gjithçka është e njëjtë dhe e mrekullueshme. Unë i respektoj dhe i dua shumë bashkëqytetarët e mi. Dhe disi ajo dashuri e veçantë rritet.

Çfarë ju pëlqen më shumë në qytetin tuaj dhe çfarë do të dëshironit të ndryshonit?

Më pëlqen ndryshimi, llojllojshmëria, bukuria e njerëzve të mi. Nuk e di se çfarë do të ndryshoja. Për mua Kumanova janë njerëzit. Ndejat te “Muri”, kafetë në Agora, vizitat në lokale, koncertet në Jard. Unë nuk do të ndryshoja asgjë dhe nuk do të doja që asgjë të shuhej – vetëm të rritet.

Ju udhëtoni shpesh – çfarë ju tërheq në vendet e reja? A ju ndihmojnë udhëtimet të gjeni frymëzim për role apo projekte të reja?

Udhëtimi është investimi më i madh që mund të bëj. Investoj në njohuri, kultura të reja, njerëz dhe gjëra të bukura. Jam e lumtur kur kam planifikuar një udhëtim. Është frymëzimi im për jetën – jo vetëm për projektet.

A ka ndonjë kauzë të caktuar që është e veçantë për ju? Si i frymëzoni të tjerët që të përfshihen në ndryshime pozitive?

Good thoughts (mendime të mira), good words (fjalë të mira), good deeds (vepra të mira). Gjithçka është e lidhur, nëse mendojmë mirë, do të flasim mirë dhe do të veprojmë mirë, ndryshimi fillon nga vetë ne, apo jo?!

The post Vladanka Krstevski appeared first on Аптеки PlusPharma.

Dragana Mlladenovska është një trajnere e shquar e fitnesit, e cila pasionin e saj për aktivitetin fizik e shndërroi në një karrierë të suksesshme dhe të përmbushur. Rrugëtimin e saj të fitnesit e ka filluar që në moshë të re, por fillimisht ka zgjedhur farmacinë si profesion. Pas përfundimit të Fakultetit të Farmacisë me rezultate të shkëlqyera, Dragana megjithatë ndoqi pasionin e saj dhe në moshën 25 vjeçare merr një vendim të guximshëm për ta ndryshuar karrierën. Sot, ajo nuk është vetëm një trajnere e suksesshme, por edhe pronare e FitLife, një platformë që promovon një mënyrë jetese të shëndetshme dhe aktive. Ky vendim i mundësoi asaj të shijojë përditshmërinë dhe të balancojë përgjegjësitë familjare me karrierën e saj, duke frymëzuar shumicën që guximi dhe disiplina të çojnë drejt suksesit.

Si e nisët udhëtimin tuaj të fitnesit dhe a keni ëndërruar ndonjëherë se do të arrinit deri këtu?

Gjithçka filloi shumë kohë më parë dhe shumë spontanisht… Fillova të stërvitem në moshën 13-14 vjeç, por fillova ta dua aq shumë aktivitetin dhe e gjeta lumturinë në të, sa që nuk kisha arsye për të mos ushtruar, por përkundrazi kërkoja vazhdimisht një mënyrë. Si fëmijë, kur mendoja për karrierë, nuk e kisha parë kurrë veten në këtë që jam sot. Sinqerisht, e kam parë veten si një farmaciste të suksesshme dhe për këtë arsye u regjistrova në Fakultetin e Farmacisë. Përfundova në kohë rekord me një mesatare të lartë dhe isha një nga më të mirat e gjeneratës, prandaj askush nga të afërmit nuk priste që unë të bëja një kthesë të tillë në karrierë. Por, 18 vjeç është shumë herët për të marrë një vendim se çfarë duam të bëhemi në jetë.
Në rastin tim mbizotëroi hobi, por më e rëndësishmja, unë e lejova që të notonte më lart. Puna është një e treta e jetës sonë dhe është shumë e rëndësishme ta shijojmë atë. Kur e mora vendimin për ndryshim, në moshën 25 vjeçare, hasa në paragjykime dhe mosbesim për hapin që po ndërmerrja sepse dhashë dorëheqjen nga një punë e sigurt, e punësuar si farmaciste në një kompani të njohur. Por, kur kthehem pas, është vendimi MË I MIRË që kam marrë dhe sot po jetoj ëndrrën time, e shijoj çdo ditë, punën e kam dashuri dhe më përmbush plotësisht.

Të zgjohesh çdo mëngjes i emocionuar dhe të kesh dëshirë për të bërë gjithnjë e më shumë në punë, është shenjë që tregon se sa shumë e do atë që e bën. Jam e lumtur dhe krenare që kam arritur në këtë pikë, por këtu jam sepse pata guximin të bëja një hap dhe të merrja rrezikun në duart e mia. Gjatë viteve të kaluara kam punuar shumë, si profesionalisht ashtu edhe privatisht, sepse nuk mund të ndash biznesin, karrierën dhe familjen. Jam munduar të balancoj për të arritur deri në një pikë më të qëndrueshme, por aty mund të arrish vetëm me punë dhe organizim të mirë. Nga viti 2018 e deri më tani kam bërë shumë, kam arritur të rris biznesin dhe marka ime të bëhet e njohur në vend, kam kryer studimet master shtesë për dietologji dhe terapi diete, por më e rëndësishmja u bëra nënë dhe linda dy vajza të mrekullueshme.

Me çfarë sfidash po përballeni si trajnere fitnesi?

Sinqerisht, nuk jam përballur me sfida për shkak të faktit se jam trajnere femër, por as nuk kam lejuar që të përballem. Në përgjithësi, unë punoj vetëm me femra, edhe pse asnjëherë nuk ia kemi ndaluar asnjë mashkulli që të vijë në stërvitje. Por, në vendin tonë ekziston pikëpamja se pilatesi nuk është për meshkujt, gjë që është krejt e kundërta. Pilates është një metodë e krijuar nga burrat, dhe sportistët më të mirë në botë praktikojnë pilates për të përmirësuar funksionalitetin, fleksibilitetin dhe lëvizshmërinë e trupit.

Por, është një temë e gjerë. Sfida ime më e madhe në punë është balancimi mes punës dhe familjes. Kjo është më e vështira për mua, sepse me dy fëmijë të vegjël dhe pa ndihmën e gjyshërve është shumë e vështirë. Mbështetja më e madhe për të gjitha sfidat është bashkëshorti im. Mendoj se ai është një nga “fajtorët” më të mëdhenj për të gjithë kufijtë që kam zhvendosur.

Si e motivoni veten në punë? A e perceptoni si dështim personal tërheqjen e dikujt nga grupi?

Mua më motivon më shumë përmbushja e detyrave të vogla. Unë zgjohem çdo ditë me një listë detyrash që duhet të kryhen gjatë asaj ditë. Nuk ka kënaqësi më të madhe shpirtërore, sesa të shoh në fund të ditës gjithë listën të gjelbër dhe të përfunduar. Dhe mendoj se pikërisht kjo është arsyeja pse kam arritur sukses të madh profesional, sepse nuk i anashkaloj gjërat e vogla që na çojnë drejt majës. Çdo ditë është një hap përpara drejt qëllimit për çdo gjë në jetë, ndoshta hapi do të jetë i vogël, por kur ecni përpara, suksesi është i pashmangshëm. Në të njëjtën mënyrë i motivoj edhe pjesëtarët e grupit dhe në çdo seancë stërvitore u kujtoj atyre se çdo përparim i vogël i çon ata drejt një versioni më të mirë të vetes. Ndoshta jo çdo ditë është më e mira për të ushtruar, sepse ndikojnë shumë gjëra, sidomos ne femrave: gjumi, stresi, përgjegjësitë, periudha e ciklit mujor…por është më mirë të bëj 50% të stërvitjes ose të realizoj ushtrimet më të lehta, sesa ta justifikoj veten se nuk do të stërvitem.

Ndërkohë që ora po vazhdon, e flas këtë gjatë gjithë kohës dhe me fjalët e mia mendoj se i motivoj shumë. Në kuptimin e plotë të fjalës, nuk e mbyll gojën për 60 minuta, nga pozicionet e trupit, frymëmarrja…i kujtoj se të gjithë jemi njerëz dhe se edhe unë kam ditë kur nuk jam në formën time më të mirë. Kur dikush tërhiqet, shumë rrallë e marr personalisht sepse numri i personave që motivoj është i madh, kam femra që punojnë me mua për më shumë se 10 vite, që nga koha kur kam punuar si trajnere në një studio tjetër, dhe kjo për mua është provë që motivoj mjaftueshëm. Ne si trajnerë duhet të japim motivimin fillestar, por megjithatë secili duhet të ketë këmbënguljen dhe disiplinën e tij dhe të përpiqet të gjejë motivimin e brendshëm që do t’i shtyjë përpara.

Në çfarë mënyre arrini të qëndroni në hap me tendencat e fitnesit dhe zbulimet e reja?

Në ditët e sotme është shumë e lehtë për të marrë informacion me disponueshmërinë e internetit. Unë mendoj se aftësia më e madhe është të dallojmë se cilat informacione janë të rëndësishme dhe mbi cilat informacione mund të bazohemi për të pasuruar njohuritë tona. Arsimi universitar dhe gjithçka që mësojmë në fakultet jo gjithmonë zbatohet realisht në punë, por padyshim që njohuritë akademike të ngrenë në një nivel më të lartë, në mënyrë që të dini se ku të kërkoni informacionet përkatëse të cilat vazhdimisht do t’ju avancojnë profesionalisht. Kështu që, unë pasuroj njohuritë e mia nga literatura shkencore. Por, padyshim që edhe masteri në dietologji dhe terapi diete me ngriti në një nivel tjetër përsa i përket të ushqyerit dhe ndikimit të tij në shëndet, aq me tepër që paraprakisht kam kryer 5 vite edukim mjekësor ku kam marrë bazat e anatomisë, fiziologjisë dhe funksionimit të organizmit tonë. Gjithçka në të ardhmen është vetëm një përmirësim dhe plotësim i figurës me detaje të vogla.

Çfarë mesazhi apo këshille keni për ata të cilët dëshirojnë të bëhen trajnerë?

Edukim, përvojë, punë, durim dhe shumë dashuri… Shumë shpesh duam që gjërat të ndodhin brenda natës, por kjo është e pamundur. Për këdo që dëshiron të jetë superior në atë që bën, i rekomandoj që të mos ndalojë së mësuari dhe të përpiqet, por edhe të jetë i gatshëm të fitojë përvojë.

A ekziston rreziku i ndarjes joprofesionale të programeve të ushqimit dhe fitnesit? A keni konkurrencë të shëndetshme për të ecur përpara?

Ka shumë rrezik sepse në ditët e sotme askush nuk mund t’ju ndalojë të shpërndani çfarëdo lloj informacioni në rrjetet sociale, por kur bëhet fjalë për informacione lidhur me shëndetin, unë do t’i rekomandoja të gjithëve të jenë shumë të kujdesshëm dhe të dëgjojnë këshillat e njerëzve që kanë edukimin e duhur për atë që prezantojnë. Ka edhe konkurrencë të shëndoshë, por në vendin tonë realisht nuk ka shumë. Nëse flasim për progres, sinqerisht konkurrenca nuk më ndikon shumë. Unë frymëzimin për përparim e kërkoj gjithmonë brenda vetes.

Njerëzit fshihen pas justifikimeve të ndryshme që të mos ushtrojnë, por pak janë të sinqertë kur bëhet fjalë për një bllokim mendor – apo?

Mendoj se justifikimet si mungesa e kohës, financave, etj. janë vetëm arsyetime. Bllokimi mendor dhe vetë-motivimi janë zakonisht pengesat më të mëdha për të zhbllokuar kujdesin ndaj vetes dhe unë e shoh këtë gjatë gjithë kohës te klientët e mi, por edhe te njerëzit në rrethin tim të ngushtë. Qasja ime në një rast të tillë është që përmes edukimit të shpjegoj se sa i rëndësishëm është kujdesi që i kushtojmë trupit për cilësinë e jetës që jetojmë. Stërvitja dhe të ushqyerit e shëndetshëm janë shumë më tepër se një pamje e mirë fizike, është i vetmi mjet që përmirëson me sukses shëndetin mendor dhe fizik. Unë shumë shpesh, përmes të gjitha videove të mia që shpërndaj në rrjetet sociale, përpiqem të shpjegoj në mënyrë popullore proceset fiziologjike në trup dhe ndikimin e stilit të jetesës në to, me qëllimin e vetëm për të arritur në momentin që secili nga ne është përgjegjës për shëndetin e tij dhe secili, nëse dëshiron, mund të gjejë një mënyrë për të marrë më shumë nga jeta. “Cilësia e jetës” është një frazë shumë e fuqishme, të cilën nëse e kuptojmë thellësisht, do të gjejmë gjithmonë një mënyrë për t’u përmirësuar.

Qëllimi juaj është që klientët të arrijnë pamjen e dëshiruar, por a ju ka ndodhur ndonjëherë të ndërprisni një orë ushtrimesh sepse dikush ka nevojë për bisedë?

Synimi im nuk është aspak pamja fizike dhe gjithmonë theksoj se ajo që marrin nga ushtrimet është përmirësimi i shëndetit të përgjithshëm. Pamja e mirë fizike është vetëm një shpërblim që vjen si shtesë. Programet e mia kanë orientim holistik për të përmirësuar atë që përmenda më herët – cilësinë e jetës që përfshin në mënyrë të barabartë edhe shëndetin mendor, sepse stërvitja është një mjet themelor që mund të ndryshojë shumë rrjedhën e jetës dhe plakjes suaj. Shëndet më i mirë metabolik, menaxhim më i lehtë i stresit, gjumë më i mirë, ruajtja e një sistemi të shëndetshëm muskulo-skeletor, përmirësimi i ekuilibrit hormonal në trup, kështu që nëse shikojmë më thellë në të gjitha këto përfitime, është e qartë se e gjithë kjo është shumë më tepër se një pamje e mirë fizike. Stërvitja dhe kujdesi për veten e përmirësojnë shëndetin mendor dhe fleksibilitetin metabolik që padyshim kanë ndikim holistik në të gjithë trupin.

Cilat janë predispozitat që duhet të ketë një trajner fitnesi, përveç gjendjes së mirë fizike?

Ndjeshmëri dhe dhunti. Është tjetër gjë të jesh i arsimuar mirë dhe të njohësh punën, por është tërësisht tjetër gjë mënyra se si ia prezantoni klientëve. Për të qenë mësues duhet të dish të përcjellësh njohuri. Kur punoni me njerëz, duhet të keni ndjeshmëri dhe dhunti për t’u mundësuar të lidhen me ju. Komplimenti më i mirë që kam marrë nga një kliente, një grua që bën stërvitje online, ishte se i përcjell energji dhe motivim të tillë, qoftë edhe virtualisht, saqë nëse nuk stërvitet, ndjen se më ka zhgënjyer, kurse pas mbarimit merr energji dhe motivim me të cilin ditët e saj marrin një kuptim tjetër.

A keni kohë për veten tuaj dhe si e kaloni atë?

Kësaj pyetjeje e kam vërtet të vështirë t’i përgjigjem sepse në fakt kam shumë pak kohë për veten time. Dy fëmijë të vegjël, familja, biznesi dhe të gjitha përgjegjësitë që shoqërojnë pas, sinqerisht është shumë e vështirë t’i balancosh. Por, nga ana tjetër, mënyra se si punoj është që të gjithë stërvitjen e bëj me klientët e mi, kështu që ajo periudhë e ditës, edhe pse është punë, për mua është kohë për veten time. Unë e shijoj çdo stërvitje të realizuar, sepse me stërvitjen edhe unë i mbush bateritë dhe kthehem në shtëpi te fëmijët plot me energji pozitive.

Cilat janë disa nga praktikat apo ritualet tuaja të bukurisë?

Më pëlqen një masazh i mirë dhe është diçka që e praktikoj rregullisht. Masazhi më rigjeneron, më relakson, në atë kohë shkëputem plotësisht nga gjithçka që më rrethon dhe i lejoj vetes ta shijoj atë një orë kohë për veten time.

The post Dragana Mlladenovska appeared first on Аптеки PlusPharma.

Pavle Kamiloski është një nga emrat më të njohur të skenës muzikore maqedonase, i njohur për vokalin e tij unik dhe pasionin për muzikën. Karriera e tij, e shënuar me shumë këngë, performanca dhe interpretime të suksesshme, është një frymëzim i vërtetë për shumë artistë të rinj.

Që nga momenti kur doli për herë të parë në skenë, e deri më sot, Pavle ka bërë një rrugë të gjatë. Historia e tij muzikore është një histori për përkushtimin, këmbënguljen dhe dashurinë ndaj artit. Për shkak të aftësisë së tij për të kombinuar klasiken me tendencat moderne, Pavle arriti të pozicionohet si një aktor i rëndësishëm në botën e muzikës, kurse rruga e tij drejt suksesit është plot me përvoja interesante dhe mësime të vlefshme.

Cili ishte momenti përcaktues në jetën tuaj që ju bëri të kuptoni se muzika do të bëhej profesioni juaj?

E dija këtë që në momentin që qëndrova për herë të parë në skenë para një publiku. Atëherë ai nuk ishte publiku im, por ishte një publik që më pranoi shumë mirë, me duartrokitje që e mbaj mend ende dhe që më dha forcë të shoh veten time si ky Pavle që jam sot.

Kur kemi një vizion të qartë të qëllimeve, ne përdorim potencialet dhe burimet tona në mënyrë shumë më optimale për të realizuar ëndrrën tonë.
Në vitet që pasuan e stërvita zërin dhe u zhvillova si këngëtar, ndërsa njëkohësisht punoja diçka krejtësisht tjetër që më jepte mbështetje financiare. Një sakrificë e tillë zgjati me vite.
Isha 33 vjeç kur ndjeva se muzika po bëhej profesioni im, jo ​​vetëm një hobi, e me këtë edhe një burim ekzistence. Pikërisht atëherë vendosa të lë pozicionin tim të menazhimit të restoranteve në Hotel “Marriott” dhe t’i përkushtohem aktivisht asaj që më bën të lumtur dhe më jep motivimin për zhvillim të vazhdueshëm.

Cilët ishin ndikimet tuaja më të mëdha muzikore gjatë rritjes dhe si e formësuan ata stilin tuaj muzikor?

Si fëmijë, kisha mundësinë e rrallë të rritesha me koleksionin muzikor të babait tim. Ai përfshinte emra të mëdhenj që ishin pothuajse të panjohur për brezin tim. Ishte muzika e Xhejms Braun, Hulio Inglesias, Tom Xhons, Frank Sinatra, BB King etj.

Në të njëzetat e mia të hershme, pata rastin dhe mundësinë të udhëtoj nëpër botë, të njihem me kultura dhe kombësi të ndryshme, duke përfshirë Mesdheun, nga ku në fakt buron dashuria ime për muzikën mesdhetare. Gjatë asaj periudhe fillova të shfaq një interes të veçantë për emrat me ndikim muzikor si Luçano Pavaroti, Andrea Boçelli, Frank Sinatra, Din Martin etj.

Kur fillova të edukohem profesionalisht dhe të zbuloj mjeshtërinë e instrumenteve, atëherë ndikim të madh te unë kishin mentorët e mi, me mbështetjen e të cilëve fillova karrierën time duke interpretuar muzikën italiane. Ishin vitet kur mora titullin “Ambasador i Muzikës Italiane” në Napoli, Itali.
Më vonë, fillova të krijoj muzikën time origjinale, me të cilën fillova të krijoj vulën time personale në skenën tonë.

Po përgatitini ndonjë gjë të re për momentin? Si e keni kaluar verën në aspektin profesional?

Përveç shfaqjeve dhe angazhimeve të shpeshta muzikore, aktualisht jam duke punuar në dy projekte të reja, të cilat do të shpallen së shpejti.

Si e ruani ekuilibrin midis karrierës suaj dinamike dhe jetës personale? A keni ndonjë rutinë që ju mban me këmbë në tokë?

Unë jam gjithmonë i prirur të jem realist lidhur me veten dhe kjo më ndihmon të ruaj modestinë time, gjegjësisht të jem me këmbë në tokë. Aftësitë që i fitova me punë që para se të fillonte karriera ime muzikore, nuk ndalova kurrë së zhvilluari. Ato janë në fakt rutina ime e përditshme, përmbajtja e ditës që është edhe bilanci im i jetës.

Emocioni dhe pasioni i fortë që më jep skena dhe publiku nga njëra anë, kurse nga ana tjetër qetësia dhe modestia që gjej te përparësja në hotel “Neda” teksa përgatis specialitetet për mysafirët e mi. Atë që e gjej si një anë të bukur të përbashkët në këto dy profesione është se në të dyja i shërbej popullit. Kjo më sjell kënaqësi të veçantë dhe ndjenjën e plotësimit.

Sa ju shërben atësia si frymëzim në çdo gjë që bëni?

Universi na jep një fuqi të mahnitshme pasi bëhemi prindër. Pavarësisht gjithë netëve pa gjumë për shkak të asaj krijese të vogël, ne gjejmë forcën që na çon përpara. Dashuria ime që Josifi të rritet në një person të shëndetshëm dhe të matur është burimi im i frymëzimit dhe motivim për gjithçka në vazhdim.

Arrini të dilni në takim me gruan tuaj? Si ju pëlqen ta kaloni kohën së bashku?

Përveç përgjegjësive që na imponon përditshmëria, me Irinën time të mrekullueshme kemi krijuar një ekuilibër të përsosur mes asaj që është ajo dhe asaj që jam unë. Gjithmonë gjejmë një mënyrë për t’i kushtuar vëmendje njëri-tjetrit. Koha që kalojmë së bashku është kohë e kaluar cilësore, pavarësisht nëse bëjmë sport, gatuajmë së bashku, shikojmë një film apo dalim në një “takim” në ndonjë restorant. Pra, ne përpiqemi të kultivojmë dashurinë tonë çdo ditë duke ushqyer shpirtërat tanë me çaste të bukura që janë të mbushura me interesa të përbashkëta.

Duke krahasuar kohën e kaluar kur rriteshit në rrugë dhe atë që jetojmë sot, a keni ndonjë vizion se si do ta edukoni dhe orientoni fëmijën tuaj në të ardhmen?

Jam dakord, fëmijëria jonë ishte shumë ndryshe nga koha e sotme dhe moderne në të cilën jetojmë. Megjithatë, unë si prind jam i detyruar t’ia përcjell të gjitha vlerat morale dhe etike fëmijës tim, të jetë i edukuar dhe i kulturuar. Gjithashtu t’i siguroj edukimin adekuat për zhvillimin e tij, në mënyrë që të rritet në një person të shëndetshëm dhe normal, me vlera reale. Pasi ta kem arritur këtë qëllim, është e drejta e tij se cilin drejtim do të zgjedhë për të ecur më tej në jetë.

Gjithnjë e më pak muzikë ka nëpër shtëpi, ndërsa më parë të gjitha punët bëheshin me radio në sfond. Sa konsumon dhe reagon ndaj muzikës fëmija juaj edhe pse është i vogël?

Përkundrazi, Josifi u njoh me muzikën botërore dhe klasike kur ishte akoma në barkun e nënës së tij. Në shtëpinë tonë, ndonjëherë harrojmë të fikim muzikën kur na zë gjumi. Josifi është një fëmijë që rritet në një ambient muzikor dhe ndoshta është herët për ndonjë supozim, por më gëzon që lodra e tij e preferuar është pianoja e fëmijëve.

A keni ndonjë talent apo hobi të fshehur për të cilin fansat tuaj mund të befasohen?

Vitet e fundit, shumë shpesh njerëzit dinë të bëjnë shaka me mua se kam filluar alpinizmin dhe se para se të shfaqej Irina në jetën time, nuk e dija se ku ishte Vodno. Por, e vërteta është se unë jam marrë aktivisht me sport gjatë gjithë jetës sime dhe pavarësisht se sa e dua Mesdheun, prapëseprapë jam rritur në Galiçnik.

Si hobi do të përmendja lundrimin në ujërat e liqenit dhe horizontet e detit. Sa i përket talenteve të mia të fshehura, gjatë Koronës kam filluar të pikturoj në pëlhurë dhe pikturat e mia artistike e kanë vendin e tyre në muret e Hotel “Neda”, Galiçnik. Në të ardhmen ka mundësi t’ju befasoj me një ekspozitë.

Thonë se është e pamundur që një artist të pensionohet, mendja e tij krijuese do të gjejë gjithmonë një mjet për t’u shprehur. Pra, si e parashikoni pensionimin tuaj?

Nuk do të tërhiqesha kurrë nga dëshira për të krijuar ndjenja dhe emocione. Ne si artistë, nëse nuk do të krijonim, do të ishim njerëzit më të trishtuar në botë. Do të këndoja derisa të më zgjasë zëri, pavarësisht moshës. Nuk ekziston asnjë vizion për pensionim në kokën time. Nëse nuk do të ishte kështu, do të pensionohesha diku në Mesdhe, në një shtëpi buzë plazhit, me një gotë verë në çdo perëndim, përballë një pëlhure dhe me një brushë në dorën tjetër.

Muzika sot i ka në dispozicion mediat dhe kanalet sociale, sa i lehtëson kjo gjërat në të vërtetë? Dhe nga cili aspekt i vështirëson?

Mediat sociale janë një mjet që padyshim i ndihmon artistët për vetëpromovim. Megjithatë, duhet patur shumë kujdes me cilësinë e përmbajtjeve që publikohen dhe mënyrën se si vendosen. Të gjithë jemi dëshmitarë të komenteve dhe kritikave të shpeshta negative që jo gjithmonë vijnë nga një vend i ndershëm dhe i sinqertë.

Si i përballoni gjithë ato komente negative që sot mund të arrijnë lehtësisht deri te ju përmes rrjeteve sociale?

Tashmë është e njohur se në vendin tonë njerëzit i japin vetes të drejtën të gjykojnë dhe kritikojnë pa bazë. Më duket se nuk do të takoni kurrë një person të suksesshëm që merret me këto gjëra. Ka një fjalë të urtë popullore që thotë: “Në arë nuk mund të vendosim portë, e as njeriut t’ia mbyllim gojën”.

Mediat sociale janë një hapësirë ​​ku të gjithë janë të lirë të shprehin mendimin dhe qëndrimin e tyre, dhe për sa kohë që është i matur dhe pasqyron emocione të vërteta, qoftë ky një mendim kritik apo pozitiv, unë e vlerësoj atë.

Nga të gjitha performancat që keni dhënë, a ka ndonjë që dallohet si veçanërisht e paharrueshme dhe domethënëse për avancimin tuaj?

Me realizimin e çdo koncerti, e ndej zhvillimin dhe gjithmonë insistoj që koncerti i ardhshëm të jetë akoma më i mirë se ai paraprak. Nëse do të më duhej të veçoj ndonjërën nga performancat, do të veçoja koncertin tim të fundit që u realizua vitin e kaluar para festave të Vitit të Ri në “Teatrin Kombëtar të Maqedonisë”.

Pasi kanë shkëmbyer kaq shumë energji pozitive me publikun, interpretuesit thonë që pas performancës ndihen të zbrazët, madje edhe të trishtuar. Sa të varur jeni nga ajo energji dhe a përjetoni rënie emocionale pas një performancë?

Skena është i vetmi ilaç pozitiv që dua të marr deri në fund të jetës sime. Ndjenjën që kam kur jam në skenë nuk mund ta krahasoj apo zëvendësoj me asgjë. Reciprociteti i shkëmbimit të energjisë mes meje dhe publikut është një ndjenjë e papërshkrueshme. Edhe pse pas një performance ndihem i rraskapitur fizikisht, sërish jam shumë i mbushur emocionalisht. Dhe pikërisht për këtë ndjesi kam forcën dhe energjinë për të realizuar një shfaqje tjetër.

Si shpresoni se do të ndikoni në gjeneratën e ardhshme të muzikantëve? Çfarë shpresoni se do të lini më shumë si trashëgimi për fansat e ardhshëm?

Duke ndarë përvojën time personale dhe rrugën që kam ecur deri më tani, do të doja të përcjell të gjithë entuziazmin tim të deritanishëm deri te secili që dëshiron të bëjë një version më të mirë të vetes në botën e muzikës dhe të mos heqë dorë kurrë nga ëndrra e tij, sado e vështirë të jetë rruga drejt realizimit të saj, për arsye se pendimi dhe keqardhja më vonë në jetë mund të jenë shumë më të dhimbshme në krahasim me mospërpjekjen dhe frikën nga dështimi.

Kemi muzikantë të rinj fantastik dhe të talentuar me vokal të mrekullueshëm, të cilët duhet të luftojnë vetë për të gjetur vendin e tyre. Ndoshta do të jetë e vështirë, ndoshta rruga do të jetë me shumë gjemba dhe pengesa. Është normale që njeriu të hezitojë dhe të pyesë veten nëse është gjëja e duhur, por më besoni, lumturia është e pamatshme dhe e pazëvendësueshme pasi realizoni ëndrrën tuaj dhe gjeni veten. Unë kam arritur deri në një shkallë të caktuar, por ende po jap gjithçka nga vetja dhe mendoj se kam ende shumë synime që dua t’i realizoj. Kështu që, gjithçka që kam bërë deri tani dhe ajo që do të vijë, e më besoni se ka shumë më tepër, mbetet për brezat e ardhshëm dhe publikun tim.

The post Pavle Kamiloski appeared first on Аптеки PlusPharma.

Ivana Knez është një nga të paktat stiliste e cila pavarësisht turbulencave të shumta në botën e modës, ende stilizon me shumë dashuri dhe përkushtim. Krijimet e saj janë dramatike, artistike dhe krejtësisht unike, epitete të cilat në skenën e modës i përkasin vetëm njohësve të vërtetë të modës, të cilët kanë punuar shumë dhe janë edukuar për ta quajtur veten jo vetëm stilistë të modës, por edhe diktatorë të tendencave.

Në epokën e mënyrave të shpejta të fitimit të parave, industria e tekstilit nuk zgjedh mjetet për të arritur qëllimin e saj. Ajo ndot, mbështetet në fuqinë punëtore të pambrojtur, madje edhe atë të fëmijëve, shkel ligje të panumërta natyrore dhe të drejta të njeriut për të arritur në shifrën e imagjinuar me shumë zero.

Ndërsa jeni duke pritur në radhë, së bashku me mijëra gra dhe burra në mbarë botën që dëshirojnë të njëjtën veshje si ju (për të cilën ndoshta nuk keni kurrfarë nevojë reale), kujtohuni se ajo ka kaluar në duart e ndonjë gruaje të rraskapitur në Bangladesh e cila nuk ka as ujë të pastër për të pirë.

A e keni tani pak më të qartë madhështinë e stilistëve të modës, veçanërisht atyre si Ivana që nuk heqin dorë nga interpretimet e tyre të modës edhe me koston e fitimeve të tyre?

Maqedoni, Serbi, Turqi, Angli, Holandë, e deri në Emiratet e Bashkuara Arabe, udhëtojnë koleksionet e kësaj zonje dramatike e cila merr frymë për modën.

Kishit nderin të hapni sezonin e katërt të Festivalit të Modës në Shkup me një koleksion të ri dhe 15 vite kreativitet të jashtëzakonshëm pas jush. A jeni krenare për veten tuaj? Në këto 15 vite, a i keni arritur të gjitha qëllimet tuaja të imagjinuara përmes modës?

Mendoj se qëllimet dhe idetë e përcaktuara janë të rezervuara për pjesën e organizuar të shoqërisë, veten e kategorizoj te njerëzit kreativë, për ne vlejnë rregulla të tjera. Babai im i ndjerë thoshte: Ivana, ti je artiste, ne ty nuk të kuptojmë, e lëre më bota. Nuk i kam arritur të gjitha qëllimet e mia të imagjinuara, kam akoma, po vloj dhe duhet ta nxjerr, më duhet të punoj akoma më shumë, më shumë dhe më shumë. Secilën herë më shumë dhe më mirë, konkurroj me veten.

Na tregoni pak më shumë për koleksionin e fundit, çfarë ju frymëzoi dhe kujt i dedikohej? Në fakt, si qëndroni e frymëzuar dhe kreative sezon pas sezoni?

Të gjitha modelet e mia nga RTW deri te ky koleksion kanë qenë për gra të guximshme dhe me vetëbesim. Gjithçka që bëj synon idealin tim për një grua, një grua që jeton me të vërtetë, nuk mbijeton, që ka më shumë ambicie se gatimi i një vakti dhe një pëlqim në një foto gjysmë të zhveshur në Instagram, një që arsimimin e vë para televizionit dhe që nuk ka frikë të qëndrojë vetëm me veten.

Ky është një nderim i vakët për punën time të 15 viteve pas, duhej të plotësoja dozën, gjithsesi jam ende e vetëdijshme se ku krijoj dhe cila është shija e vendit. Në fund të ditës i paguaj vetë faturat e mia, është mbi të gjitha shkas i ekzistencës sime krijuese, që ndoshta është edhe fajtori i suksesit tim, unë njoh audiencën time.

A mund të na shëtitni përmes procesit tuaj krijues nga konceptimi i idesë deri te produkti përfundimtar? A ka ndonjë ritual apo rutinë që ndiqni gjatë stilimit?

Qasja ime është më shumë piktoreske dhe filozofike, më pëlqen shumë të futem në bërthamë dhe thelb, në botën time vetëm ngjyra blu është platonike. Unë nuk kam rregulla, kam një histori dhe nuk kam afate kohore, ndonjëherë di të zhdukem për ditë të tëra, kurse ndonjëherë herë di edhe të mos prek asgjë.

 Si arrini të lëvizni mes tendencave dhe ende i qëndroni besnike vizionit tuaj? Me çfarë sfidash përballeni si stiliste mode dhe si i tejkaloni ato?

Kjo është fuqia e edukimit, sido që të jetë, unë jam një krijuese e arsimuar. Kam mbaruar “Akademinë e arteve të bukura” në Beograd dhe u edukova, ka qenë prioriteti im personal, thjesht sponsori im është libri. Prandaj krijimet e mia dallohen, prandaj edhe kolegët e mi më fshijnë nga lista e të gjallëve, marr frymë me të gjithë kapacitetin në këtë profesion dhe nuk më mjafton kurrë. Sfidat janë të ndryshme, herë teknike, herë bllokohem mendërisht. Kur një individ krijon, është normale të hasësh pengesa gjatë procesit, e gjitha është pjesë e aktit.

A ka ndonjë stilist apo ikonë të modës që veçanërisht kanë ndikuar dhe vazhdojnë të ndikojnë në punën tuaj? Çfarë do të kishit dëshiruar të dinit kur po fillonit në industri?

Nga ky këndvështrim, do të kisha dashur të dija që do të shfaqeshin mediat sociale dhe do të ndotinin të gjithë skenën e modës. Po ta dija këtë, ndoshta do të kisha mbaruar filologjinë, isha e dashuruar pas gjuhëve. Unë u bëra stiliste për shkak të qartësisë dhe intelektit të sfilatave të modës në vitet ’90, për shkak të kostumeve magjepsëse të së kaluarës. Konsumizmi dhe kapitalizmi modern po më vrasin, e gjithë bota po shndërrohet në “tri për njëqind.”

Sot flitet me zë të lartë për modën e qëndrueshme dhe etike, por sa e gatshme është industria jonë vendase e modës për këto ndryshime?

Nuk është, ndaj materialit të ricikluar gruaja jonë reagon me – Posi jo, nuk do të më shesin mbeturina. Shikoni, edhe kjo nuk e di se sa të vërteta fsheh, nga njëra anë moda ndot, por nuk është moda ajo që ju shtyn të bleni dhjetë palë xhinse, ne jemi të pangopur. Le t’i kthehemi zanatit, një, por i vlefshëm, te moda e lartë, arti dhe kultura, vlera e* ndotjes botërore do të ulet shumë. Por, në këtë mënyrë nuk do ta pasurojmë industrinë.

 Çfarë këshille do t’u jepnit stilistëve të ardhshëm? A ka ndonjë mësim thelbësor që keni mësuar gjatë rrugës drejt suksesit dhe që mendoni se do t’u sjellë dobi të tjerëve që do hyjnë në këtë fushë?

Fëmijë, para së gjithash arsimim, por jo një diplomë të blerë, jo të paguajë babai, por TI të aktivizohesh për vete. Gëlltit libra, ji kurioz për të kaluarën në mënyrë që të mund të krijosh të ardhmen tënde të shëndetshme. Dhe kurrë, kurrë mos u dorëzo, gërvisht dhe kafsho për ëndrrën tënde.

 Cilat janë planet dhe synimet tuaja për të ardhmen e markës suaj unike që është tashmë e disponueshme edhe në internet?

Nuk kam. Unë punoj, kjo është gjithçka që di dhe mund të bëj. Jam plakur, ëndërroj zgjuar dhe realisht.

A mund të ndani një moto personale apo filozofi që udhëheq punën tuaj? Cili është kuptimi i modës për ju personalisht, përveç një mënyrë e të veshurit?

Emocion, nëse sot më vjen të shëtis me pizhame, ti mund të kthesh gjithçka përmbys, unë ashtu do të shëtis. Nëse mendoj se nuk duhet të ketë një grua tjetër në event, ashtu edhe do të vishem dhe nuk do të ketë, veshja është një mjet seriozisht i fuqishëm për të pushtuar botën përmes pushtimit të vetes. Gjithçka kalon, gjithçka ndryshon dhe kështu edhe ne, lësho, mos mbaj dhe mos lexo tabloide.

Gjatë viteve, ju keni folur hapur për mënyrën se si e keni shndërruar depresionin në kreativitet, për luftën me peshën e tepërt, për dashurinë që i duhet botës, pra te të rinjtë ndikoni në shumë mënyra përveç nëpërmjet modës. A ju krijon kjo një ndjenjë përgjegjësie për të përdorur me kujdes rrjetet sociale? A mendoni se të gjithë personazhet publik i përdorin ato me përgjegjësi?

Absolutisht jo! Panairi i jetëve të rreme është nëpër rrjetet sociale, kur i shoh të montuara dhe të zbukuruara në të gjitha postimet, më vjen t’u jap nga një shuplakë të gjithëve.

Jeta nuk është një buzëqeshje prej porcelani, makina më e shtrenjtë, një apartament… jeta nuk është ajo që shihni në Instagram.

Kur ju përqafon personi që e doni pa patur nevojë të postoni një foto dhe të na tregoni të gjithëve se sa shumë e doni njëri-tjetrin, atëherë do të filloni me të vërtetë të jetoni. Çdo ditë është betejë, çdo ditë është një sfidë dhe çdo ditë është një mundësi për avancim personal për ata që duan të ecin përpara. Për të tjerët … kliko like. Nga Netflix.

The post Ivana Knez appeared first on Аптеки PlusPharma.

Frymëzon përmes punës, por edhe përmes mënyrës së jetesës. Çdo mesazh i saj ka për qëllim t’ju kujtojë të shkëlqeni. E njohim prej kohësh nga ekranet televizive dhe shumë pak nga jeta e saj private, që është dëshmi e profesionalizmit të saj, por edhe recetë e suksesit të saj.

Duke gjykuar nga pyetjet që u bëni mysafirëve tuaj në “Neshto konkretno” (“Diçka konkrete”), por edhe postimet frymëzuese në “murin” tuaj, vërtet posedoni aftësi mbresëlënëse për të shkruar dhe kreativitet të madh. A keni menduar ndonjëherë të punoni në sektorin e marketingut, megjithëse, edhe menazhimi i profilit tuaj është pak a shumë marketing?

Vërejtje e shkëlqyer dhe faleminderit për këtë. Unë jam e dashuruar me magjinë e marketingut dhe i ndjek të gjitha tendencat dhe drejtimet e reja, mënyrën se si reklamat dhe fjalët intrigojnë dhe mesazhet që motivojnë. Lexoj libra, dëgjoj video regjistrime lidhur me tematikën dhe më gëzon çdo zbulim i ri që do të arrij dhe i cili lidhet me marketingun. Pak njerëz e dinë, por unë më shumë se 10 vite punoj si menazhuese marketingu në kompaninë vrabotuvanje.com dhe sigurisht që profili im në Instagram është një lloj marke personale.

Vërtet po përpiqeni të inkurajoni ndryshime pozitive te të gjithë ata që kanë zgjedhur t’ju ndjekin. Por, të jesh në sy të publikut shpesh mund të dalë jashtë kontrollit, publiku të keqinterpretojë ose gjykojë ashpër ndonjë lëshim. A keni pasur një përvojë të tillë dhe si i përballoni të gjitha komentet negative?

Unë jam një person shumë i kujdesshëm, ndonjëherë edhe tepër. Kam një rregull postimi ose komentimi. Atje ku ka dy palë dhe secila me të vërtetën e vet, aty nuk e kam vendin të jap komentin tim. Edhe pse, ajo është mënyra më e lehtë për të arritur qendrën e vëmendjes dhe për ta kthyer atë te vetja. Aty ku ka gjendje faktike mund të jap mendimin tim. Thashethemet nuk janë fusha ime e lojës.

Ajo që kam mësuar është se betejat e të tjerëve nuk duhen bërë. Mbështetja, nëse është nga zemra, shprehet personalisht ose nëse mendoj se një miku im ka gabuar diku, në diçka, të njëjtën gjë ia them personalisht. Publiku shpesh dëgjon atë që i përshtatet, kështu që është më mirë të mos i jepni asgjë për të dëgjuar, sesa diçka që do ta keqinterpretojë.
Sa i përket komenteve negative, gurët janë hedhur dhe do të hidhen, me rëndësi është se çfarë do të vendosim të ndërmarrim – t’i përgjigjemi çdo guri të hedhur ose të ndërtojmë me to një kala.

Cilat janë disa nga praktikat apo ritualet tuaja të cilave u jepni prioritet për të ruajtur mirëqenien tuaj fizike dhe mendore?

Për shëndetin mendor, zgjedhja më e mirë është të qëndrosh i painformuar. Gjegjësisht, të mos i dëgjosh informacionet ditore politike që të mbushin mendjen dhe zënë vend të panevojshëm. Dua të dëgjoj informacione cilësore që mund të avancojnë punën dhe jetesën time. Gjithçka tjetër si hyn në vesh, ashtu edhe del. Njerëzve ndonjëherë u dukem e çuditshme kur them se nuk di diçka ose nuk jam në rrjedhë, por unë ndihem mirë, mendja ime është e pastër për të krijuar dhe për të parë ndryshe dhe më qartë. Zhurma e informacionit shpërqendron, zgjuarsia është në përzgjedhje.

Do t’ju tregoj një histori për garën e bretkosave. 20 bretkosa bënin gara dhe duhej të kërcenin mbi një mur të lartë. U përpoqën, kërcyen, pjesa tjetër e kafshëve brohorisnin, i qortonin se nuk mundeshin, disa u dhanë strategji, të tjerët u përpoqën t’i largonin nga ideja. Në fund, vetëm njëra arriti të kërcejë nga të gjitha 20 sa ishin. Kur u përpoqën të kuptonin se si vetëm ajo ia doli, kur nuk kishte ndonjë aftësi më të veçantë se të tjerat dhe kur ishte në të njëjtat kushte si 19 të tjerat, ata e kuptuan se – bretkosa ishte e shurdhër. Dhe kjo është e gjitha.
Fizikisht e mbaj veten duke vozitur biçikletë, me pilates dhe shëtitje, sigurisht edhe duke pastruar shtëpinë.

A ka ndonjë libër që ka pasur ndikim të madh në jetën tuaj? A jeni nga ata që nënvizojnë fjalë të fuqishme ndërsa lexojnë?

Nënvizimi i mendimeve, fjalive dhe citimeve është aktiviteti im i preferuar kur lexoj një libër. Dhe gjithashtu më pëlqen t’i shkruaj kur dëgjoj libra audio ose ndonjë fjalim motivues.
Por, është shumë e rëndësishme të dimë – citimet nuk ekzistojnë për t’u besuar verbërisht, por për të zbuluar të vërtetën tonë.

Më pëlqen ajo: “Si të vijë, ashtu do të bëjmë” – që do të thotë të përshtatemi me vazhdimësinë, të mos rezistojmë, të mos bërtasim: “Po, por në kohën time”. Ajo kohë ka kaluar tashmë. Sado të luftoni kundër rrjedhës së lumit, nuk do t’ia dilni, më mirë mësoni të notoni.

Si e ruani ekuilibrin e shëndetshëm mes punës dhe jetës private? Çfarë nënkuptoni me kohën cilësore të kaluar me familjen?

Kohë cilësore e shpenzuar për ne janë udhëtimet, udhëtimi i përbashkët në veturë prej disa orësh, kur shkëmbehen një mijë e një ide, mendime, ka kohë për të qeshur, për të debatuar, për të argumentuar, për të diskutuar, për të nxjerrë përfundime etj.

Unë jam nga ata prindër që duan të dëgjojnë menjëherë fëmijët e tyre. Ata janë edhe të padurueshëm, euforikë, ndonjëherë kokëfortë, prandaj nëse nuk i dëgjoni menjëherë, mund të mos ju tregojnë ose të ndryshojnë mendje. Prandaj, sa herë që djemtë e mi më drejtohen, unë e ndërpres atë që po bëj dhe i dëgjoj, në mënyrë që ata ta dinë se jam këtu për t’i dëgjuar dhe ta dinë se gjithmonë, në çdo kohë, mund të më drejtohen për çdo gjë. Që të mos mendojnë se mami është në takim, të mos e ndërpres ose fle, të mos e zgjoj. Për ta jam gjithmonë aty. Ky për mua është një përkushtim cilësor.

Çfarë mund t’ju bëjë lehtësisht të qeshni dhe çfarë ju zemëron më shpejt?

Më bëjnë më shumë për të qeshur njerëzit nga të cilët nuk pres të jenë shakaxhinj ose se dinë të tregojnë barcoleta apo ndonjë shaka. Pastaj, kur pamja e tyre nuk përshtatet me atë që thonë, kjo më bën të qesh edhe më shumë, në kuptimin pozitiv të fjalës. Më pëlqen ai lloj i humorit të sofistikuar që nga pak lajkaton, dhe më pak trondit.

Më inatos padrejtësia dhe mosrespektimi. Zemërohem keq kur dikush luan me besimin tim. Unë jam një person që jep mundësi, por nëse e mbyll njëherë me dikë, e mbyll për gjithë jetën.

Ndani me ne të paktën një recetë vegane të cilën do ta shijojnë edhe adhuruesit e mishit. Më korrigjoni nëse e kam gabim, por mendoj se jeni bërë vegane për arsye shëndetësore, sa kohë keni që e praktikoni këtë mënyrë të ushqyeri? A keni tashmë argumente se është mirë të jesh vegan?

Unë jam vegane për gati 20 vite. Dhe është e vërtetë, unë jam vegane për arsye shëndetësore, për shkak të intolerancës dhe alergjive, u detyrova të ndryshoj mënyrën e të ushqyerit. Argumentet e mia personale janë se veganizmi është i mirë për shëndetin dhe organizmin tim. Në të njëjtën kohë, nuk dua të orientoj apo të bind askënd. Kjo mënyrë e të ushqyerit mua më mundëson një jetë të mirë dhe kjo ka shumë rëndësi për mua.

Personalisht mendoj se secilit prej nesh trupi i thotë se çfarë është e mirë për të, pamja në pasqyrë gjithashtu, por ka një gjë të ndërlikuar… Trupi thotë: mos ha çokollatë, por truri thotë: ma jep këtu çokollatën, sekreton hormon lumturie dhe do të ndihem më mirë. Gjunjët bërtasin: nuk të mbajmë dot nga pesha, truri bërtet: hajde ulu në kolltuk ku po shkon. Trupi shihet në pasqyrë dhe thotë: kjo formë nuk është e mirë, truri thotë: ka burime të tjera lumturie, nuk është vetëm pamja. Rezultatet thonë: presion i lartë, truri thotë: një herë jetohet…dhe kështu…ne zgjedhim vet se kë do të dëgjojmë.

Recetë: Dy banane të ngrira, dy hurma, një lugë çaji kakao dhe një filxhan i vogël qumësht me bazë bimore, përzieni dhe shijoni një akullore të shëndetshme vegane.

Si nënë e re, në cilat parime bazoheni gjatë edukimit të fëmijëve tuaj? A jeni krenare për atë që keni arritur deri tani?

Nënë e re është një kompliment, faleminderit për këtë, por di të them që jam një nënë e vjetër. Nënat e reja janë ato me fëmijë 3, 4 vjeç, djemtë e mi janë 17 dhe 12 vjeç.

Përndryshe, jam dakord, edukimi është një sfidë, veçanërisht në këtë kohë kur të gjitha informacionet janë lehtësisht të arritshme, kur truri i fëmijëve funksionon me shpejtësi 300 në orë dhe kur dinakëria dhe shkathtësia e tyre janë në nivel të lartë. Gënjeshtrat apo premtimet e paplotësuara këtu nuk funksionojnë, gjithçka mund të lexohet në internet dhe për këtë arsye duhet të jesh jashtëzakonisht i kujdesshëm.

Për mua gjëja më e rëndësishme është t’u mësoj fëmijëve respektin. Të dinë të respektojnë si njerëzit ashtu edhe përmbajtjen. Të njohin vlerën e vërtetë të gjërave dhe të jem shembull i vërtetë për atë që e them. Të mos ngatërrohen fjalët dhe veprat. Më pëlqen kur u jap mundësinë të marrin vendime vetë dhe të mbajnë përgjegjësi. Të mësojnë se çfarë janë pasojat. Dua që ata të shohin gabimin e tyre dhe të mësojnë ta korrigjojnë vetë. Unë jam gjithmonë këtu për ta, por dua t’i mësoj së pari të mbështeten te vetja dhe të besojnë në vetvete.

Unë e kam zakon t’i dëgjoj fëmijët dhe të përpiqem të gjykoj nga sjellja e tyre se në çfarë faze gjenden, udhëhiqem nga instinkti dhe intuita e nënës. Nuk mendoj se ndonjë doracak mund të përgënjeshtojë apo definojë atë që një nënë e di se si duhet të veprojë në një moment të caktuar me fëmijën e saj.
Ndoshta udhëzuesi duhet të japë njëfarë drejtimi, por ai nuk mund ta edukojë fëmijën dhe ta mësojë të jetë njeri. Librat japin vetëm drejtim dhe të hapin sytë, gjithçka tjetër është praktikë.

Duke lëvizur nëpër “murin” tuaj në Instagram, vura re shumë disiplinë – në mënyrën e të ushqyerit, në aktivitetin fizik (stërviteni edhe gjatë pushimeve), në organizimin e emisionit. Pra, nëse pajtoheni që disiplina është një nga argumentet e suksesit tuaj, cilët janë të tjerët?

Disiplina është çelësi në çdo gjë, në punë, në mënyrën e të ushqyerit, në kolegjialitet, në miqësi dhe në prindërim. Shtyrja e gjërave për më vonë ose nesër, është hapi i parë drejt sabotimit dhe vetëpengimit.

Përshtypja ime është se në TV ka gjithnjë e më pak prezantues të kompletuar. Ju dhe disa të tjerë jeni përjashtim dhe sikur e ruani me besnikëri atë epokë të artë kur të gjithë fshehurazi donim të ishim në TV. Çfarë ju motivon të qëndroni aktive në TV dhe më e rëndësishmja, a arrihet pritshmëria e shikueshmërisë pa mbështetjen e rrjeteve sociale?

Jetojmë në një kohë tjetër, në kohën e rrjeteve sociale, në të cilën çdokush mund të bëhet i famshëm dhe i dukshëm në një sekondë. Por, të jesh i famshëm nuk do të thotë të jesh popullor. Popullariteti në interpretimin e tij ka anën pozitive në kuptimin e reputacionit, mbështetjes, nderit, emrit të mirë, njohjes etj., kurse njohja mund të jetë edhe në kontekst negativ.
Publiku di saktësisht të vlerësojë se kë do të njohë dhe kë të shpallë popullor.

Përndryshe, nuk mendoj se mund të jesh rojtar i ndonjë kohe të caktuar, sepse gjithçka ndryshon, çështja është të përshtatesh me kohën e re, duke sjellë me vete cilësitë dhe gjërat e bukura nga gjeneratat e mëparshme. Unë ende besoj në magjepsjen, madhështinë dhe integritetin e televizionit. Besoj në magjinë e televizionit dhe për sa kohë që entuziazmi më mban, do të punoj në televizion me mbështetjen e rrjeteve sociale. Në momentin që do ta ndiej se është lodhje dhe jo kënaqësi, do të heq dorë.
Më pëlqen gjithë ai angazhim rreth vendosjes së skenës, dritave, ndërtimit të kuadrit, perceptimit, drejtimit, pastaj veshjes, zbukurimit, emocioneve pozitive, pasigurisë gjatë krijimit të një produkti televiziv.

Ndryshe nga rrjetet sociale kur mjafton të ndizni kamerën, të filloni të flisni dhe gjithçka do të jetë virale, lehtësisht e përsëritshme, lehtësisht e arritshme dhe lehtësisht e ndryshueshme. Hiperprodhimi nuk është stili im i punës.

The post Snezhe Velkov appeared first on Аптеки PlusPharma.

Magjinë e lojës së aktrimit e ka ndjerë kur ishte vetëm 13 vjeç, që sot të krijojë një marrëdhënie të pandashme me aktrimin në të gjitha format e tij. Prindërit dhe fëmijët e njohin si Mogli, Kapiten Kuk, Maçoku me çizme dhe një sërë rolesh të tjera që luan në skenën e “Teatrit për Fëmijë dhe të Rinj”.

Nëpërmjet kuizit “Kvisko”, Martini i ka bërë për vete gjyshërit dhe gjyshet, të cilët presin me padurim për të hequr nipërit e mbesat e tyre nga celularët dhe për të testuar njohuritë e tyre përmes argëtimit. Shpresojmë që “Kvisko” të rikthehet sa më shpejt në ekranet e televizionit.

Në filmin “Do Ballçak” të Stole Popovit, Martini e luajti rolin kryesor mashkullor, përkatësisht, personazhin e të riut Filip, i cili pas mbaroi studimet jashtë, kthehet në vendin e tij. Për këtë rol, Martinit iu desh të mësojë gjuhën frënge dhe të kalërojë, por siç duket sfida ia ka vlejtur, pasi roli në të vërtetë konfirmoi dhe lartësoi madhështinë e tij të aktrimit.

Për herë të 21-të, zëri i njohur i Martinit do të jehojë përmes personazhit të maskuar Poki, i cili do të shpallë festivalin e fëmijëve “Potoçinja”.
I dashuruar pas aktrimit, i dashuruar pas fëmijëve, i dashuruar pas natyrës, ky i ri përmes punës së tij promovon vlerat reale, sepse nuk e lëshon fëmijën nga shpirti i tij.

A është më i vështirë aktrimi para fëmijëve apo para të rriturve? A është më e vështirë për ta bërë publikun të qeshë apo të trishtohet?

– Fillimisht, ju falënderoj për nderin dhe ftesën për këtë intervistë. Përgjigja e pyetjes është e qartë. Puna me fëmijët është më e vështirë. Të edukosh është e vështirë, por edhe të luash në skenë është e vështirë. Fëmijët nuk njohin kufij. Imagjinata e tyre është më e zhvilluar se ajo e të rriturve. Fëmijët i vërejnë të gjitha detajet dhe janë “gjyqtarë” të sinqertë të punës sonë. Pikërisht për këtë arsye duhet të përpiqemi që të mbetemi fëmijë në shpirt përgjithmonë. Sidomos artistët.

– Ashtu si edhe në jetë. Është shumë e lehtë të trishtosh dikë, por shumë e vështirë ta bësh të qeshë. Komedia si zhanër nuk është e thjeshtë. Është më e vështira për ta interpretuar. Ashtu si edhe në jetë. Ndoshta nuk është e lehtë, por duhet të shikojmë anët pozitive, të kemi mendim pozitiv dhe buzëqeshje në fytyrë.

Cila është dashuria më e madhe për ju, teatri apo filmi?

– Teatri është dashuria ime e parë. Bukuria e teatrit është në atë që po ndodh tani dhe këtu para publikut. Drejtpërdrejtë, në kohë reale. Energjia qarkullon, transmetohet në sallë. Kurse filmi mbart me vete një magji të veçantë. Është krejtësisht ndryshe nga teatri. Aktrimi në film ndryshon nga aktrimi në skenë. Filmi është mjeshtëri më vete. E bukura e filmit është se ai zgjat përgjithmonë. Nëse shikoni një shfaqje teatrale të regjistruar, nuk është e njëjta ndjesi. Arte të ndryshme, secili me bukuritë e tyre.

Kur mund t’ju presim në ekranin e filmit? Në cilat projekte jeni duke punuar aktualisht?

– Unë kam dëshirë që sa më shpejt të dal para kamerës dhe të realizoj një film fantastik që do të njihet për cilësinë e tij dhe do të shëtisë botën. Fatkeqësisht, te ne, industria e filmit mbështetet shumë pak. Ashtu si edhe skena e teatrit alternativ. Kemi aktorë vërtet cilësorë që ia vlejnë dhe është mëkat i madh që nuk dalin në ekran (as edhe një herë). Në TFR presim të shohim se kush do të fillojë punën këtë sezon, sepse para disa ditësh kanë dalë rezultatet e konkursit të Ministrisë së Kulturës. Shfaqja e fundit që kishte premierën ishte “Si do ta ndajmë macen”, e cila është një shfaqje për të rinj me regji të Jane Spasiq, të cilën ju rekomandoj ta shikoni. Kam disa projekte private të cilat janë të planifikuara për periudhën e ardhshme, por për momentin do të mbeten sekret. Po bëhen përgatitje intensive për edicionin e 21-të të “Potoçinja” dhe kjo më gëzon. Jam duke punuar vazhdimisht dhe fuqishëm në një projekt të madh që quhet “vetja”.

Sa herë shkoj në teatër, vetëm apo me fëmijët, pyes veten nëse ky vend, ky popull është i vetëdijshëm për talentin e aktrimit të njerëzve që janë në skenë para meje. Dhe gjithmonë them, nëse bota do t’i njihte këta njerëz, a do të aktronin ata ende me aq magji dhe me gjithë zemër? Prandaj, do t’ju pyes, a ndiheni ju si aktor mjaftueshëm i vlerësuar dhe i njohur në vendin tuaj?

– Publiku definitivisht e njeh talentin dhe cilësinë e aktrimit në Maqedoni. Dëshmi për këtë janë sallat gjithmonë plot dhe nevoja për një biletë më tepër, e ndonjëherë edhe një shfaqje shtesë. E them këtë për të gjitha teatrot. Më vjen mirë që po kërkohet edhe një biletë më tepër për skenën e teatrit alternativ, e cila duhet mbështetur sepse tashmë është e madhe, ekziston nevoja të jetë e madhe, e shumtë. Shumë aktorë të diplomuar janë të papunë. Aktorë që punojnë me zemër dhe e duan profesionin, që kanë një nevojë të brendshme për të qenë në skenë. Kur arrihen majat më të larta në profesion, është vetëm një vlerësim i punës. Vërtetim që e njohim punën tonë dhe e bëjmë shkëlqyeshëm. Në këtë rast, zemra është më e hapur dhe magjia, dëshira, kënaqësia janë më të mëdha.

A përparon aktrimi si profesion apo është i fjetur, duke pasur parasysh se aktorët kanë filluar të fitojnë më shumë si influencues? A është e rrezikshme vëmendja e rrjeteve sociale për aktorin dhe përparimin e tij në aktrim?

-Aktrimi përparon me shpejtësinë e teknologjisë. Janë duke u hapur/gjetur forma të reja të teatrit, si dhe filmit. Teknologjia ofron shumë përparësi. Mendoj se e njëjta gjë vlen edhe për artin në përgjithësi. Pjesë e teknologjisë dhe kohës është edhe influencimi, podkasti etj. Çdo gjë ka anët pozitive dhe negative. Nga ne varet se nga cila kahe do të orientohemi. Unë nuk jam shumë aktiv në rrjetet sociale sepse më tërheq më shumë natyra. Nuk mendoj se një aktor që merret me influencim, për shembull, ka një rrezik potencial për aktrimin. Mendoj se vetëm mund të fitohen përvoja të ndryshme. Aktori nuk fle kurrë, aktori vetëm pushon.

Sa mendjemadhësi dhe diskriminim ka në artin filmik dhe atë dramatik të vendit tonë? A mjafton talenti i aktrimit për të pasur sukses si aktor në vendin tonë?

– Nuk do të doja të hyja në temën e parë. Gjithmonë ekziston nevoja për pak shtysë. Ka shumë aktorë të papunë të cilëve nuk u jepet mundësia. Thjesht mundësia nuk arrin deri te ata. Shteti duhet të investojë në art, në të gjitha format e tij.

Si u dashuruat në fakt me aktrimin dhe si vendosët të bëheni aktor?

– Kur isha në klasën e 7-të, në shkollën time fillore “Vojdan Çernodrinski” po përgatitej një patronat me rastin e 45 vjetorit të themelimit të shkollës. (Jo)rastësisht mora vesh se do të organizohej një shfaqje teatrore, pjesë nga “Dasma e përgjakur maqedonasë”. Në zyrën e pedagogut ishte Sllavica Kovaçeviq – Jovanovska, unë trokita në derë, tregova shkakun pse kisha ardhur dhe më zgjodhën për të marrë pjesë. Kam luajtur personazhin e Spases. Pasi përfundoi patronati, Sllavica ftoi disa nga fëmijët, dhe na pyeti nëse donim të ishim pjesë e studios së saj dramatike për fëmijë. Kështu filloi e gjithë historia. Shkova në studion e dramës për 5 vjet dhe më pas u regjistrova në FAD në klasën e Vlladimir Millçinit dhe Suzana Kiranxhiska. Ditë të bukura, pa brenga, kujtime të bukura, gëzim dhe buzëqeshje.

Cilët aktorë/e apo ndoshta filma ju shërbejnë si frymëzim deri më sot?

– Ka shumë aktorë në nivel botëror që janë fantastikë, nëse flasim për filmin. Për teatrin, gjithashtu janë shumë. Vetëm në vendin tonë ka shumë. Nëse më duhet të përmend një, është Xhoni Dep. Kohët e fundit kam parë filma vizatimorë. Unë i shikoj në formë dokumentarësh. Nëse duhet një listë shtesë me emra të aktorëve dhe filmave, me kënaqësi do ta prezantoj.

Thonë se një artist i vërtetë është e pamundur të pensionohet, mendja e tij krijuese do të kërkojë gjithmonë media për t’u shprehur. Si e paramendoni pensionimin tuaj?

– Po, është shumë e vërtetë që një artist nuk del kurrë në pension. Ai ka lindur për të krijuar vazhdimisht, kjo është shtysa e tij që e plotëson dhe e mban gjallë. Është e domosdoshme që një artist të krijojë. Gjatë ditëve të pensionit, do të vazhdoja të krijoj në një shtëpi të vogël me një bahçe të madhe, kopsht, vend për kultivimin e peshkut dhe kafshë. Nipërit vrapojnë përreth dhe bërtasin “Gjysh, gjysh”.

Teatri, e veçanërisht filmi, kanë një fuqi të jashtëzakonshme për të ndikuar në kulturën e jetës, por sa e kanë rrezikuar mediat sociale këtë fuqi? A do të përballemi me salla të zbrazëta për shkak të FB?

– Teatri ekziston prej shekujsh. Ka mbijetuar edhe në kohët më të vështira kur ka qenë i ndaluar. Teatri ndodh gjithmonë për një arsye në një moment të caktuar si kritikë e shoqërisë. Artin në përgjithësi. Nuk mund ta ndaloni/shfuqizoni atë. Arti është gjithmonë aty për të “ndërgjegjësuar” popullin. Ajo kulturë e të jetuarit, e llojit të lojërave kukafshehtas, llastik, gogla qelqi, ndjekje, hapa-dollapa, etj. nuk do të kthehet kurrë. Çdo periudhë kohore sjell avantazhet dhe disavantazhet e veta. Ndoshta duhet të kalojë pak kohë për të parë nëse ndikimi i mediave sociale është i mirë apo i keq. Dhe ndikimi është i madh, rrjedhimisht edhe rreziku është i madh sepse nuk mund të vendoset kontrolli. Definitivisht nuk do të përballemi me salla të zbrazëta. Stand-up-et në Maqedoni po shtohen, kafenetë/sallat janë plot. Ky është një tregues i shkëlqyer se dimë të vlerësojmë kulturën dhe se jemi gati për përvoja të reja.

Kam vënë re që nuk jeni aktiv në rrjetet sociale, cila është arsyeja për këtë?

– Unë personalisht mendoj se është humbje kohe. Nuk po them se nuk duhet të përdoren. Por, jeta thjesht nuk jetohet me sytë në ekran. Njeriu ka lindur për t’u lidhur me natyrën, jo me ekranin. Është tjetër gjë kur sheh bimët në ekran dhe tërësisht gjë tjetër kur i nuhat, i prek, i shijon ato. Fëshfërima e pemëve dhe gurgullima e përroit, kënga e zogjve, këto janë frekuencat natyrore që ndikojnë këndshëm në organizmin e njeriut. Përqafoni një pemë, ecni zbathur sa më shpesh të mundeni. Ekrani nuk na shpëton. Më së shumti përdoret atje ku mbreti shkon në këmbë.

Si ju pëlqen ta kaloni kohën tuaj të lirë? Cila është motoja juaj për një jetë të shëndetshme dhe të lumtur?

– Më pëlqen të jem në natyrë, larg rrëmujës. Lumë, liqen, mal… mundet. Është shumë e rëndësishme të kesh pranë vetes njerëz që të duan sinqerisht dhe të kuptojnë. Kritikat e tyre mund të duken të pakëndshme, por me siguri kanë qëllime të mira. Dashuria është ajo që lëviz botën. Është e rëndësishme të duam. Është e rëndësishme që të mësojmë të falim. Të përpiqemi të kuptojmë të tjerët. Vetëm kështu do të jemi njerëz më të mirë dhe së bashku do të kontribuojmë për mirëqenien. Përndryshe nuk kam deviza. A nuk i kanë hequr ato shumë kohë më parë?!

The post Martin Jordanoski appeared first on Аптеки PlusPharma.

Puleksenia Jovanoska është karateistja jonë më e suksesshme dhe femra e parë maqedonase që ka marrë pjesë në Lojërat Olimpike. Ajo arriti të radhitet ndër dhjetë më të mirat e botës në Lojërat Olimpike Tokio 2020. Sot vallëzon ende mbi shtroja (tatamë), por në rolin e trajneres dhe këshilltares së jetës për më të rinjtë.

A jeni pensionuar nga karateja?

Nuk jam pensionuar dhe besoj se nuk do të pensionohem kurrë. I dhashë fund karrierës sime konkurruese. I arrita të gjitha objektivat e vendosura dhe jam mirënjohëse dhe e kënaqur me atë që kam arritur. Fillova me medalje të arta kombëtare, vazhdova si kampione ballkanike, si medaliste evropiane, arrita rezultate të larta botërore, ëndërroja Olimpiadën, ndodhi dhe ajo. Shkrova një histori me shkronja të arta dhe doja të largohesha me një kurorë në kokë. Pavarësisht se çfarë do të vendos si një qëllim të ri apo sukses, nuk do të mjaftojë. Prandaj, vazhdoj me një histori të re lidhur me sportin.

A mund të na zbuloni projektet tuaja aktuale?

Puna në klubin tim është sfida ime e re, fushë në të cilën investoj më shumë energji bashkë me të gjitha projektet e tjera që lidhen me sportin. Projektet që dalin nga anëtarësimi në Komitetin Olimpik synojnë forcimin e rinisë, politikat sportive, udhëheqjen në sport dhe jashtë tij. Po e përmend edhe projektin e solidaritetit olimpik ku unë jam koordinatore dhe ku temë e seminareve është zhvillimi i aftësive drejtuese përmes sportit, si dhe fuqizimi i vajzave përmes sportit. Më vjen mirë që jam përfshirë drejtpërdrejt në krijimin e kaheve të reja nëpër të cilat sportistet e reja do të gjenden më lehtë, kurse ne do t’i mbajmë më lehtë në Maqedoni.

Karateja jep forcë fizike dhe mendore, si?

Çdo sport ofron drejtim për zhvillimin e të rinjve në personalitete të shëndetshme. Sporti na mëson humbjen, fitoren, respektin, virtytin të përgëzojmë dhe të na përgëzojnë. Çdo sport e rrit dhe forcon psikikën dhe shëndetin mendor. Karateja si sport ndikon më së shumti në disiplinën dhe hierarkinë që vendos, përforcon procesin e durimit sepse nuk mund të bëhesh më i miri brenda natës. Pikërisht për shkak të atyre brezave që janë vendosur si shkallë që në momentin e regjistrimit – fillojmë me brezin e bardhë, pastaj kalojmë në atë të verdhë, e më pas në të kuq si dëshmi e materialit që kemi zotëruar – karateja arrin të imponojë vizionin e përgjithshëm për jetën. Këshilla që marrim nga kjo është se gjithçka që duam të arrijmë, duhet ta arrijmë me shumë disiplinë, durim, përsëritje të njohurive, përgjegjësi, punë të palodhshme dhe këmbëngulje. Pikërisht për këtë arsye, karateja konsiderohet një sport që siguron vetëdisiplinë më të madhe te fëmijët.

A ndikon mënyra e të ushqyerit në përparimin e karateistëve?

Me cilindo sport që merremi, nevojitet disiplinë ndaj të ushqyerit dhe suplementeve sportive. Karateja nuk kërkon ndonjë mënyrë të veçantë të të ushqyerit, por sporti në vetvete imponon një qasje të shëndetshme ndaj ushqimit, sepse nga ajo varet gatishmëria fizike për sfidat që sjell.

Cilat momente kyçe apo individë ndikuan në rrugëtimin tuaj të karatesë?

Si momente kyçe do të përmendja vetë fillimet. Trajnerët e mi nuk besonin tek unë dhe nuk mendonin se kisha talent për karate, për ta isha thjesht një fëmijë që do të mësojë dhe të përparojë. U rrita me zhgënjim dhe ky ishte një motiv që të përpiqem dhe të dëshmoj se askush nuk është më i mirë se unë. Si individë do të përmend prindërit e mi dhe mbështetjen e tyre pa rezervë, por në të njëjtën kohë edhe bartës të flamurit të kuq që kishte për qëllim të më bënte të rishikoja nëse ishte mirë ajo që po bëja dhe nëse ia vlente të investoja më tej. Më pas, rol themelor luajtën sukseset e vazhdueshme, motivimi kur u bëra kampione kombëtare, ndjenja kur fitova një medalje ballkanike dhe dëgjova të këndohej himni maqedonas në emrin tim derisa isha duke qëndruar në piedestal, marrja e medaljes evropiane si histori në karate, medalja e vetme në konkurrencën individuale, bashkë me të gjitha ata momente ku njerëzit dhe trajnerët vërtetuan suksesin tim, më mbajtën në karate edhe kur ky rrugëtim ishte shumë i vështirë.

A përpiqeni t’i frymëzoni të tjerët?

Po, përpiqem të jem frymëzuese dhe të mos ndalem. Më udhëheq një moto, të mos ndaloj së mësuari, sepse ashtu siç përparon teknologjia, përparon edhe sporti. Dua t’i inkurajoj të rinjtë të punojnë për veten e tyre, sepse edhe unë frymëzohem nga ata, nga vullneti i tyre për të mësuar, që t’i dëgjojnë dhe zbatojnë këshillat dhe udhëzimet e mia. Kurrë nuk e kam sjellur historinë time në një gjendje për qenë e trishtuar, përpiqem të jem gjithmonë frymëzuese përmes shembujve pozitivë edhe kur vijnë nga ngjarje të pakëndshme dhe disfata.

Çfarë ju frymëzoi për të hapur një shkollë private karateje për fëmijë?

Gjithmonë e kam ditur se të gjitha njohuritë e mia, përvojën me seminare jashtë Maqedonisë, kampionatet zyrtare evropiane dhe botërore, gjithë pasurinë time të fituar përmes sportit, përfshirë edhe miqtë, kontaktet, aftësitë komunikuese, ndjenjën e ndjeshmërisë dhe ndarjes së gëzimit në fitore dhe trishtimit në humbje, do t’i ndaj me gjeneratat e reja. Detyra ime kryesore është që t’ua përcjell mënyrën time të jetesës, prandaj krijova një kënd ku ata do të kenë një udhëheqëse me integritet, një trajnere që do t’u mësojë vlera të shëndetshme, virtyte, taktika për vetëorganizim të përsosur, ndjeshmëri të shëndetshme, mundësinë që zhgënjimet e tyre t’i përdorin si motiv për të studiuar dhe për të mësuar se gjërat nuk fitohen pa meritë. E di që nuk do të jenë të gjithë kampionë, por jam e lumtur nëse arrij të ndikoj në të paktën 20% të gjendjes mendore dhe kapacitetit të tyre për të kapërcyer sfidat e jetës.

Çfarë vlerash dëshironi të mbillni te nxënësit tuaj?

Të dinë të respektojnë njëri-tjetrin, të respektojnë më të dobëtin, të mbështesin më të dobëtin, të dinë të përgëzojnë suksesin nga zemra, të dinë të pranojnë një urim. Të kenë ndjeshmëri, të jenë solidarë, të mësojnë për hierarkinë dhe respektin ndaj të moshuarve. T’i kushtojnë vëmendje ndërtimit të imazhit të tyre në shoqëri. Çdo fjalë dhe veprim i tyre të ketë peshë me qëllim për të krijuar një bazë të fortë besimi me njerëzit e tjerë.

Si ndikon karateja te fëmijët që ndjekin shkollën tuaj?

Gjatë komunikimit me prindërit, mësoj se ata janë më të qetë, mësojnë të ndajnë, të mos jenë egoistë dhe të pabindur. Kjo më bën të lumtur dhe këtu e vërej përparimin tim në edukimin e tyre. Përpiqem shumë që të zgjoj tek ata të njëjtën ndjenjë që ata zgjojnë te të tjerët me sjelljen e tyre, në mënyrë që të kuptojnë më lehtë se kur gabojnë.

Si e mbani vëmendjen e tyre?

Nuk kam metoda konkrete, por përmes aktiviteteve dhe lojërave në ekip e zhvilloj shpirtin e tyre ekipor. Metoda ime e edukimit është e përqendruar në mësimin se sa i rëndësishëm është sporti për rritjen dhe zhvillimin e tyre, për socializimin dhe shoqërimin e tyre. Nëpërmjet lojës, i mësoj ata të respektojnë njëri-tjetrin, të mbështesin njëri-tjetrin, të respektojnë dhe mbrojnë ekipin. Përmes lojërave përpiqem që fëmijët më të qetë dhe të turpshëm të dalin në plan të parë, ndërsa dominantët, që janë lider nga natyra, i inkurajoj të mbështesin më të dobëtit. Nuk i praktikoj hapat dhe presionet kampione që në moshë të vogël, sepse një metodë e tillë zakonisht ka kundër efekt dhe fëmijët dorëzohen që në pengesën e parë.

Sa e rëndësishme është përfshirja e prindërve?

Për mua është shumë e rëndësishme që prindërit të jenë të përfshirë drejtpërdrejt në ngjarjet gjatë trajnimit, të kem besimin dhe mbështetjen e tyre. Jam shumë e lumtur që kemi një komunikim të mrekullueshëm në linjën prind-fëmijë-trajner, një trekëndësh që e theksoj shpesh se është i rëndësishëm për rritjen dhe zhvillimin e tyre. Nëse një prind më beson mua, kështu e edukon edhe fëmijën e tij që të besojë në gjithçka që them gjatë trajnimit. Është e rëndësishme që me prindërit kemi të njëjtin synim: fëmijë të shëndetshëm, të gatshëm për sfida në jetë. Askush prej nesh nuk niset me synimin për të bërë një kampion nga fëmija e vet. Fëmijët duhet të vijnë në trajnim të buzëqeshur, të largohen akoma më të buzëqeshur dhe të mos ngarkohen kurrë me detyrimin se duhet të bëhen kampionë. Në bazë të këtij komunikimi unë ndërtoj klubin tim dhe bashkëpunimin me prindërit, i cili tanimë prej 2 vitesh funksionon për mrekulli.

A ka dallime në mënyrën se si djemtë dhe vajzat i qasen karatesë?

Nuk vërej dallime sepse trajnimet e mia janë të konceptuara në mënyrë që të mos bëjnë dallime në raport me gjatësinë, peshën, nivelin e njohurive dhe më së paku në lidhje me gjininë djem dhe vajza. Ia premtova vetes se nuk do të bëja kurrë dallime mes fëmijëve, sepse në karrierën time shumë herë jam degraduar, nënvlerësuar, më pas e mbishpërblyer dhe e dalluar. Në shkollën time të karatesë nuk do të lejoj të ketë asnjë dallim. Në të njëjtën kohë, unë ofroj mbështetje individuale nëse vërej se ndonjë fëmijë po mëson më pak, ka nevojë për më shumë shpjegime, më shumë autoritet ose më shumë dashuri.

Çfarë ju frymëzoi të merreni me karate?

Fillova të ushtroj karate në moshën 6-vjeçare. Në shkollën time kishte karate dhe një ditë hyra në sallë nga kurioziteti, doja të dija çfarë është ai sport. Ajo që më bindi është metoda graduale që ofron karateja, mënyra e të mësuarit të suksesit hap pas hapi, përmes marrjes së brezave nga i verdhë e deri në atë të zi.

Cilat interesa personale ju sjellin gëzim?

Dua të kaloj kohë me njerëzit e mi të afërt, të di që janë mirë. Jam e lumtur kur kaloj kohë me prindërit të cilët më njohin më së miri. Jam e lumtur kur kaloj kohë me veten time. Paqen, qetësinë e brendshme, mirënjohjen dhe kënaqësinë nga ajo që po jetoj, dua ta përmbledh mes 4 mureve të mia. Pak njerëz e dinë që unë vizatoj, kam pasion ndaj pikturave dhe fotografive që i bëj në shtëpi për vete, kjo gjë më relakson.

Si e ruani ekuilibrin me punës dhe jetës private?

Sa herë që kam shumë punë dhe obligime, filloj me detyrën më të vështirë, vendos prioritete, mbaj një ditar pune. Gjithmonë kam vendosur objektiva për javën, kurse të dielave pushoj. Nuk ka asnjë obligim që mund të më bëjë të anashkaloj kohën për veten time. Të gjithë të afërmit e mi e dinë se nëse unë nuk jam e mirë për veten time, nuk mund të jem e mirë as për ta.

Si e ka formësuar perceptimin tuaj ndaj bukurisë përvoja me vitiligon?

Vitiligo më dha mësimin më të rëndësishëm të jetës, se njerëzit duhet të na duan në bazë të asaj që e zgjojmë tek ata, se çfarë mbajmë brenda nesh, fjalëve që dalin nga goja jonë. Personat që përballen me ndryshime estetike nuk duhet të shqetësohen, përkundrazi, duhet të jenë mirënjohës që ajo është gjëja më e keqe me të cilën duhet të përballen, në një kohë që ka kaq shumë sëmundje. Thjesht, ajo na është dhënë që ta shikojmë brendësinë e njerëzve, e jo të gjykojmë nga pamja e jashtme.

A jeni duke marrë pjesë në ndërgjegjësimin për vitiligon?

Përpiqem të ndikoj në parandalimin e modernizimit të kësaj sëmundjeje. Është tjetër gjë të jemi të vetëdijshëm për të, ta pranojmë, të mbështesim njëri-tjetrin, por nuk duhet të ngacmojmë dikë që thjesht refuzon ta pranojë. Është në rregull nëse nuk dëshironi ta pranoni! Edhe mua më duhej pak kohë për ta pranuar. Njerëzve duhet t’u lihet hapësira që ta pranojnë pa fushata dhe presione, të vendosin vetë nëse u pëlqen apo jo. Nuk ndihem kompetente, madje nuk është në rregull t’i thuash dikujt: Pranoje, të rri mirë. Nuk është e lehtë të kesh një dallim të cilin njerëzit e vënë re menjëherë.

Si mund të promovojë diversitetin industria sportive?

Sporti ka qenë dhe do të mbetet një fushë ku dallohen më të mirët. Jo të gjithë mund të jenë sportistë të suksesshëm, jo ​​të gjithë mund të përballojnë presionin që sjell sporti. Sporti nuk duhet keqpërdorur për qëllime politike, duhet të mësohet vetëm mësimi më i rëndësishëm që jep sporti: shëndet, shoqëri, shpirt të shëndetshëm, vlera të shëndosha morale.

Cilat janë aspiratat tuaja për të ardhmen?

Nuk kam synime të vogla, janë të mëdha, por nuk janë afatgjate. Planet e mia të ardhshme janë të përqendruara te klubi – rritja dhe zhvillimi i një klubi të qëndrueshëm të karatesë nga i cili do të dalin medalistë ballkanikë në 2 vitet e ardhshme dhe një festë për 5 vjetorin e ekzistencës së suksesshme. Gjithçka tjetër ka të bëjë me jetën time private, dëshiroj ta ndërtoj veten si nënë dhe prind.

The post Puleksenia Jovanoska appeared first on Аптеки PlusPharma.

Kjo është historia e një gruaje të zakonshme – të jashtëzakonshme e cila nga sallat e vallëzimit dhe pritshmëritë për të punuar në profesionin e saj parësor si inxhiniere e biokimisë, transformohet në një nga figurat më me ndikim në industrinë e fitnesit.
Sot, qindra gra janë mirënjohëse ndaj kësaj zonje e cila vendosi që disiplinën, njohuritë dhe ekspertizën e saj në fushën e fitnesit dhe të ushqyerit, t’i ndajë me to çdo ditë. Në krah ka edhe bashkëshortin e saj Atanas, me të cilin ndan profesionin, por edhe jetën private të përmbushur me dy fëmijë, shumë shëtitje në mal dhe thjeshtësi në të jetuar, që pak a shumë të gjithëve na mungon.

Si e filluat udhëtimin tuaj të fitnesit?

Unë jam gjithë jetën me folklorin, por kur e ndërpreva, më duhej diçka që të më mbajë aktive dhe të disiplinuar, sepse kështu jam rritur. Gjatë studimeve të mia në kimi fillova të ushtroj aerobi, trajnimi më mbante të fokusuar për të përfunduar një fakultet kaq të vështirë. U dashurova me stërvitjet në grup, energjinë e njerëzve, komunitetin që po ndërtohet. Sapo u diplomova, u punësova, por punoja vetëm që të kem para për t’u regjistruar në Beograd dhe për t’u kualifikuar si trajnere në fakultetin e tyre. Ishte një periudhë shumë e vështirë, por vendosa që ta bëj! Lehtësisht hoqa dorë nga shkenca, sepse këtu në Maqedoni nuk kishte asgjë që do të më motivonte të vazhdoja të punoja në atë fushë. Dhe kështu, me një synim dhe plan, arrita të edukohem dhe ngadalë, por me siguri, të bëj punën që po e jetoj sot. As unë dhe as familja ime nuk e kishim menduar që fitnesi do të bëhej profesioni im. Gjithmonë kam qenë pas shkencave natyrore dhe të gjithë më shihnin si pjesë e një laboratori. Me përpjekje, qëllim dhe ide të qarta, e arrita atë që e imagjinoja dhe e doja.

Nëse shikoni pas, a jeni krenare për veten tuaj – profesionalisht dhe privatisht?

Pa modesti jam e lumtur për gjithçka deri tani, mirënjohëse për familjen, fëmijët, bashkëshortin. Aktualisht kemi një “ushtri” ushtruesish që na kanë dhënë besimin e tyre dhe kjo më bën krenare, të lumtur, por edhe të motivuar për të mësuar gjëra të reja, të përparoj dhe t’i zbatoj në punë. Ndonjëherë më duket sikur jam në një kuti, punoj shumë dhe nuk më kujtohet të dal prej andej dhe të krahasoj se si ka qenë 13 vjet më parë dhe tani. Por kur ndodh kjo, shihet se ka një progres dhe ndryshim të madh falë secilit që na ka dhënë besimin.

Cilat janë sfidat me të cilat përballeni si trajnere fitnesi?

Sfidat janë të shumta, çdo ditë. Nga njerëz me ego të madhe që vijnë për të stërvitur, por nuk lejojnë t’u thuash asgjë, pavarësisht që më kanë zgjedhur mua si trajnere, e deri te sfidat serioze si puna me njerëz të lënduar dhe me probleme të cilëve dua t’u ndihmoj pa rezerva. Por në gjithë atë sërë sfidash, do të veçoja periudhën e shtatzënisë dhe periudhën e paslindjes, kur je i vetëdijshëm që duhet të funksionosh njëlloj, se puna varet nga ty, se kjo punë nuk ka të drejtë prej 9 muaj pushimi të lindjes. Nuk është e lehtë të mos paraqitesh në palestër për një vit, prandaj e pranon atë si një sfidë për të cilën gjen zgjidhje, pa marrë parasysh se sa e vështirë apo e pamundur është.

Si e motivoni veten dhe si i motivoni ata që duan të heqin dorë?

Aktualisht po jetoj një periudhë në të cilën kam fëmijë të vegjël dhe shumë detyrime që lidhen me karrierën dhe punën time. Realisht, kjo periudhë për mua është shumë e ngarkuar dhe mjaft e vështirë, përpiqem të gjej një ekuilibër dhe ta jetoj ditën me vetëdije. Nuk lejoj aq lehtë që puna të më tërheqë dhe mos të shijoj momentet e rëndësishme, si një drekë me familjen dhe koha e kaluar me ta. Prandaj, mund të them që nuk jam aq e motivuar për gjërat, por jam tepër e disiplinuar dhe u shkoj punëve deri në fund, pothuajse kurrë nuk dorëzohem. Kur bëhet fjalë për motivimin e të tjerëve, atëherë kjo tashmë është pjesë e punës sime, ata prandaj vijnë dhe e presin këtë nga unë. Nuk gënjej askënd dhe nuk i jap shpresa të rreme për diçka që duan të arrijnë. Përpiqem të përfshij stërvitjen, ushqimin, gjumin dhe kujdesin për veten si pjesë të përditshmërisë, diçka që nuk do ta kenë detyrim, por mënyrë jetese.

A e perceptoni dorëzimin e dikujt nga grupi si një dështim personal?

Kur nuk e kisha përvojën e mjaftueshme, më vinte shumë keq, nuk e kuptoja. Tani nuk është aspak ashtu, është normale që dikush të dëshirojë të ndryshojë edhe pa një arsye të keqe. Ndonjëherë edhe unë u them që nuk janë për te unë/ne, dhe u jap rekomandim për kolegët e mi. Shumë rrallë ndodh që të kenë pakënaqësi dhe kjo është në rregull, nuk mund të na pëlqejë gjithçka në një sistem funksionimi. Prandaj, është në rregull që dikush të heqë dorë dhe të mos e humbasë kohën e tij diku ku nuk ndjehet rehat. Nuk e marr atë personalisht, përderisa e di që nuk kam bërë asgjë të keqe, por si një pjesë normale të punës.

Nëse ka ndonjë anëtar në ekipin tuaj i cili dallohet, si e zgjidhni atë problem?

Ne bëjmë trajnime në grup, por kemi një qasje individuale. Kjo do të thotë që nuk duhet të ushtrojnë të gjithë njëlloj, e kështu dikush të dëshpërohet gjatë orës . Trajnimi është i programuar në mënyrë që të mund të praktikohet nga një ushtrues i avancuar por edhe nga një fillestar. Secili merr detyrën e tij, njerëzit nuk konkurrojnë me njëri-tjetrin, as nuk ushtrojnë me numërim. Gjithçka është individuale, kurse detyra jonë është që të ndihmojmë, të korrigjojmë, të ndjekim se si realizohen ushtrimet, të japim ushtrime zëvendësuese nëse është e nevojshme dhe t’i motivojmë që të japin maksimumin nga vetja.

Si arrini që të jeni në rrjedha me tendencat e fitnesit dhe ushqimit?

Para koronës kjo bëhej me anë të udhëtimeve jashtë vendit, ndjekja e seminareve, kurseve. Në disa prej tyre kemi mësuar, në disa të tjera jo aq shumë, por duhet të shkohet dhe të ndiqen. Por, kjo ka të bëjë me tendencat e ushtrimeve. Pas koronës, edukimi nga ana e universiteteve të ndryshme u bë shumë më i arritshëm, kështu që tani është më e lehtë për të mësuar, e nga mësimi dhe njohuritë e reja kurrë nuk është mjaftueshëm. Kështu që thjesht kërkojmë, shkruajmë, japim provime, lexojmë dhe atë që mendojmë se është e mundur, e aplikojmë në punën tonë. Është fat që me bashkëshortin e bëjmë të njëjtën punë, kështu që e plotësojmë njëri-tjetrin.

Çfarë këshille keni për femrat që aspirojnë të bëhen trajnere?

Unë i mbështes maksimalisht. Ky është një profesion që është në rritje të vazhdueshme dhe do të ketë nevojë gjithnjë e më shumë për trajnerë. Është mirë dhe e rregullt që të shkollohen, të dinë saktësisht se çfarë do të punojnë dhe të fokusohen në të. Duhet të kuptojnë se kjo është një punë e përgjegjshme, sepse dikush ju beson shëndetin e vet, dhe duhet të sillen me përgjegjësi. Ka vende ku të shkollohen, e ndërkohë mund të krijojnë përvojë duke punuar për një trajner dhe më pas të shijojnë këtë punë të mrekullueshme.

Në rrjetet sociale keni nxitur një ndryshim të bukur për një jetë të shëndetshme, por a ekziston rreziku nga ndarja e këshillave jo të plota dhe joprofesionale?

Si për çdo fushë, pra edhe për këtë, rrjetet sociale janë të hapura për të gjithë, secili mund të shkruajë çdo gjë. Ju përket juve që të filtroni nga kush merrni informacionin, nuk duhet të bëhen shumë kërkime, por nga ana tjetër nuk mund t’i besohet dhe të aplikohet çdo video vetëm sepse është virale në atë moment. Është më mirë të konsultoheni me një trajner/nutricionist nëse nuk jeni të informuar, por nëse jeni gjatë në histori, mund të mësoni shumë gjëra duke lexuar dhe hulumtuar. Do të theksoj sërish, si për çdo gjë, na prezantohen informacione të llojllojshme, në fund jemi ne që vendosim se kujt t’i besojmë. Bëni kujdes, megjithatë bëhet fjalë për shëndetin tuaj, jo vetëm me pamjen tuaj.

Njerëzit fshihen pas justifikimeve të ndryshme për të mos ushtruar, vetëm disa janë të sinqertë kur bëhet fjalë për pengesë psikike. A jeni përballur deri tani me raste të tilla?

Justifikime ka gjithmonë dhe atë lloj-lloj, për këto 14-15 vite kam dëgjuar gjithçka dhe i jap kuptim pothuajse çdo gjëje, sepse nuk e dimë se çfarë po kalon një person derisa t’i japim një mundësi të hapet dhe fitojë besimin tonë. Natyrisht, ka edhe justifikime të palogjikshme, madje edhe nga ato që e kam të vështirë të gjej një mënyrë për të ndihmuar. Në fillim ushtruesit nuk flasin me mua nëse kanë probleme psikike, normalisht nuk jam eksperte për këtë, por pas 4 trajnimesh vijnë më thonë që ndihen mirë, të relaksuar, se kanë kaluar një periudhë të vështirë, se ushtrimet u ndihmojnë shumë dhe se unë, pa e ditur, u kam ndihmuar shumë. Kështu marr informacionin se ata po përballen me një gjendje të caktuar psikike. Raste të tilla më kanë vërtetuar ndër vite se aktiviteti fizik ndihmon për një shëndet mendor më të mirë.

A janë programet tuaja të orientuara në menaxhimin e stresit?

Nuk kam një program të veçantë për këtë, por e gjithë struktura e trajnimeve grupore është krijuar për të funksionuar si një sistem për përmirësimin e shëndetit të përgjithshëm, duke përfshirë edhe shëndetin mendor. Më saktësisht: Vini rregullisht në stërvitje, në një kohë të caktuar, e me këtë punoni në disiplinën tuaj; atje ka njerëz me të cilët tashmë ushtroni për një kohë të gjatë, ai është komuniteti juaj, vendi juaj i sigurt ku bëni diçka të mirë për veten tuaj, e harxhoni kohën për një shëndet më të mirë; pra keni edhe shoqëri pas stërvitjes, nuk e përmenda as stërvitjen për të cilën keni ardhur në fakt dhe trajnerin i cili kujdeset që të ndjeheni mirë. Pra, ky është një vend ku trupi në mënyrë të pavetëdijshme çlirohet nga stresi i akumuluar gjatë ditës.

Çfarë predispozitash duhet të ketë një trajner fitnesi për të qenë i kompletuar?

Unë nuk jam personi që mund të them se çfarë predispozitash duhet të ketë një trajner. Por, meqë ne kemi më shumë palestra dhe trajnerë, mund të them se çfarë është e rëndësishme për mua kur zgjedh një trajner: njohuria, por edhe aftësia për ta përcjellë atë (jo çdo trajner i mirë di ta përcjellë atë tek ushtruesit), marrëdhënia me njerëzit, mënyra e komunikimit, energjia që duhet të transmetohet, dashuria për punën. Në fund të ditës, secili vjen këtu për t’u ndjerë mirë dhe imagjinoni të kenë trajner që as nuk do ta pyesë se si është, nuk do t’i buzëqeshë ose nuk do ta kuptojë se një nënë ka pasur një ditë të vështirë dhe se nuk duhet ta detyrojë, atëherë edhe trajneri më i pashëm me 2 fakultete do të ishte kot.

Balancimi mes mëmësisë dhe karrierës është sfidë, a ju mbetet kohë për veten?

Është e vështirë, siç përmenda edhe më lart. Por nuk është e pamundur. Jeta ime në fshat më mësoi disiplinën dhe këmbënguljen që në moshë të vogël, madje kjo tashmë është një kënaqësi për mua. Unë doja të kem fëmijë, e dija që do të ndodhte në kulmin e karrierës sime, por ata nuk janë pengesë për mua, por arsye për të qenë kjo që jam tani. Kam kohë për veten time, jam e organizuar mirë dhe nuk dua të ankohem, por të gjej një mënyrë që ta kem edhe më të lehtë. Ka ditë kur nuk kam dëshirë të bëj asgjë, kjo është shumë në rregull, kështu që di ta kaloj ditën, pa bërë as drekë. Është e vështirë të ruhet balanca, por këtu qëndron suksesi. Të mos harrojmë se një stërvitje në ditë na ndihmon të përballojmë të gjitha sfidat që kemi në të.

Me bashkëshortin e ndani hapësirën e punës, a ka kjo më shumë përparësi apo mangësi?

E vërtetë, me bashkëshortin ndajmë të njëjtën punë, por ne e donim këtë dhe funksionojmë shumë mirë. Te ne, në punën tonë, ka më shumë përparësi. Për shembull, nëse sot kemi fëmijë të sëmurë, njëri qëndron në shtëpi kurse tjetri është në punë. Mësojmë bashkë dhe plotësojmë njëri-tjetrin, kështu kursejmë shumë kohë, jetojmë të njëjtin stil jetese, që është më e lehtë t’ua përcjellë fëmijëve. Besoj se jo çdo profesion e lejon këtë, ky është një shembull i përvojës sime personale dhe nuk do të thotë se është kështu edhe te të tjerët.

The post Elena Bubalo appeared first on Аптеки PlusPharma.

Kur është në skenë, ajo i ngre në re të gjithë ata që e dëgjojnë. Kur gjendet në kullën e Aeroportit të Shkupit, i ul në mënyrë të sigurt ata që fluturojnë.

Këngëtare, kantautore, kontrollore e fluturimeve, nënë, bashkëshorte, Miata lundron në jetën e saj me një buzëqeshje të madhe në fytyrë, sikur çdo gjë është e lehtë për të, si një këngë.

Por si ia del mbanë ajo vallë?

Përgjigjen do ta gjeni mes fjalëve të saj frymëzuese në këto pak faqe, kurse në sfond lëshojeni “Besoj në vete” për të kujtuar kohërat e mira, kohërat kur ajo u ngjit në skenën muzikore të vendit.

Sot ajo është një muzikante plotësisht e formuar dhe e pjekur, me të cilën të gjithë duhet të jemi krenarë.

Së fundmi keni promovuar albumin tuaj të dytë “Vida” në koncertin e mbajtur në “Kurshumli an” dhe ata që kanë munguar, tani kanë mundësinë të shohin pak nga atmosfera përmes videoklipit të këngës “Natën e mirë, mirëdita”. Mes përgatitjeve, adrenalinës, nervozizmit, punës së vështirë rreth gjithë projektit, a kaluat mirë në koncertin tuaj?

– Mendoj se akoma nuk janë sistemuar të gjitha përshtypjet e mia. Ndoshta kur të shoh video-materialin e koncertit tërësisht të përgatitur dhe të montuar, do të rijetoj të gjitha detajet dhe çdo këngë të kënduar. A kalova mirë në koncert? Mrekullueshëm, do të ishte fjala e duhur. Para së gjithash vendndodhja, publiku, muzikantët dhe performanca ime, të gjithë ishim në harmoni dhe me një qëllim të vetëm – të përjetohet pesha e vërtetë artistike e muzikës të cilën e krijoj dhe ofroj për gati dy dekada.

Ka ende shumë verë përpara nesh, a po vazhdoni të performoni? A keni arritur të pushoni?

– Pas koncertit kisha edhe një tjetër performancë dhe më pas shkova në një pushim të merituar. Tani jam rikthyer me energji të plotë në atë që unë e quaj jeta ime me të gjitha bukuritë dhe përgjegjësitë e saj. Shfaqet do të vijojnë në të ardhmen e afërt dhe publiku im do të njoftohet në lidhje me to përmes rrjeteve sociale.

Si po shkon deri tani albumi, cili është reagimi i publikut?

– Disa nga këngët që ishin në albumin “VIDA” janë lansuar më parë dhe publiku i njihte dhe i këndonte në koncert. Të tilla janë “Fluturo”, “E paguar”, “Kthimi në shtëpi”, “Maska”, “Më dhemb”. Tani pas koncertit e kanë dëgjuar edhe këngën “Natën e mirë, mirëdita”. Reagimi është i shkëlqyeshëm dhe do të vijojnë më shumë këngë për të cilat publiku do të duhet të bëjë vend në zemrat e tyre. Më e rëndësishmja është se albumi është i disponueshëm në të gjitha platformat dixhitale dhe mund të dëgjohet nga kushdo, në çdo kohë, për kënaqësi shpirtërore.

Na tregoni se si shkoi procesi i krijimit të albumit, a sakrifikuat shumë, a u “zhveshët” deri në fund, nga e morët energjinë dhe frymëzimin dhe pse e titulluat “Vida”?

– Albumi u regjistrua gradualisht, pa asnjë presion, këngë për këngë ashtu siç unë desha dhe kur kisha mundësi. Ekipi me të cilin e kam punuar në pjesën më të madhe të albumit janë Damir Puh dhe Natasha Miha në studion e tyre Green Room Sound. Këngën e parë “Fluturo” e publikuam në vitin 2019, kështu që gjatë katër viteve të fundit kemi kaluar shumë gjëra së bashku. Meqenëse procesi i krijimit të muzikës është shumë intim dhe i pastër dhe siç thoni në pyetje, “zhvishem” emocionalisht, për mua është veçanërisht e rëndësishme se kush më rrethon në ato momente. Siç thonë: “Nuk mund të pish me secilin”, ashtu edhe muzikë nuk mund të regjistrosh me secilin.

Në album kam edhe këngë që janë bashkëpunime me muzikantë të tjerë që më përshtaten, si grupi Foltin, me të cilin kemi regjistruar këngën “Me dhemb” në studion Alshar, pastaj “Kthimi në shtëpi”, një duet me Tedën, një këngë me autor Aleksandër Peshevski dhe Vesna Malinova, më pas një bashkëpunim me Angell Qosev për këngën “Natën e mirë, mirëdita” dhe Valentino Skenderovskin për këngën “Krenare”. Të gjithë ata ishin me mua në skenë në koncertin që u mbajt në kuadër të festivalit “Vera e Shkupit”.

Frymëzimi për secilën këngë, siç ka qenë deri më tani, është jeta me të gjitha anët e saj dhe emri i albumit “Vida” e ka pikërisht këtë kuptim – jetë, por në të njëjtën kohë do të thotë e vetëdijësuar dhe vigjilente.

Duke lexuar intervista për disa nga yjet më të mëdhenj të muzikës, është interesante se të gjithë ndihen të vetmuar, madje edhe depresiv pas koncertit. Duke shkëmbyer energji me kaq shumë njerëz, ata pranojnë se bëhen melankolikë nëse mbesin vetëm. Si ndiheni ju pas takimeve me audiencën tuaj, e lodhur apo akoma më energjike?

– Është e natyrshme të ndihesh e zbrazët pas një lumturie të fortë ekstatike. Sa më lart të shkosh, aq më poshtë duhet të zbresësh për të barazuar energjinë e brendshme. Këtë e kam ndjerë edhe herë tjetër. Por, ajo që për mua është shumë më magjepsëse, është ndjenja e të qenit jashtë trupit gjatë performancës. Ndoshta është kjo pasojë e një sasie të madhe adrenaline dhe fokusi në vetë interpretimin, por gjatë performancës kam një ndjesi të levitimit jashtë trupit. Pas performancës, kthehen menjëherë të gjitha nevojat trupore – uria, etja, tualeti, sikur të jeni kthyer pas. Një përvojë shumë magjepsëse për të qenë e sinqertë.

Ka shumë muzikë në jetën tuaj, veçanërisht pasi e krijoni dhe e interpretoni edhe vetë atë. Gjithnjë e më pak muzikë ka nëpër shtëpi, përderisa më parë gjithçka bëhej me radion që luante në sfond. Sa e konsumojnë dhe reagojnë ndaj muzikës fëmijët tuaj? A e keni zakon që t’u këndoni dhe t’u bëni muzikë atyre?

– Fëmijët e mi nuk kanë zgjidhje, sepse çdo ditë janë të rrethuar me muzikë. Madje ata marrin pjesë në mënyrë kritike me opinionin e tyre kur këngët janë ende në fazën e përpunimit. Gjegjësisht, para se t’i regjistroj në studio, ata janë dëgjuesit e parë.

Sa ju shërben mëmësia si frymëzim në muzikë? Si arrini të balanconi mes familjes dhe dy profesioneve? A arrini të dilni në takime me bashkëshortin tuaj?

– Mëmësia është një pjesë e veçantë tek unë e cila, edhe atë si e gjeti vendin e saj në krijimtarinë time. Në kanalin tim në YouTube mund të dëgjoni këngën “Ninulla” e cila u përkushtohet të gjithë fëmijëve të porsalindur, ndërsa disa këngë origjinale për fëmijë u gjendën në veprimtari edhe për festivalin e fëmijëve “Bilbili i Artë”.

Sekreti më i madh i përmbushjes së të gjitha detyrimeve është puna me turne dhe menaxhimi i mirë i kohës së lirë. Dhe sigurisht, dëshira e fortë për të arritur gjithçka që mund të imagjinohet. Unë besoj vërtet në moton “Vetëm qielli është kufiri”.

Kam gjithmonë kohë për një takim me bashkëshortin. Ndonjëherë është kafeja e mëngjesit, ndonjëherë dreka, e ndonjëherë shëtitje. Por, familja është gjithmonë në rradhë të parë.

Është inetersant kombinimi i dy profesioneve tuaja, kontrolluese e trafikut ajror dhe muzikante. Nëse në njërin vend duhet të jesh me këmbë në tokë, gjithmonë profesioniste dhe e qetë, në skenë mund të jesh e lirë dhe madje ekscentrike. Si vendosët të bëheni njëra, pastaj tjetra? Cili profesion ka një avantazh të vogël dhe a e plotësojnë njëri-tjetrin në praktikë ose më shumë ju krijojnë probleme që janë dy botë të ndryshme?

– Besoni ose jo, unë jam e njëjta në të dyja profesionet: e vetëdijshme dhe me këmbë në tokë, kurse në të njëjtën kohë e hareshme dhe empatike. Nuk kam vendosur unë drejtpërdrejtë për këto profesione: si njëri ashtu edhe tjetri ndodhën nga fati. Talenti im për muzikën është një dhuratë shpirtërore që nga lindja, kurse kontrolluese e fluturimit është një ndërthurje e rrethanave. Një avantazh ka profesioni si kontrolluese sepse e ushqen familjen time dhe më mundëson të jem financiarisht e lirë në muzikë dhe të mos bëj kompromis. Kjo gjë i bën ato plotësuese të njëra-tjetrës. Përndryshe, qasja ndaj të dy profesioneve është njëlloj serioze për mua, sepse të dyja kërkojnë sakrificë dhe përgatitje për performancë më të mirë, si dhe përgjegjësi të lartë morale.

Thonë se një artist i vërtetë është e pamundur të pensionohet, mendja e tij krijuese do të kërkojë gjithmonë një medie për t’u shprehur. Si e paramendoni pensionimin tuaj?

– Pensionimin tim e imagjinoj në një anije lundrimi, anije të madhe, në një cep të vogël të një lokali, duke kënduar e qetë pranë një pianoje në dimër. Kurse verës në Prespë, në fshatin Dollno Dupeni, duke kaluar kohë me të dashurit e mi dhe duke punuar fizikisht në oborre aq sa do të më mbajë fuqia.

Jeni shumë pozitive, rrezatoni një lloj energjie pozitive vetëm duke buzëqeshur, e njëkohësisht jeni edhe me këmbë në tokë. Jeta ju ka mësuar të jeni e tillë, apo gjithçka varet nga edukimi në shtëpi?

– Gjithmonë i kam respektuar njerëzit e nivelit të lartë dhe me këmbë në tokë. Kurse pozitiviteti i brendshëm besoj se lidhet me guximin. Njerëzit që janë negativë, në të vërtetë janë të frikësuar. Frika është një lojtar shumë i ndërlikuar kur pushton shpirtin e dikujt. Për evolucionin e çdo personi ekzistojnë tre faktorë: i lindur, i imponuar dhe i fituar. Unë nuk bëj përjashtim.

Cila është këshilla juaj për shëndet dhe disponim të mirë që do të ndanit me lexuesit?

– Unë nuk jam eksperte e shëndetit të mirë, sepse unë vetë luftoj me tiroiditin autoimun të Hashimotos dhe të gjithë elementët shoqërues që kjo diagnozë përfshin. Por, unë besoj thellësisht se një frymë pozitive është vendimtare për një shëndet të mirë. Thonë se një mendje e shëndoshë, në një trup të shëndoshë. E njëjta gjë është vlen edhe anasjelltas. Një trup i shëndetshëm është i padobishëm nëse vullneti është i dobët. Gjithnjë e më shumë shohim njerëz të shëndetshëm, pa asnjë të metë, por të pakënaqur dhe në ato raste sëmundja është vetëm çështje kohe.

The post Natasha Mijatoviq Krstevska – MIYATTA appeared first on Аптеки PlusPharma.

Para gjashtë vitesh, këngëtarja e re Jana Burçeska na përfaqësoi në konkursin e këngës në Eurovizion (Eurovision Song Contest) në Kiev të Ukrainës me këngën “Dance Alone”.

Çfarë ka ndodhur me jetën e saj ndërkohë?Ajo u bë bashkëshortja e muzikantit Aleksandar Filipovski, u bë nënë e dy fëmijëve, punon si gazetare muzikore dhe drejtuese e emisionit „Stisni Plej“ (“Shtyp Play”) përmes të cilit në mënyrë aktive i ndjek dhe i përkrah kolegët e saj të skenës muzikore.

Sot, pas një pauze të gjatë, ajo mund të mburret me një këngë të re e cila e mban edhe nënshkrimin e saj.“Home Alone” titullohet sigle-i me të cilin këngëtarja e re i rikthehet skenës muzikore maqedonase në një edicion totalisht botëror i cili mori vlerësime të shkëlqyera nga publiku.

Ka shumë muzikë në jetën tuaj, e krijoni vetë, e ndiqni atë të kolegëve, e konsumoni edhe nga bashkëshorti, gjë që është e mrekullueshme. Gjithnjë e më pak muzikë ka nëpër shtëpi, kurse më parë, çdo punë bëhej me radion që luante në sfond. Sa e konsumojnë dhe reagojnë ndaj muzikës fëmijët tuaj, edhe pse janë të vegjël?

Sa pyetje e bukur. Me të vërtetë muzika është vazhdimisht rreth meje dhe ka ditë kur gjithçka që dua të bëj është vetëm të dëgjoj dhe asgjë tjetër. Por, ky është një luks të cilin nuk mund t’ia lejoj vetes, duke pasur parasysh angazhimet e mia.

Dona dhe Darini e shijojnë muzikën. Dona tanimë nuk është dhe aq e vogël, ajo kupton shumë dhe tashmë i ka preferencat e saj muzikore, gjë që më gëzon pamasë, sepse në zgjedhjet e saj muzikore e shoh edhe veten, prandaj ndonjëherë di të “lavdërohem” me atë që i kemi mësuar të dëgjojë. Përveç kësaj, ajo është gjithashtu shumë muzikale dhe e etur për të performuar. Darini është më i vogël dhe megjithëse nuk mund të artikulojë shumë saktë, është e qartë se muzika i sjell gëzim dhe di të befasojë me lëvizjet e çuditshme të vallëzimit.

A e keni zakon që t’u këndoni dhe t’u bëni muzikë me bashkëshortin tuaj?

Kjo është një përditshmëri në shtëpinë tonë. Dikur këtë e praktikonim aq shpesh, sa menduam se ndoshta duhet të përfshihemi si animatorë muzikorë në ditëlindjet e fëmijëve – repertori ynë është gati: Kap-kap, Baby shark, Alfabeti maqedonas, Johnny Johnny e shumë të tjera…
Fëmijët janë gjithmonë audienca jonë kryesore derisa përgatitemi për shfaqjet e rralla akustike, madje Dona di të jetë edhe kritike kur mamaja gabon ndonjë ton ose melodinë. Përveç kësaj, ne luajmë muzikë në shtëpi edhe për qëllime terapeutike. Muzika është një transformues i përsosur i stresit në energji pozitive.

Më në fund na dhuruat një këngë dhe videoklip të ri. Cilat janë reagimet e deritanishme për “Home Alone”, por edhe planet për të ardhmen?

“Home Alone” erdhi 6 vite pas këngës së Eurovizionit “Dance Alone”, por gjithsesi ndodhi në kohën e duhur për arsyen e thjeshtë se për herë të parë nga fundi i vitit të kaluar u ndjeva plotësisht gati për të nxjerrë diçka të re. Procesi ishte një sfidë e mrekullueshme, kurse produkti final mori mbështetje shumë të madhe nga dëgjuesit, por edhe nga kolegët muzikantë dhe gazetarë – gjë që më gëzon veçanërisht dhe për të cilën jam pafundësisht mirënjohëse.

Po punohet edhe për një projekt të ri, i cili duhet të realizohet deri në fund të vitit, por për momentin është ende në fazën e zanafillës dhe prandaj nuk do të zbuloja shumë. Një gjë është e sigurt – ekipi muzikor mbetet i njëjtë si te “Home Alone”, unë dhe Dragi Ivanov, një muzikant të cilin e vlerësoj dhe e respektoj shumë, kurse lexuesit do ta njohin si bashkëpunëtor të Dina Jasharit dhe pjesë e grupit Fenk Shui. Nëse më lejoni, në këtë kontekst më duhet të veçoj edhe mbështetësin tim, kompaninë Gulf Macedonia e cila qëndron pas “Home Alone”, por edhe pas projektit të ardhshëm që jam duke punuar, si dhe Smart Living dhe Kare Macedonia të cilët u kujdesën për skenografinë fantastike në videoklipin e „Home Alone“.

Sa ju shërben mëmësia si frymëzim? Si arrini të balanconi mes familjes dhe punës?

Për ilustrim do të theksoj se “Home Alone” është një këngë që i kushtohet frikërave, kurse në rastin tim ato u bënë dukshëm më të theksuara pasi u bëra nënë. Refrenin e shkruajta kur isha në shtëpi vetëm me fëmijët dhe është një përkthim fjalë për fjalë i mendimeve që më kalonin në kokë: Çfarë nëse dikush përpiqet të na grabisë, po sikur të shpërthejë zjarri dhe nuk arrijmë të shpëtojmë… Ndoshta jua përshkruajta në mënyrë grafike, por ky është një shembull faktik për atë se sa frymëzues mund të jetë çdo moment. Përpiqem të gjej kohë për veten time dhe në këtë kontekst sigurisht që më ndihmojnë më së shumti bashkëshorti dhe prindërit e mi. Jam me fat që kam një punë të cilën e dua vërtet, dhe për këtë arsye balancimi bëhet shumë më i lehtë.

A janë nënat më të reja në avantazh?

Sinqerisht, qëndrimi im është se mëmësia është një sfidë jashtëzakonisht e madhe dhe e panjohur për çdo grua dhe prandaj mendoj se mosha ka një rëndësi dytësore dhe më të vogël. Ndryshimet dhe sfidat me të cilat përballemi si nëna, janë aq të ndryshme dhe individuale, sa që nuk lënë vend për krahasim. Ajo që na bashkon si nëna më të rritura dhe më të reja, është forca, përkushtimi dhe zgjedhjet pakompromis kur bëhet fjalë për më të mirën e fëmijëve tanë.

Si ju ndryshoi mëmësia?

Unë jam e njëjta, por në një version të përmirësuar. Le të themi se mëmësia krijoi një Jana Burçeska 2.0. Një model më i avancuar me performanca të reja dhe të përmirësuara, veçanërisht në fushën e menaxhimit të kohës. Një bateri miqësore me mjedisin që rimbushet nga buzëqeshjet dhe shakatë e fëmijëve. E vetmja dobësi është memoria më e dobët, duke pasur parasysh atë se ndodh gjithnjë e më shpesh që sistemi të mbingarkohet me të dhëna.

Si ka qenë fëmijërija juaj? A e keni përjetuar edhe ju atë jetë të mrekullueshme në rrugë?

Kam pasur një fëmijëri të mrekullueshme, kam përjetuar shoqërinë e lagjes dhe pa brenga, komunikoja me prindërit e mi përmes dritares apo tarracës dhe nuk shqetësohesha që i gjithë Karposhi e dëgjonte bisedën tonë, të gjithë miqtë e mi më të ngushtë i kisha në lagje dhe me shumicën e tyre shoqërohem edhe sot. Kam shitur topa balte, u paguaja nga 10 denarë hyrje për një shfaqje ose koncert të lagjes që mbahej në hapësirën para pallatit, kulmi i teknologjisë për mua ishte Tetris në një Nintendo Game Boy, kurse e-mailin e parë në vitin 2003 (20 vjet më parë – nj ë z e t) ia dërgova vëllait tim për t’i treguar se kemi rrugës një motërz në stomakun e mamit.

Sot jeta zhvillohet më së shumti në rrjetet sociale, sa bëni pushim prej tyre?

Sipas standardeve bashkëkohore, unë madje dështoj me praninë time dixhitale. Rrjetet sociale përpiqem t’i konsumoj në mënyrë të shëndetshme dhe më së shumti i përdor si mjet komunikimi të lehtësuar dhe burim informacioni dhe frymëzimi. Ka raste kur ndihem e tejngopur dhe këtë e zgjidh duke hequr dorë nga rrjetet për tri ditë.

Si i përballoni komentet negative të cilat shumë lehtë mund të arrijnë deri te ju?

Do të gënjeja nëse do të thoja se nuk më prekin, por premtoj se po përmirësohem në përballimin e situatave të tilla. Sigurisht, nuk më shqetëson kur shoh një koment negativ të moderuar apo kritikë konstruktive, por jam përballur edhe me shembuj ekstrem dhe po punoj aktivisht që rastet e tilla të më ndikojnë sa më pak.

Duke krahasuar të kaluarën dhe atë që po jetojmë sot, a keni një vizion se si do t’i edukoni fëmijët tuaj?

Çdo ditë përpiqem të krijoj kushtet më të mira të mundshme për rritjen e fëmijëve të mi, në mënyrë që ata të bëhen para së gjithash njerëz të mirë, por ndoshta gjëja më e rëndësishme për mua është t’i mësoj ata të komunikojnë hapur për nevojat, problemet dhe ndjenjat e tyre, sepse mendoj që ka një dështim të përgjithshëm në këtë fushë me brezat e mëparshëm, thjesht sepse kështu jemi mësuar për gjenerata me rradhë. Unë dua që ata të ndjehen të lirë të shprehen edhe në situata kur janë të sigurt se pala tjetër mendon ndryshe dhe gjithashtu të jenë në rregull me faktin që nuk mendojmë dhe ndiejmë të gjithë njësoj për të njëjtat dukuri.

Ju dukeni shkëlqyeshëm, moderne, e freskët, yll bote. Cili është sekreti juaj?

Ju falënderoj për komplimentin. Në jetën e përditshme jam mjaft modeste, derisa ndonjëherë them me vete se ndoshta duhet të “pispillosem” pak më shumë, por kur bëhet fjalë për paraqitjet publike, atëherë u dorëzohem plotësisht bashkëpunëtorëve të mi prej shumë vitesh: stilistit me më shumë potencial në vend Mitko Zanov, i cili me estetikën e tij tashmë pushtoi edhe rajonin, pastaj grimieres jashtëzakonisht të talentuar Ivana Delovska, për të cilën do të dëgjoni së shpejti, si dhe Elenës nga Social Hair Salon, e cila është e mirënjohur për publikun si stiliste e personazheve të shumtë publik, si dhe klientëve të kënaqur në kryeqytet.

A arrini të dilni në takime me bashkëshortin tuaj?

Në takime vetëm zyrtarisht. Janë vërtet të rralla, por ne jemi në avantazh sepse kalojmë kohë cilësore bashkë kur jemi të angazhuar me muzikë, kështu i kompensojmë takimet e humbura romantike.

Si e zbuluat prezantuesen tek ju dhe a vazhdoni më tutje edhe në atë drejtim?

Oreksi im për të folur para kamerave lindi gjatë rrugëtimit të Eurovizionit në vitin 2017, më saktësisht gjatë turneut promovues kur brenda një dite, në Londër, dhashë mbase 40 intervista. Kur e kuptova se sa shumë më pëlqeu kjo, mund të them se e manifestova angazhimin tim në MTV, sepse unë asnjëherë nuk kam folur hapur për aftësitë e mia të fshehura në lidhje me atë profesion, por mesa duket kolegët e kanë vënë re këtë dhe ja ku jam… Puna e gazetararisë më plotëson, sidomos fakti që kam mundësinë të punoj në një program të specializuar muzikor i cili bashkon dy pasionet e mia më të mëdha: muzikën dhe fjalën e bukur. Do të vazhdoj, sigurisht.

Cila është këshilla juaj për shëndet dhe disponim të mirë që do të ndanit me lexuesit?

Mirëmbani trupin dhe mendjen tuaj dhe ju lutem kujdesuni për shëndetin tuaj mendor.

The post Jana Burçeska appeared first on Аптеки PlusPharma.

Energjia e tij pozitive është ngjitëse, por ndihet fort edhe prezenca e tij si aktor në skenën e Teatrit Kombëtar të Maqedonisë. I shquar në misionin e tij për ta bërë publikun të qeshë, të imagjinojë, të trishtohet, Gorast manovron me mjeshtëri aftësitë e tij të aktrimit si në teatër ashtu edhe në film.

Por, sapo duartrokitjet të qetësohen dhe perdet e kuqe të ulen, Gorast udhëton në një botë krejtësisht tjetër, atë virtuale, ku merr frymë duke u shoqëruar me personazhet imagjinarë të lojërave kompjuterike.

Aktrimi dhe loja (gejmingu), në dukje dy botë të papajtueshme, për këtë njeri kanë qenë dhe janë gjithmonë arsye për kënaqësi, produktivitet dhe ekzistencë.

Gjithnjë e më shumë njerëz po largohen nga profesionet e tyre kryesore për të hyrë në industrinë e IT dhe për të marrë kompensimin e merituar për punën e tyre. Por, sa mund ta përballojë ky personel i njohur ritmin e shpejtë të ndryshimit të teknologjive? Në një epokë kur prindërit brengosen se fëmijët e tyre po luajnë gjithnjë e më pak jashtë, miliona po fitojnë fëmijët e talentuar për të luajtur lojëra.

Si të gjendet një ekuilibër, do ta mësojmë nga shembulli personal i Gorastit.

Aktor, programues, gamer, keni zgjedhur një kombinim shumë të zgjuar profesionesh. Nëpërmjet aktrimit ju eksperimentoni emocionalisht deri në pakufi, përmes programimit keni mundësinë e izolimit me makinën e pagabueshme përballë. Si vendosët të bëheshit njëra, pastaj tjetra? Cili profesion ka pak më shumë avantazh dhe a e plotësojnë njëri-tjetrin në praktikë apo më shumë ju shkaktojnë probleme?

Kisha prirje për t’u bërë elektriçist. Programimi, dizajnimi, modelimi 3D dhe përgjithësisht puna me IT dhe kompjuterë ishte ajo që mbaja me vete kudo si fëmijë. Shitoret e harduerëve për mua ishin ato që shitoret e lodrave ishin për fëmijët e tjerë. Fliperat ishin për mua ashtu siç ishin dyqanet e ëmbëlsirave për fëmijët e tjerë. Pritja e revistave për gejming ose lojërave pas autobusit të Mlaz Bogdancit përballë Hotel Bristol për mua ishte një ditë më e rëndësishme sesa ditëlindja ime dhe Viti i Ri së bashku. Ndërrimi ndodhi gjatë natës. Ajo që më ofruan atë kohë në fakultetin e FINKI-t më shtyu nga ai drejtim, por vetëm formalisht. Ajo dashuri u rrit tek unë bashkë me dashurinë për teatrin. Tani i mbaj të dyja bashkë, të rritura dhe të zhvilluara.

Thonë se një artist i vërtetë është e pamundur të dalë në pension, mendja e tij krijuese do të kërkojë gjithmonë një mjedis për t’u shprehur. Si e parashikoni pensionimin tuaj?

Me një pijetore të madhe, të bollshme dhe shpresoj me një orë dore.

Mendja krijuese di të pasivizohet, të ndryshket, të bëhet dembele nëse nuk mirëmbahet. Metoda varet nga pronari. Dikush me libra, dikush me muzikë, dikush dëshiron të jetë vetëm, dikush që zhytet në letargji dhe mendime të trishtuara, dikush me të gjitha këto gjëra që përmendëm dhe dikush me një “ushqim” krejtësisht të ndryshëm.

Mendja krijuese ushqehet jo vetëm nga gjërat e bukura, por edhe ato të trishtuara të cilat fatmirësisht vijnë në jetë vetë.

Lufta për një të nesërme më të mirë nxiti shumë njerëz që të ndryshonin profesionin e tyre, prandaj ish-juristë, ekonomistë, gazetarë, u shndërruan në programues, dizajnerë grafik, testues softuerësh… Shumë njerëz të talentuar dolën në sipërfaqe, por sa e shfrytëzon vendi ynë këtë kapacitet?

Siç mund ta shihni, AI (IA – Inteligjenca artificiale) aktualisht është një temë më e përfolur se videoja e Severinës, sepse arrin të vizatojë, të këndojë, të shkruajë, të recitojë, madje edhe të programojë. Për mendimin tim, fluksi i programuesve dhe kalimi nga profesionet e tjera në këtë degë e ka mbushur kupën tashmë. Do të duhen disa vite, unë mendoj 4, kur edhe shitësi i farave dhe kasapi do të kenë njohuri bazë për programimin e Frontend-it dhe kështu do ulet kërkesa dhe rrjedhimisht edhe rroga.

Për më tepër, për ata që nuk e dinë – programimi është një profesion i pavlerësuar. Qëndrimi para monitorit në intervale të gjata kohore, nervozizëm i brendshëm, frustrim, ndjekje e pafundme e teknologjive të reja për të mos mbetur pas të tjerëve. Nëse kjo nuk është dëshira dhe pasioni juaj i lindur, por keni vendosur ta bëni mekanikisht, parashikoj shumë, shumë momente të vështira për ju, të cilat tashmë as nuk paguhen shumë.

A na rrëshqasin nëpër gishta fëmijët e talentuar të cilët nën presionin e familjes detyrohen të zgjedhin një nga profesionet tradicionale? Nga ana tjetër, prindërit janë në luftë të vazhdueshme për t’u siguruar që fëmijët e tyre të kalojnë sa më pak kohë në kompjuter ose telefon, kështu që si të arrihet një ekuilibër?

Unë besoj në “Trininë e shenjtë” të aktivitetit fizik/aktivitetit social/edukimit. Nëse të gjitha këto segmente janë të pranishme në jetën e një të riu, nuk e kuptoj pse ai duhet të pengohet të ketë pasionin e tij, qoftë leximi i librave, gdhendja, alpinizmi apo lojërat kompjuterike.

Përsa i përket zgjedhjes së profesionit, ndryshe nga dikur, tani të rinjtë kanë shumë më tepër zë se prindërit… ose të paktën unë jam i rrethuar nga njerëz të tillë dhe kam një perceptim të tillë. Mendoj se në mjediset më të vogla situata është ndryshe.

A keni menduar ndoshta të organizoni një lloj seminari edukativo-informativ për prindërit që do t’i trajnojë ata të mbrojnë fëmijët e tyre gjatë përdorimit të pajisjeve inteligjente, që do të hapë horizontin e tyre se sa para mund të fitohen nga profesionet e shumta të IT-së dhe që do t’u tregojë si t’i përdorin pajisjet në mënyrë produktive së bashku me fëmijët e tyre. Për shkak se vërej që shumë prindër e kufizojnë kohën për lojëra, por fëmija kalon shumë kohë në rrjetet sociale ku kërcënohen shumë më tepër nga rreziqet.

Truri i fëmijës “thahet” kur fëmija shikon pa menduar se çfarë po shikon, të tilla janë kryesisht mediat sociale, videot e shkurtra dhe media të ngjashme. Truri nuk thahet kur shikohet një film i tërë, një episod të gjatë i një seriali, një shfaqje teatrale, duke lexuar një libër ose duke luajtur një lojë të gjatë thelbësore. Atëherë truri mendon, krijon, krijon imazhet e veta ose interpreton.

Unë gjithmonë e them qëndrimin tim për këtë çështje, por jo, nuk kam organizuar një seminar për prindërit deri më tani. Zakonisht i përkushtohem më shumë edukimit të fëmijëve dhe njohjes me sferën e zhvillimit të lojërave.

Nuk më pëlqejnë aspak personazhet e filmave vizatimorë sot, janë disi shumë të “kompjuterizuar”. A e vjedhin shpirtin e filmit ose përmbajtjen e mirë teknologjitë e reja në industrinë e filmit si 3D, apo një histori e mirë e gjen gjithmonë rrugën e saj, edhe nëse është një film bardh e zi apo pa zë? Akoma më e frikshme, a e kërcënon mbijetesën e teatrit ekspansioni i madh i kësaj bote virtuale?

Nuk jam plotësisht dakord. Frozen, Storks, Coco, Wall-E, Encanto dhe një mori filmash të tjerë të animuar janë më të mëdhenj dhe më domethënës se shumë filma të prodhimit të lartë që po dalin dhe duhet të dalin. Emocionet që mund të përfaqësohen përmes animacionit ndonjëherë nuk mund të kapen as nga një aktor i vërtetë, i gjallë. Aty ka këngë dhe muzikë, të cilat shpesh dinë të jenë fenomenale.

Ajo për të cilën keni të drejtë, edhe unë jam dakord gjithashtu, është mbiprodhimi që mundësohet nga teknologjia, kështu që dalin shumë shpesh filma me buxhet të ulët që duhet të justifikojnë një buxhet të caktuar dhe janë bosh, pa një qëllim më të thellë, pa esencë dhe mesazh. Por kjo ndodh në çdo fushë. Nga cilësia e ushqimit, veshjeve dhe materialeve. Shpejtë dhe lirë – kjo është kryesisht motoja me të cilën drejtohet bota në këtë kohë. Natyrisht, edhe kjo është kalimtare, kështu që do të ndryshojë… se në çfarë drejtimi mbetet për t’u parë.

Me çfarë po merreni aktualisht, për sa i përket të dy profesioneve?

Në teatër rikthyem një pjesë të madhe të repertorit, që është një moment shumë i rëndësishëm pas pandemisë. U desh kohë për të ngrohur përsëri motorët plotësisht.

Përveç kësaj, segmentin e lojërave (gejmingun) e zgjeroj dhe vazhdoj në çdo moment. Përveç ushqimit shpirtëror dhe emocional që marr prej tij, sigurisht që aty është edhe ana financiare. Të dyja së bashku si kombinim janë profesionet më të mira që një person do të dëshironte të kishte.

Si ju pëlqen ta kaloni kohën e lirë, kur bëni pushim nga kompjuteri dhe skena?

Aktivitet fizik të detyrueshëm, kryesisht në mëngjes. Pavarësisht nëse është një stërvitje klasike ose një seancë kardio apo të dyja, nuk ka rëndësi. Përveç kësaj, asaj të cilës unë i përmbahem me rreptësi, nëse heqim kompjuterin dhe teatrin, është koha me familjen, ndonjë drekë, një pije në mbrëmje me kolegët apo miqtë… që në fakt është më se e mjaftueshme që njeriu të jetë i kënaqur nga dita.

Padyshim që keni një energji pozitive infektuese, por kam një ndjenjë se është më e lehtë të trishtosh publikun sesa ta bësh të qeshë? Talenti për të bërë publikun të qeshë kaq natyrshëm, kaq lehtë, pa bërë ndonjë përpjekje të veçantë, është thjesht një talent i lindur apo zotërohet si teknikë aktrimi?

Unë kam një përshtypje tjetër. Publiku preferon më shumë të qeshë dhe është automatikisht i gatshëm për atë, kështu që edhe në momente më pak qesharake fillon të qeshë. Prandaj të gjithë kërkojnë një “shfaqje qesharake”, dhe të gjithë thonë “na jep dicka që të na disponojë”… nuk më kujtohet hera e fundit kur më ka thënë dikush “thuaj diçka të trishtë… dicka pas së cilës të mendoj për thelbin e materies dhe ekzistimin e dallëndysheve”, jo. Dhe kjo është në rregull. Detyra jonë si teatër është që t’i dërgojmë atje pa e pritur ata dhe të shohin se sa frytdhënëse është edhe ajo anë. Sa bukur është që njeriu të kuptojë se jeta nuk është vetëm buzëqeshje dhe këngë, por edhe trishtim dhe mjerim dhe se ajo që u ndodh në punë, për të cilën ata mendojnë se është e trishtuar dhe e vështirë, është në fakt perceptimi i tyre për trishtimin dhe vështirësinë. E vështira dhe trishtimi është për secilin person individualisht.

A jeni përgjegjës për të qeshurat në shoqëri edhe në jetën tuaj private?

Gjithmonë, por nuk jam vetëm unë. Për fat të mirë, jam i rrethuar nga njerëz me sens humori dhe shumë të zgjuar të cilët e dinë se kur është momenti i duhur për të qeshur dhe kur për të qenë serioz dhe për punë.

The post Gorast Cvetkovski – aktor, programues, gamer appeared first on Аптеки PlusPharma.

Esmeralda, Zhuljeta, Kitri, Raimonda, Margarita, Mjellma e Zezë, Mjellma e Bardhë, Klara, Anna Karenina, pas gjithë këtyre roleve qëndron, edhe atë në majë të gishtave, prima balerina jonë e padiskutueshme Mirjana ose Mimi siç duam ta quajmë të gjithë, kurse ajo spontanisht na e lejon këtë, sepse është me këmbë në tokë, e ngrohtë, e rafinuar si nga brenda ashtu edhe nga jashtë.

Mjeshtërore në çdo shfaqje, e qëndrueshme dhe profesionale që në fillimet e saj, kjo zonjë është një pasqyrim i vërtetë i baletit elitar me të cilin duhet të krenohemi.

Pandemia e Covid-it ka shkaktuar një ngecje të madhe në krijimtarinë artistike dhe atë të baletit. A është shëruar baleti nga kjo ngecje e detyruar?

Pandemia e Covid-it shkaktoi dëme të papërshkrueshme, por baleti dhe vallëzimi në përgjithësi si art skenik i cili është kryesisht fizik dhe kërkon kushte të përshtatshme, e pati sfidën më të madhe. Në balet, kur humb një vit, humb shumë. Trupi ynë duhet të jetë gjithmonë në formë dhe ishte e tepërt për ne që të privoheshim nga hapësira dhe të mbylleshim në shtëpi, e ne jemi mësuar që emocionet dhe ekspresivitetin tonë ta tregojmë përmes vallëzimitt, prekjes dhe lirisë së lëvizjes.

Profesioni i baletit kërkon një psikikë të fortë edhe në kohë “normale”, sepse ne çdo ditë (për shkak të punës së vështirë fizike) përballemi me stres, lëndime, gratë bëjnë pushime për shkak të shtatzënisë dhe disi pushimi i detyruar ishte i tepërt për ne, duke pasur parasysh se karriera jonë në skenë është relativisht e shkurtër. Prandaj, secili prej nesh luftoi me sfidat e veta dhe kërkoi një mënyrë të përshtatshme për të qëndruar kreativ jashtë skenës dhe përditshmërisë sonë.

Po publiku, a u rikthye në sallë duke pasur parasysh gjithë periudhën e trazuar dhe rritjen e çmimeve?

Baleti e ka pasur gjithmonë publikun e tij, edhe gjatë pandemisë. Edhe pse gjatë asaj periudhë u reduktua, kishte ende njerëz që na mbështesnin, vinin në shfaqje, përpiqeshin të jetojnë normalisht dhe ishin në sallë, duke dashur të paktën për disa orë të pushojnë me art dhe të harrojnë situatën aktuale.

Sot publiku është në numër të madh, çmimi për shfaqjet e baletit ka qenë gjithmonë i përballueshëm për publikun dhe për ata që e duan baletin. Prandaj, normalisht, herë më shumë, herë më pak, kemi publik, në varësi të repertorit dhe shfaqjeve që duan të shohin.

Si dikush që jeton Për dhe Nga baleti, si i keni përballuar ju personalisht ndryshimet? A e kishit të vështirë të largoheshit nga skena për një periudhë të caktuar?

Meqenëse para fillimit të pandemisë ishim shumë aktivë, të lodhur dhe po përgatitnim rikonstruktimin e shfaqjes “Zhizel”, në fillim ndjeva lehtësim, sepse mendova se ishte diçka që do të kalonte shpejt dhe nuk kishte nevojë për panik.

Ia dhashë vetes luksin të pushoj, t’i përkushtohem më shumë familjes time, të shijoj shtëpinë time, natyrën, por për mua si një person që nuk mund të qëndrojë joproduktiv për një kohë të gjatë, që është mësuar të punojë derisa trupi të rraskapitet, u bë shumë e vështirë. Shkollimi i dy fëmijëve të vegjël në dhomën e ndenjës dhe kthimi i tarracës në një dhomë ushtrimesh, u bë një sfidë e vërtetë dhe fillova të mbytem.

Stërvitja joadekuate, mungesa e provave dhe performancave, rezultoi me ankth dhe një “trup covid”, me të cilin nuk mund të pajtohesha dhe për të cilin kisha nevojë të luftoj me veten për një kohë të gjatë. E vetmja pikë e ndritur në atë periudhë nga pikëpamja e profesionit, ishte ftesa për të marrë pjesë në shfaqjen “Identitete”, një shfaqje e realizuar në periudhën e pandemisë, duke respektuar të gjitha rregullat dhe vallëzimin “normal të ri” të imponuar pa kontakt, një shfaqje me të cilën Risima Risimkin shënoi 30 vjetorin e krijimtarisë koreografike. Duke punuar me të dhe me balerinët e “Teatrit të vallëzimeve të Shkupit” arrita të kthehem në jetë dhe të gjej forcën për të vazhduar më tej.

Për konsumatorët e baletit, vallëzimi duket i lehtë, por për të arritur atë lehtësi kërkon shumë përpjekje dhe disiplinë. A ju lodh ndonjëherë kjo përsosmëri duke qenë balerinë e parë? Keni dashur ndonjëherë të ishit diçka tjetër përveç balerinë?

Që kërcimi të duket i lehtë në skenë, duhen shumë vite pune të mundimshme, përpjekje, investim i madh në vete dhe disiplinë. Të përgjigjjesh ndaj statusit “e parë” është një sfidë e madhe, jo vetëm për sa i përket roleve që interpreton, por edhe për atë që përfaqëson si artist dhe cili është synimi yt. Nga njëra anë, rolet e para janë më komplekse se pjesa tjetër, ne kemi përgjegjësi të madhe në skenë, por edhe pas saj. Balerinët e parë lënë një pjesë të vetes në teatër, ata janë personifikimi, shtytësit e artit dhe profesionit dhe janë ata të cilët duhet të frymëzojnë brezat e rinj. E gjithë kjo ndonjëherë është një barrë e rëndë për një artist që është plotësisht i investuar në atë që bën, por nuk do ta ndërroja kurrë me asgjë tjetër. Jam e vetëdijshme që nuk do të qëndroj përgjithmonë në skenë dhe se jeta jonë e kërcimit është e shkurtër. Mund të bëhem çfarë të dua pasi të mbarojë karriera ime dhe sigurisht që do të jetë e lidhur me artin.

Cilat janë përparësitë dhe cilat janë vështirësitë e profesionit tuaj? Si është të jesh balerinë, por edhe nënë njëkohësisht?

Nuk ka asgjë më të bukur se puna fisnike dhe krijuese. Profesioni ynë, ndonëse një nga më të vështirët, është njëkohësisht edhe njëri nga më të bukurit. Baleti është një kolazh i të gjitha arteve në një, ai ofron mundësi të mëdha për interpretim, krijim dhe njohje të vetvetes, kurse mundësia e transformimit me gamën e gjerë të lëvizjeve dhe emocioneve, është e pazëvendësueshme për mua.

Balerinat që janë nëna për mua janë heroina, jo se jam unë njëra prej tyre, por ndoshta sepse kam përjetuar periudha shumë të vështira, shumë netë pa gjumë me binjakë të cilët sëmureshin shpesh kur ishin më të vegjël, përpjekjet për ta rikthyer trupin në njëfarë normaliteti, e njëkohësisht të pajtohesh me faktin se kurrë nuk do të jenë gjërat njësoj si para lindjes. Dhe përgjegjësia është shumë e madhe, nuk mund të shkosh vazhdimisht në pushim mjekësor, nuk mund t’i anulosh vazhdimisht shfaqjet dhe askujt nuk i intereson se si ndihesh kur je në skenë. Është e vështirë sidomos për balerinat e para, por nga ana tjetër familja dhe fëmijët janë motivimi im, nxitësi dhe frymëzimi im që më bëjnë më të fortë, më me përvojë dhe për shkak të tyre ndihem më e pasur si në jetë ashtu edhe në skenë.

Për çfarë po punoni momentalisht? A mund të presim një repertor shumëngjyrësh dhe kreativ këtë vit?

Aktualisht po punojmë për repertorin vijues, e kishim premierën e baletit “Hirushja”, e cila e magjepsi publikun sepse nuk është e zakonshme. Gjëja tjetër interesante është rikonstruktimi i shfaqjes “Bukuroshja e Fjetur”, e cila është një sfidë e madhe për të gjithë ne dhe shpresoj të mirëpritet nga publiku. Projektet e reja varen kryesisht nga buxheti vjetor që merr teatri ynë, por pjesa tjetër e shfaqjeve nga repertori zhvillohen rregullisht dhe publiku mund të informohet për to në faqen e Operës dhe Baletit Kombëtar.

Sakrifica që bën një balerinë për çdo rol është e madhe, por sa e vlerëson shoqëria jonë, institucionet dhe publiku këtë mund? A ka raste kur ndiheni e veçantë vetëm sepse jeni balerinë?

Të jesh pjesë e këtij profesioni elitar është një nder i madh në vetvete, veç kësaj, kur sheh se publiku, i cili është treguesi i vetëm i investimit tonë, e vlerëson atë që është e mirë, atëherë kjo paraqet një motivim shtesë. Ne punojmë dhe jemi në shërbim të tyre, synimi ynë është të rrisim kulturën e baletit, vetëdijen dhe nevojën për art në një shoqëri. Institucionet janë një gjë e veçantë, jo gjithmonë gjejmë mirëkuptim për specifikën e profesionit tonë, por jemi luftëtarë kreativ dhe vazhdimisht dëshmojmë se arti është ai që shëron, lëviz kufijtë dhe është i rëndësishëm për prosperitetin e një vendi.

Cili do të ishte rekomandimi juaj për të gjithë ata që po mendojnë të bëhen balerina/balerinë? A ka ende interes të zjarrtë në mesin e të rinjve për këtë art siç ka pasur dikur?

Edhe pse gjithmonë kemi pasur mungesë për sa i përket kuadrit mashkullor, asnjëherë nuk është ndalur dëshira e fëmijëve të vegjël për të vallëzuar. Ndoshta sot, më shumë se kurdoherë ka një interesim tek vajzat e reja dhe prindërit e tyre për të filluar baletin që në moshë të vogël. Ka shumë studio baleti, nga të cilat disa janë më profesionale e disa jo, të cilat janë të mbushura me fëmijë të talentuar, por është e rëndësishme që njerëzit të kuptojnë nevojën e vallëzimit dhe sa i rëndësishëm është baleti për zhvillimin psikofizik të fëmijëve. Ai ndihmon në qëndrimin e duhur të trupit, zhvillon lëvizshmërinë, përqendrimin tek fëmijët, ndihmon në pavarësimin e tyre dhe zgjidhjen më të lehtë të sfidave të jetës tek fëmijët.

Cili është vendi juaj i preferuar në Shkup dhe jashtë tij? Si duket një ditë e kaluar në mënyrë perfekte për ju?

Unë nuk jam adhuruese e qytetit, nuk më pëlqen tollovia, papastërtia, ajri i ndotur, më duket sikur nuk marr dot frymë në Shkup. Jam rritur tek gjyshërit në fshat, jam rritur me prodhime shtëpiake, natyrë dhe kafshë, prandaj atje ndihem më e lumtur. Nëse nuk do të isha e detyruar të jetoja në Shkup, do të jetoja në fshat. Atje ka gjithmonë punë, humbesh në gjelbërim, të gjitha shqisat funksionojnë proporcionalisht dhe qetësinë që të ofron natyra, nuk ta ofron qyteti dhe jeta e shpejtë. Prandaj, një ditë e kaluar në mënyrë perfekte për mua është atje, shumë më harmonike, pa stres, duke parë se sa të rëndësishme janë burimet që na jep natyra për ekzistencën dhe psikikën tonë të shëndetshme.

A shfaqin fëmijët tuaj ndonjë aftësi artistike dhe a do t’i nxisnit të ndjekin artin?

Kanë predispozita, e duan artin, por deri tani nuk kanë shprehur vetë dëshirën për diçka konkrete. Ata e përdorin kreativitetin çdo ditë dhe në çdo gjë që bëjnë, janë kureshtarë dhe do t’i mbështes që të bëhen çfarë të duan, përderisa e bëjnë me dashuri dhe punë të zellshme, pavarësisht nëse e ardhmja e tyre do të lidhet me artin apo jo.

Cili është roli juaj i preferuar i baletit, apo ndoshta roli që ju ndryshoi jetën dhe a keni ende idhuj që ju shërbejnë si frymëzim?

Roli që më “prezantoi” si balerinë dramatike që në fillim, ishte shfaqja “Romeo dhe Zhuljeta” të cilin e interpretova në moshën 19-vjeçare. Që atëherë, gjithmonë e kam gjetur veten më shumë në baletet dramatike, tek të cilat mund të tregoj fuqinë time për transformim dhe emocionet e personazheve që interpretoj. Për momentin, shfaqja që shënoi karrierën time të deritanishme është “Anna Karenina”.

Koreografi Leo Mujiq më pa në personazhin e Anës dhe nxorri nga unë të gjithë përvojën duke i shfrytëzuar predispozitat e mia të vallëzimit, të cilat, të ndihmuara nga gjimnastika që ushtrova si fëmijë, më ndihmuan të zotëroja artikulimin e vështirë që e kërkonte stili i tij koreografik.

Janë të shumta balerinat që i admiroj, por idhujt i kam pasur kur kam qenë më e re. Tani eksperienca që kam si një balerinë e arrirë kërkon nga unë të drejtohem kah gjërat që unë vetë duhet të punoj, që duhet t’i përsos ose të mbuloj të metat e mia. Një balerin ideal nuk ekziston, ky është thelbi i artit, të gjithë jemi të ndryshëm, të gjithë kemi vulën tonë dhe gjithmonë duhet të synojmë drejt idealit personal.

The post Mirjana Pop-Aleksova Atanasovska appeared first on Аптеки PlusPharma.

Nëse mungesa e kohës është justifikimi juaj për t’iu shmangur kuzhinës, Sanja Saveska është këtu për t’ju bindur se në më pak se gjysëm ore, mund të gatuani gjithçka që mund të imagjinoni. Natyrale dhe e ngrohtë, drejtuesja e emisionit të gatimit “Brza Kujna” (,,Kuzhina e shpejtë”) së bashku me shefat e kuzhinës Nikola Mishkovski dhe Boban Simonovski, çdo ditë na rikujton magjinë e gatimit, fuqinë e shijeve për të bashkuar njerëzit dhe për të mbledhur familjen në një tavolinë të përbashkët.
Pas një dite të vështirë dhe stresuese, dreka e përbashkët nën shoqërinë e Sanjës është kthyer në ritual për shumë familje në Maqedoni. Emisioni thyen rekorde shikueshmërie, amvisat janë mirënjohëse që gjithmonë kanë një përgjigje për pyetjen: “Çfarë të gatuaj nesër për drekë?”, shumë prej tyre janë të motivuara të qëndrojnë pranë shporetit dhe sigurisht që ka edhe nga ata të cilët janë të privilegjuar vetëm të shijojnë.

Si ju orientoi jeta para ekraneve të televizorit, a keni dashur gjithmonë të keni një profesion publik?

Loja fëmijërore shpesh mund të shfaqë prirjet e fëmijëve. Nëpërmjet lojës mund të zbulohet edhe orientimi profesional në të ardhmen. Të paktën kështu ndodhi me mua. Që në moshë shumë të vogël, loja ime ishte e lidhur me argëtimin e njerëzve të afërt, leximin e programit televiziv (diçka që në të kaluarën e prisnim me padurim në ekrane).
Më pëlqente të prezantoj, të imitoj dhe të luaj para një publiku. E gjithë kjo depërtonte përgjatë shkollimit tim. Gjithmonë isha pjesë e seksioneve në të cilat përgatiteshin shfaqjet, që nga përgatitja e gazetës së shkollës, drejtoja programet që organizoheshin… Që më pas gjatë shkollës së mesme të filloja me emisionet e mia në radio.
Hapat e parë në televizion kishin të bëjnë me dublimin e filmave vizatimorë në televizionin e atëhershëm A1, ku për një periudhë kohore drejtova edhe një kuiz interaktiv.
Që do të thotë se kjo punë është mbjellur tashmë në zemrën time.

Çfarë ju motivon që të shkoni gjithmonë me buzëqeshje në punë?

Telespektatorët. Publiku që na mbështet çdo ditë. Të punosh në media do të thotë të japësh një pjesë të vetes tënde për ata që janë në anën tjetër të ekranit. Ne jemi në televizion për shkak të shikuesve, ata mund të zgjedhin kë të ndjekin. Që dikush t’ju ndjekë, duhet t’i dhuroni atij buzëqeshje dhe humor të mirë. Publiku është i sinqertë dhe menjëherë e dallon energjinë. Dhe pikërisht ajo energji, të cilën e ndjej nga spektatorët, por edhe nga kolegët e mi, më dhuron buzëqeshjen me të cilën shkoj në punë.

Atmosferën dinamike dhe stresuese në “Makedonija denes” (,,Maqedonia sot”) e zëvendësuat me “Brza kujna” (,,Kuzhina e shpejtë”) – edhe pse të dyja profesionet zhvillohen para publikut, ato dallohen mjaft. A ju përmbush më shumë prezantimi sesa gazetaria?

Të jem e sinqertë, nuk mund të bëj dallim. Ka po aq bukuri edhe në gazetari, sado të jetë stresuese, e pasigurt, shpesh edhe rraskapitëse. Ka bukuri edhe në transmetimin e informacioneve, në bisedat nga të gjitha sferat e shoqërisë, në zbulimin e risive. Por, ndryshimet janë gjithmonë të mirëseardhura. Fshehurazi, gjithmonë kam dashur një punë të këtillë – një emision me një audiencë të madhe. Punë me një ekip të madh profesionistësh. Dhe kështu, dita kur mora ftesën nga “Brza kujna” (,,Kuzhina e shpejtë”) është një nga ditët më të lumtura në karrierën time. Një çast kur njëra nga ëndërrat e mia u realizua. Nga ky këndvështrim, mund të them se prezantimi më përmbush dhe ndjej vërtet kënaqësi në punë.

Jeni vazhdimisht në kontakt me njerëz, dhe njerëzit shpesh janë mësim në lëvizje. Pra, a ju ka mësuar diçka profesioni, a është një nxitje në jetën tuaj dhe mos ndoshta ka marrë diçka nga ju?

Çdo njeri është një histori më vete. Çdo njohje e re na sjell një përvojë të re. Kam takuar dhe po takoj vazhdimisht njerëz të mrekullueshëm. Mësova se njerëzit më të suksesshëm janë edhe më modestët. Buzëqeshja nuk tregon nëse dikush e ka jetën e lehtë, përkundrazi, kam takuar njerëz të cilët nuk janë përkëdhelur nga fati, por kanë qëndruar të fortë. Dhe pikërisht ato histori janë motivi im në jetë. Jo çdo gjë duhet të jetë ashtu siç e kemi imagjinuar, ndonjëherë Zoti ka plane të tjera për ne, prandaj duhet të qëndrojmë të fortë.

A përballeni më shumë me komente pozitive apo negative? Si i trajtoni këto të fundit, sidomos kur janë të pabazuara?

Profesioni publik nënkupton edhe të jesh në qendër të vëmendjes, e ne jemi një vend ku njerëzit duket se shpesh janë të lumtur kur shkruajnë diçka të keqe për dikë që nuk e njohin. Por, kjo gjë ndodh vetëm pas tastierës. Askush nuk vjen të ta thotë në fytyrë që ti je kështu, ashtu, pa vlerë. Duket se kjo dukuri është në rritje në rrjetet sociale. Më shqetëson, flas shpesh për këtë, që komentet më të shëmtuara vijnë nga popullata e moshuar dhe janë pikërisht ata të cilët duhet të edukojnë rininë për ndjeshmëri, respekt dhe mirësjellje.
Fatmirësisht deri më tani nuk kam pasur komente negative, vetëm disa kohë pas kohe, por kjo nuk është e dhimbshme. Megjithatë e shoh se për çfarë janë të gatshëm lexuesit dhe kjo nuk më pëlqen fare, uroj që të mbjellin më shumë dashuri.
Unë e respektoj publikun tim, e deri më tani edhe ata më kanë respektuar dhe besoj se kështu do të jetë gjithmonë.

Përveç prezantimit, a keni ndoshta një profesion të dytë, dashuri apo hobi që praktikoni?

I jam përkushtuar tërësisht profesionit tim dhe investoj maksimalisht në atë që punoj. Kam kryer studimet politike, por ky nuk u bë kurrë profesioni im.
Kur moti është i ngrohtë, më pëlqen shumë që të ec, e kur është ftohtë, më pëlqen të lexoj libra dhe të jem e rrethuar nga njerëzit e të mi të dashur. Asgjë nuk mund të më kënaqë dhe të më bëjë më të lumtur sesa koha e kaluar me njerëzit e dashur.

Si keni qenë me gatimin para emisionit “Brza Kujna” (,,Kuzhina e shpejtë”) dhe si jeni sot? A gjenden mësimet e gatimit që i realizoni në studio, edhe në menunë e shtëpisë?

Kam ditur të gatuaj dhe të shijoj gatimin që në shkollë të mesme. Prindërit e mi më mësuan mua dhe vëllain tim të punojmë gjithçka dhe jam pafundësisht mirënjohëse që na edukuan në atë mënyrë. Tani kam akoma më shumë mundësi për të marrë njohuri të reja dhe çdo ditë mësoj nga shefat më të mirë, Nikola Miskovski dhe Boban Simonovski.

Cila është receta juaj e preferuar që e keni mësuar në emisionin e gatimit dhe çfarë ju pëlqen të hani në përgjithësi?

Krahë pule me mjaltë dhe susam! Definitivisht diçka që më është dashur të provoj që në fillim dhe është bërë mënyra ime e preferuar për të përgatitur krahët. Përndryshe, jam gustatore, dua të provoj gjithçka, por nga pak, më shumë për kuriozitet. Zakonisht ha oriz me pulë dhe perime, po ashtu më pëlqejnë makaronat, të preferuarat e mia janë me salcë domatesh dhe borzilok. Dhe sigurisht, më pëlqejnë ëmbëlsirat dhe tortat.

A keni ndoshta një regjim të veçantë të ushqimit duke pasur parasysh dukjen tuaj fizike?

Nuk kam ndonjë regjim të veçantë, siç e përmenda në përgjigjen e mëparshme, ha çdo gjë nga pak, nuk ha shumë në sasi. Dhe kur dua të humbas ndonjë kilogram, eliminoj plotësisht miellin dhe sheqerin nga dieta ime, por kam receta të shkëlqyera zëvendësuese për vakte të shëndetshme, si dhe për ëmbëlsira dhe torta me sheqerna natyralë, kështu që nuk e kam të vështirë ta përballoj.

Ajo që të magjeps te ju është kthjelltësia, freskia dhe buzëqeshja e fytyrës tuaj, e megjithatë është e gjitha e kompletuar në një formë krejtësisht natyrale, gjë që është vërtet e rrallë në këtë epokë të mbushjeve dhe botoksit. Kështu që, më duhet të pyes se si kujdeseni për veten? Keni ndonjë ritual të veçantë bukurie që dëshironi ta ndani me ne?

Faleminderit për komentin dhe përshtypjet pozitive. Buzëqeshja është diçka që vjen natyrshëm kur punon me dashuri dhe je e plotësuar nga brenda. Dhe është shumë e rëndësishme të përkujdesemi për të edhe më shumë, sepse një fytyrë e ndritshme dhe e qeshur është gjithmonë e bukur, derisa lodhja mund ta bëjë edhe gruan më të bukur të duket më pak tërheqëse në atë moment.
Nuk kam ndonjë ritual të veçantë, përveçse nuk shkoj në shtrat pa e pastruar mirë fytyrën dhe nuk përdor grim kur nuk kam nevojë.

Cili është qëndrimi juaj për korrigjimet estetike dhe ju si person publik a ndjeni presion për pamjen tuaj dhe a do të korrigjonit diçka tek vetja?

Për sa kohë që është e moderuar, është e pranueshme. Ky është qëndrimi im. Nuk do të isha e sinqertë nëse do të thoja se nuk ekziston presioni dhe se jam indiferente ndaj ndryshimeve të dukshme që shfaqen me kalimin e moshës, por gjithsesi është një proces natyral, të cilin mund ta ndalojmë për një kohë të shkurtër me ndihmën e kozmetikës dhe trajtimeve. Për mendimin tim, problemi është vetëm kur humbet kontrolli mbi ndërhyrjet, ashtuqë humbet edhe pamja natyrale. Nuk do të ndryshoja asgjë tek vetja, përveçse do të kisha dëshiruar një elasticitet më të mirë të lëkurës.

Si ka qenë fëmijëria dhe rinia juaj? Si dikush që ka përjetuar një jetë pa pajisje inteligjente e rrjete sociale dhe një jetë me prezencën e madhe të të njëjtave, si gjeni një ekuilibër midis të dyjave?

Një fëmijëri që do ta dëshiroja për edhe për fëmijët e sotëm. Nuk kishim shumë, jetonim me modesti, por fëmijërinë e kalova me shumë dashuri dhe kohë të kaluar me prindërit. Jam e lumtur që jam rritur në një familje funksionale dhe të shëndetshme, kjo për mua është një thesar i vërtetë.
Loja fëmijërore pa brenga na mblidhte të gjithëve jashtë, të djersitur, të pisët, ktheheshim të lumtur në shtëpi. Krejtësisht ndryshe nga fëmijët e sotëm. Por, për fëmijët e sotëm është e çuditshme ta kuptojnë se si ne jemi rritur pa telefona inteligjentë.
Ndoshta të gjithë do të thonë se koha kur ata ishin fëmijë dhe të rinj ishte më e mira dhe askush nuk do të gabojë, sepse çdo brez rritet ndryshe, me tendenca dhe mundësi të reja, kështu që secili është më i lumtur në periudhën e tyre të rritjes dhe zhvillimit.
Si e gjej ekuilibrin? Kur jam me shoqërinë, përpiqem të përdor sa më pak rrjetet sociale dhe të shijoj momentin aktual. Gjithmonë më ka pëlqyer fotografia, kështu që ndoshta kjo është gjëja e vetme të cilën nuk mund ta kontrolloj dhe bëj fotografi përreth duke mbushur telefonin tim me to.

Çfarë ju mungon më së shumti nga e kaluara?

Mardhëniet ndërnjerëzore. Por ato të vërtetat, e jo ato të sotmet, virtuale. Me epokën e internetit ne kemi fituar shumë, por fatkeqësisht kemi humbur shumë më tepër.

Cilit grup i përkisni, atyre që shijojnë magjinë e festave dhe kujdesen për çdo detaj, apo Viti i Ri është një ditë tjetër e zakonshme si gjithë të tjerat?

I dua festat për shkak të gëzimit që sjellin dhe ngrohtësisë që mbush shtëpitë në atë periudhë të vitit. Pikërisht gjatë festave kemi atë lidhje dhe afërsi ndërmjet veti, që fatkeqësisht na mungon gjithnjë e më shumë në periudhën tjetër të vitit.

Dhe në fund, cili do të ishte urimi juaj i Vitit të Ri për lexuesit tanë?

Mos e harxhoni kot energjinë tuaj, drejtojeni atë tek gjërat që ju bëjnë vërtet të lumtur. Mos e krahasoni veten me të tjerët të cilët i shihni në Instagram dhe Facebook. Krijoni harmoni në jetën tuaj dhe kujdesuni më shumë për shëndetin tuaj sesa për telefonat!

The post Sanja Saveska appeared first on Аптеки PlusPharma.

28 gusht 2022 do të shënohet në histori si dita në të cilën i riu 16-vjeçar Marko Pejchinovski notoi 64 kilometra për 21 orë e 42 minuta, duke përfunduar segmentin Ohër – Strugë – Sh. Naumi – Ohër.
Me këtë sukses, notari i ri realizoi ëndrrën e tij dhe për një verë përfundoi 10 note në liqenin e Ohrit me një gjatësi totale prej 250 kilometrash.
Lidhja e pathyeshme mes Markos dhe Liqenit të Ohrit fillon kur ai ishte vetëm 12 vjeç, në të cilën moshë Marko arriti të përshkojë liqenin me not për 9 orë, duke lënë kështu gjurmën e tij në historinë e sportit si notari më i ri që ka kaluar me not këtë seksion.
Dhe pikërisht kur mendoni se bëmat e tij janë magjepsëse, do të mbeteni plotësisht pa fjalë kur të dëgjoni se Marko noton duke u mbështetur pothuajse 99 për qind vetëm në krahët e tij. Ky i ri vuan nga një sëmundje e rrallë e kofshës së majtë të quajtur pertes – , sëmundje e cila në rastin e tij nuk nënkupton një handikap, por më tepër një motiv që i shton peshë veprave të tij.
Kjo është një histori këmbënguljeje, guximi, disipline, dashurie, një histori në të cilën një handikap në dukje i mundshëm kthehet në një veçanti që shumë mund ta shijojnë nëse të paktën do të punonin pak me veten.
“Marko mposhti liqenin”, do të thonë njerëzit. Por Marko duket se ka pushtuar kryesisht demonët e tij.

Shumë herë u keni dhënë njerëzve një arsye për t’u ndjerë të lumtur, krenarë, të guximshëm, të veçantë. Por sa ndiheni ju personalisht i vlerësuar dhe i çmuar, duke filluar nga fqinjët e zakonshëm e deri te institucionet në vendin tonë?

Nuk mund të them nëse jam i vlerësuar dhe i çmuar sa duhet, këtë le të thonë të tjerët. Unë e bëj timen në mënyrën time dhe sipas mundësive që kam, por e di që, pavarësisht nëse janë fqinjët e mi apo institucionet në vendin tonë, të gjithë kanë respekt për mua dhe atë që bëj. Unë e vlerësoj respektin shumë më tepër se disa gjëra të tjera. Unë jam tipi i personit që i trajtoj të gjithë njësoj: Nëse i tregoj dikujt pak respekt, dua të njëjtin lloj respekti në këmbim.

Shumë herë u keni dhënë njerëzve një arsye për t’u ndjerë të lumtur, krenarë, të guximshëm, të veçantë. Por sa ndiheni ju personalisht i vlerësuar dhe i çmuar, duke filluar nga fqinjët e zakonshëm e deri te institucionet në vendin tonë?

Nuk mund të them nëse jam i vlerësuar dhe i çmuar sa duhet, këtë le të thonë të tjerët. Unë e bëj timen në mënyrën time dhe sipas mundësive që kam, por e di që, pavarësisht nëse janë fqinjët e mi apo institucionet në vendin tonë, të gjithë kanë respekt për mua dhe atë që bëj. Unë e vlerësoj respektin shumë më tepër se disa gjëra të tjera. Unë jam tipi i personit që i trajtoj të gjithë njësoj: Nëse i tregoj dikujt pak respekt, dua të njëjtin lloj respekti në këmbim.

Do të kishte qenë e çuditshme të merresha me një sport tjetër, por gjithsesi më duhet t’ju pyes, pse saktësisht vendosët për notin? A i përshtatet më së shumti trupit tënd noti apo ka diçka më shumë?

Unë, si të gjithë fëmijët, doja të luaja futboll. Por pasi u diagnostikova me një sëmundje të rrallë në kofshën e majtë të quajtur pertes, ëndrrat e futbollit u zhdukën. Isha shumë joaktive sepse nuk mund të vrapoja, të kërceja apo të ecja shumë. Më duhej një lloj sporti ku nuk do të kishte ngarkesë në këmbë.
Babai im më sugjeroi të notoja dhe pas miratimit të mjekut, fillova. Noti mbushi boshllëkun që më shfaqej. Që në ditën e parë u dashurova me këtë sport dhe deri më sot, noti ka dhe do të ketë një vend të veçantë në zemrën time.
I dëshmova vetes dhe të tjerëve, se pa marrë parasysh çfarë lloj paaftësie, gjithçka është e mundur nëse dëshiron. Noti maratonë është sporti më i vetmuar në botë, kur je vetëm me mendimet e tua, kur duhet të përballesh me to. Përmirësimi mendor që sjell ky sport ka bërë që ana ime mendore të jetë në një nivel krejt tjetër.
Në fakt, për mua noti është më shumë se një sport, diçka që më ngriti në këmbë, diçka që më shpëtoi nga depresioni, më bëri të përballesha me mendimet e mia në vend që të ikja prej tyre, noti më bëri të rritesha, më bëri të shoh botën ndryshe, më dha mundësinë të njoh shumë njerëz, më mësoi disiplinën, më tregoi sa sakrifica duhet të bësh për të pasur sukses, më dha shumë mësime jete që nuk do t’i kisha mësuar askund tjetër apo kaq herët.
Për mua, noti do të thotë një nga bekimet më të mëdha në jetën time.

Keni një lidhje të veçantë me Liqenin e Ohrit apo nuk ju intereson ku notoni, përderisa jeni në ujë?

Maratona ime e parë e vogël ishte kur isha 11 vjeç, më 2 gusht 2017. Që atëherë, liqeni, uji, noti janë bërë pjesë e pandashme e imja. Natyrisht, unë kam një lidhje të veçantë me liqenin tonë. Kur notoj në të, ndihem i lirë, i pakufizuar, më duket sikur jam në shtëpi, çdo ditë e kaluar në liqen është një ditë e mbushur mirë.

Si një notar jo shumë me përvojë, kam një respekt ndaj frikës së madhe ndaj Liqenit të Ohrit. Por ju e keni mundur atë shumë herë, kështu që pyes veten nëse ka raste kur keni frikë nga forca e tij e paparashikueshme?

Jo, deri tani nuk kam ndjerë frikë, as nga largësitë që notoj, as nga thellësia e liqenit. Por është e vërtetë që liqeni është shumë i fortë dhe i paparashikueshëm, në një moment mund të jetë një qetësi “tepsi”, dhe në tjetrën “të hap” një erë dhe dallgë të fortë. Uji në liqen, edhe pse e shohim në qetësi, “punon” dhe ndryshon vazhdimisht. Rrymat e ujit janë ato që të çojnë më shpejt te qëllimi ose të vështirësojnë notin, ndaj ke përshtypjen se po “qëndron” në vend. Liqeni ynë është një sfidë e vërtetë për çdo notar maratonë.

Ata që vrapojnë në maratonë thonë se ndërsa vrapojnë truri i tyre është në një fazë të njohur si “majmuni që kërcen”, kështu që ata vazhdimisht kërcejnë nga një mendim në tjetrin. Por ç’të themi për një notar maratonë dhe trurin e tij gjatë notit për kaq gjatë? Çfarë mendoni në ato momente?

Në ato momente mendoj për gjithçka. Mbeta vetëm, shikoj në thellësi dhe mendoj se jam në një lloj humnerë. Mendoj për të kaluarën, të tashmen, të ardhmen, të gjitha të mirat dhe të këqijat, është një betejë e vazhdueshme me mendimet e mia, me të cilat duhet të përballem në çdo notim. Me forcën e vullnetit i ndrydh kujtimet e këqija nga e kaluara, ndërsa në mendimet pozitive gjej motive shtesë për të pasur sukses në realizimin e qëllimit tim. Shpesh përpiqem të mos mendoj për asgjë. Zgjedh disa këngë që vazhdoj t’i këndoj në kokë, kështu që më shërbejnë si relaks, por edhe si ruajtës i ritmit me të cilin notoj.

Sa i përgatitur fizikisht dhe mendërisht duhet të jesh për të notuar 64 km në moshën 16 vjeçare? Është më e nevojshme e para apo e dyta apo ndoshta çelësi qëndron në diçka të tretë?

Për të notuar 64 kilometra në moshën time, duhet të jeni të përgatitur mirë mendërisht dhe fizikisht. Pra, njëra nuk mund të bëjë pa tjetrën. Për të qenë fizikisht gati për të notuar 64 km, ju duhet stërvitje e vazhdueshme, dhe për tre deri në katër muaj para notit duhet të notoni të paktën 60 km në javë (që në fakt do të thotë 10 km në ditë). Megjithatë, gatishmëria mendore është më e rëndësishme, e cila mund të plotësojë pjesërisht gatishmërinë fizike, por jo anasjelltas. Pavarësisht se sa të përgatitur jemi fizikisht, nëse na mungon ajo përgatitje mendore, shanset për dështim janë njëqindfish. Noti ndihmon shumë në ndërtimin dhe forcimin e anës psikike të çdo njeriu, sepse mbetesh vetëm kundër mendimeve të tua, nuk ke ku të shpëtosh dhe duhet të përballesh me to. Për mendimin tim, psiqika është gjëja më e rëndësishme në të gjitha gjërat, jo vetëm për notin, por shumë pak njerëz kanë një psiqikë të mirë ose punojnë në të dhe mendoj se është koha për ta ndryshuar këtë.

Kohët e fundit shohim se sportistët e suksesshëm kultivojnë një marrëdhënie të veçantë me trajnerët e tyre, e cila bëhet shumë më tepër se profesionale dhe pikërisht për këtë janë të suksesshëm. Kush e ka këtë rol në jetën tuaj apo është më shumë se një person?

Bëhet fjalë vetëm për një person, dhe ai është BABI IM. Sinqerisht, as që mund të imagjinoj një trajner më të mirë për mua, sepse ai me të vërtetë di të nxjerrë më të mirën nga unë. Ai ishte më i përkushtuari nga të gjithë, ai investoi më shumë kohë për t’u arsimuar në çdo fushë të nevojshme për të realizuar qëllimin e vendosur. Ai më inkurajon, më motivon dhe bën gjithçka që unë të kem sukses.

Si duket dita juaj, rutina juaj e të ngrënit, stërvitjes dhe një sërë sakrificash të tjera të vogla që bëni për të pasur sukses, veçanërisht para një noti maratonë?

Për të filluar ditën, ha diçka më të lehtë, si qumësht me drithëra dhe më pas bëj një seancë stërvitore tre orëshe. Pasi të mbaroj stërvitjen time, kam vaktin tim të dytë që është më shumë proteina dhe kalori, pastaj zakonisht shikoj në rrjetet sociale ose kërkoj gjëra të ndryshme. Pas vaktit të tretë, atëherë ha diçka më shumë proteina, ndonjëherë bëj një stërvitje në shtëpi që përbëhet nga ushtrime në timon, bosht, pesha dhe shtytje. Pas stërvitjes, e mbyll mbrëmjen me fruta.

Si e kaloni kohën e lirë dhe sa rëndësi i kushtoni rrjeteve sociale? Të kanë shërbyer më mirë apo më keq për notin dhe jetën në përgjithësi?

Kohën e lirë e kaloj në kompjuter, ndoshta ndonjë videolojë, dhe i përdor çdo ditë rrjetet sociale dhe jam shumë i kënaqur me sa më kanë ndihmuar në not dhe në jetën e përditshme. Unë nuk shikoj televizor, përveç rasteve kur ka ndonjë ndeshje interesante sportive dhe dal shpesh me miqtë e mi.
Si e shihni veten në të ardhmen, a keni afinitete të tjera që do t’u jepnit një shans përveç notit? Ndoshta keni një qëllim të ri që dëshironi të arrini?
Në të ardhmen, e shoh veten si një folës motivues. Qëllimi im është të ndihmoj sa më shumë njerëz, t’i këshilloj për gjëra të ndryshme, t’i frymëzoj dhe motivoj, të dëshmoj se gjithçka është e mundur, të mos dorëzohemi kurrë dhe të dimë se ka gjithmonë një dritë në fund të tuneli.

Cili është mesazhi juaj dhe kujt dëshironi t’ia dërgoni?

Ne kemi një jetë, kjo është ajo! Bëj çfarë të duash, sepse ti je personazhi kryesor në tregimin tënd. Përjetoni sa më shumë gjëra, bëni atë që ju sjell lumturi, jetoni jetën tuaj dhe përmbushni dëshirat tuaja, jo dëshirat e prindërve tuaj, pse jeni vetëm pas 18 vjetësh. Dëgjo prindërit, sepse ata duan më të mirën për ty, por është e drejta jote nëse i dëgjon ata. Kushtojini më shumë kohë psiqikës. Dije se nuk ka asgjë që mund të të ndalojë të kesh sukses më shumë se vetja. Çfarëdo që të bëni, sfida e vërtetë që ju pret është në fakt vetvetja. Ky mesazh është kryesisht për fëmijët, por edhe për të rriturit që duhet t’u besojnë fëmijëve dhe t’i mbështesin ata.

The post Marko Pejchinovski appeared first on Аптеки PlusPharma.

1. Thonë se artistët kanë vështirësi në komunikim, sidomos kur bëhet fjalë për emocionet e tyre, ndaj zgjedhin artin për të hapur shpirtin e tyre. A vlen e njëjta gjë për ju? Cili nga artet që kultivoni ju jep hapësirën më të madhe për t’u shprehur dhe për të qenë plotësisht vetvetja?

• Sigurisht, është më e lehtë për një artist të shprehë ndjenjat e tij përmes veprave të tij. Çdo vepër arti ka historinë e saj dhe fsheh një mesazh. Është më e mira për mua kur mund të shprehem përmes muzikës dhe kërcimit, më japin hapësirën më të madhe për të shprehur çdo emocion tim dhe për të qenë vetvetja.

2. Rrjetet sociale sigurisht që ju lehtësojnë komunikimin me fansat tuaj, por a keni mundësi të bisedoni me ta live apo askush nuk ka më guxim ta bëjë këtë? A ka një yll muzikor një shans për të nënshkruar autografe sot?

• Në ditët e sotme, sigurisht që komunikimi me fansat bëhet më së shumti përmes rrjeteve sociale. Nga njëra anë është e mirë sepse mund të flasësh me të gjithë, por nga ana tjetër është arsyeja që, për shembull, sot jepen më rrallë autografe. Njerëzit ndihen më të lirë nëse flasin përmes rrjeteve sociale, ndaj janë të paktë ata që do t’ju afrohen live dhe nëse e bëjnë, zakonisht nuk kërkojnë autograf, por foto së bashku.

3. Ju jeni të përkushtuar ndaj baletit, muzikës dhe aktrimit me të njëjtin pasion dhe dashuri. Intensiteti me të cilin pushton skenën ndoshta i detyrohet faktit që jetoni me disa arte në të njëjtën kohë?! Si plotësojnë këto arte njëra-tjetrën në performancën tuaj dhe sa ju ndihmojnë në ndërtimin e karrierës tuaj?

• Që në moshë të vogël jam marrë me balet, muzikë dhe aktrim dhe i konsideroj po aq të rëndësishëm në ndërtimin e karrierës sime, sepse më ndihmojnë të ndihem më i sigurt në skenë, më lejojnë të jem më kreativ, më japin mundësinë të bëj shfaqje dhe video specifike, me një ndjeshmëri artistike, sepse artet janë të lidhura pazgjidhshmërisht dhe përbëjnë një tërësi në shprehjen time artistike.

4. Sa kohë të lirë keni për të shijuar thjesht rininë tuaj? Si ju pëlqen të kaloni orët tuaja të lira gjatë ditës?

• Me gjithë detyrimet e shumta që kam, gjithmonë përpiqem të bëj një plan të mirë për prioritetet e ditës dhe të gjej kohë të lirë për veten, të dashurit e mi, për të kaluar me miqtë, për një film të mirë, libër, lojë, shëtitje…

5. Është e qartë se ju jeni një person punëtor dhe i disiplinuar dhe puna juaj e palodhur ka filluar të japë rezultate, ndaj çfarë këshille do t’u jepnit të gjithë atyre të rinjve që kanë frikë të punojnë për ëndrrat e tyre? Cila është ëndrra juaj më e madhe?

• Ëndrra ime më e madhe që në moshë shumë të hershme është të merrem me muzikë dhe të kem karrierën time, kështu që tani që ëndrra ime dalëngadalë po realizohet, vazhdoj të punoj për veten dhe gjithçka që imagjinoj, për të përmirësuar karrierën time me performanca të shumta, koncerte, këngë të reja, bashkëpunime dhe projekte. Këshilla ime për të gjithë talentet e rinj është që të mos kenë frikë, të besojnë në veten tuaj, të punojnë shumë, të jenë këmbëngulës dhe të mos dorëzohen, sepse asnjë profesion nuk është i lehtë. Përveç talentit, duhet shumë punë, dashuri dhe besim për të realizuar ëndrrat.

6. Sa ju krijon presion fakti që keni fansa që ndjekin çdo hap tuajin, identifikohen me ju, duan t’ju ngjajnë, që të silleni dhe të ndani mendime për tema të caktuara?

• Mbi të gjitha shpresoj që të jem shembull i mirë për ata që më ndjekin, veçanërisht për brezin e ri. Përpiqem të jem gjithmonë e moderuar në stil dhe sjellje, performanca, deklarata, postime në rrjetet sociale dhe gjithmonë në plan të parë fokusohem tek muzika ime.

7. A vijnë fansat tek ju për këshilla dhe si i trajtoni ju personalisht komentet e ashpra dhe qasjen agresive që po përhapet gjithnjë e më shumë në internet?

• Jam gjithmonë në dispozicion për çdo këshillë apo sugjerim. Shumica e komenteve që marr janë pozitive, ka edhe negative, por shumë më rrallë. Respektoj mendimin e të gjithëve, normalisht pranoj edhe komente të mira edhe të këqija, por ato komente “urrejtjeje” i shpërfill.

8. Tekstet e këngëve tuaja janë magjepsëse, shumë komentojnë se ato nxjerrin në pah bukurinë e gjuhës maqedonase, por sa është e thurur jeta juaj në to?

• Në disa këngë më pak, në disa më shumë, por mund të them me siguri se në secilën prej tyre kam gjetur veten në një farë mënyre. Secili prej teksteve më zgjon një emocion të veçantë dhe i përcjell sikur të kem përjetuar gjithçka për të cilën po këndoj.

9. Ndonëse je e re dhe në fillimet e karrierës, nuk të lë përshtypjen e një këngëtari mendjemadh dhe mendjemadh. Kjo veçori është për shkak të edukimit në shtëpi apo është mekanizmi juaj për t’u mbrojtur nga të gjitha aspektet e ashpra të profesionit tuaj?

• Po, është padyshim një veçori e edukatës shtëpiake dhe e procesit edukativ që kam kaluar deri më tani, dhe gjithashtu dua të prezantohem para publikut ashtu siç jam – natyrale dhe modeste. Do të vazhdoj t’i kultivoj ato vlera në karrierën time.

10. Si kujdeseni për pamjen tuaj, a keni një dietë të veçantë dhe a merreni me sport? Kush është përgjegjës për stilin tuaj?

• Duke qenë balerinë, bëj një jetë të shëndetshme, që do të thotë ushtrime të përditshme, ngrohje dhe shtrirje të trupit, konsumim të shumë lëngjeve dhe ushqimeve të shëndetshme, frutave dhe perimeve. Për stilin tim kujdesem kryesisht vetë, por nëse është e nevojshme bashkëpunoj edhe me stilistë, të cilët kujdesen për pamjen time gjatë incizimit të videoklipit dhe performancave.

The post Lara Ivanova – Kur ajo që është maqedonase tingëllon moderne appeared first on Аптеки PlusPharma.

Regjisorja e re Dina Duma ka një talent që Evropa e njohu që në fillimet e punës së saj krijuese. Filmi i saj me metrazh të shkurtër “Kthimi” ka marrë disa çmime në festivalet e filmit në të gjithë Evropën dhe kaq ka mjaftuar që Dina të qëndrojë krah për krah me kolegët e saj shumë më me përvojë në regji.

Temat e saj të fokusit janë mjaft komplekse, tema që janë më të heshtura. Por përmes shprehjes së rafinuar artistike, Dina gjen një mënyrë për t’i hedhur dritë mbi to dhe për t’i aktualizuar ato për të nxitur ndryshimin në shoqëri.

Ajo e bëri pikërisht këtë me debutimin e saj të parë në filmin artistik, “Motrat”.

Filmi u shfaq premierë para publikut të Maqedonisë në hapjen e edicionit të 42-të të Festivalit Ndërkombëtar të Kamerasë Filmike “Vëllezërit Manaki” në Manastir.

Filmi “Motrat” fitoi çmimin special të jurisë në programin Në Lindje të Perëndimit në festivalin prestigjioz të filmit në Karlovy Vary dhe ishte kandidat maqedonas për Oscar për filmin më të mirë ndërkombëtar për vitin 2022, i përzgjedhur nga Shoqata e Kineastëve të Maqedonisë (DFRM) .

Më e rëndësishmja, filmi fitoi popullaritet të madh në mesin e shikuesve të të gjitha brezave. “Motrat” trajton një temë të njohur që zakonisht diskutohet mes rreshtave. Filmi është një rrëfim brutal i realitetit që jetojnë sot adoleshentët.

Dhuna e bashkëmoshatarëve dhe ekspozimi i intimitetit të njerëzve të tjerë para publikut të gjerë në rrjetet sociale janë probleme globale që i përjetojnë adoleshentët më të brishtë.

Ndikimi negativ në zhvillimin e këtyre viktimave të reja është dy herë më i madh për shkak të brishtësisë së karakterit të tyre, mjaft karakteristike për vitet.

Jemi të vetëdijshëm, por të gjithë heshtim! Ne kemi një qëndrim që mbetet i mbytur në indiferencën tonë. Dhe si të veprohet?

Dina Duma zgjodhi filmin dhe zgjodhi mirë! “Motrat” është gdhendur në nënndërgjegjje, si një histori reale që në momentin që e dëgjon nuk pushon së treguari, për të paralajmëruar të gjithë.

“Motrat” është një mësim për çdo prind!

Xhelozia, zilia, dashuria, respekti, pabesia, ka qenë dhe do të jetë gjithmonë. Është e njëjta gjë me dhunën e bashkëmoshatarëve. Sipas jush, mediat sociale thjesht i bënë njerëzit të shikojnë atë që ndodhte pas dyerve të mbyllura apo e përkeqësuan atë, i kthyen njerëzit në njerëz të pamoralshëm dhe për pasojë rastet e bullizmit u bënë më të shpeshta?

Brezat e rinj lindin me rrjetet sociale dhe për ta një like mund të thotë gjithçka. Për të marrë pëlqime ose ndjekës, janë të gatshëm të shkojnë larg. Ata janë të fiksuar pas asaj bote, dhe ne të moshuarit nuk i kushtojmë vëmendje të mjaftueshme këtij problemi, sepse nuk jemi as të vetëdijshëm se sa do të thotë për ta dhe sa është realiteti i tyre kjo botë virtuale. Më vjen mirë që “Motrat” është kthyer në një urë që lidh brezat dhe ngre këto problematika, por fatkeqësisht të rinjtë tanë nuk janë të pajisur me mjete dhe njohuri se si të përballen me dhunën e bashkëmoshatarëve dhe traumat e mbetura. Përveç kësaj, sistemi arsimor nuk është i gatshëm të merret me këtë problem, jo vetëm që nuk është gati, por sistemi e injoron plotësisht këtë situatë dhe shpeshherë kontribuon në përjashtimin social të viktimave të dhunës së bashkëmoshatarëve dhe turpërimit (slut-shaming).

Pse zgjodhët filmin si mënyrë shprehjeje? A krijoni duke përdorur një lloj tjetër arti?

Ndihem rehat duke u shprehur përmes artit filmik, në kohën e lirë më pëlqen të bëj foto dhe të shkruaj.

“Dina Duma pati mundësinë të prezantojë projektin e saj më të ri filmik “Skateboarding is not for girls” në programin Residence du Festival në Festivalin e Filmit në Kanë të këtij viti.”

Vitet e fundit kemi parë një përfaqësim dhe njohje më të madhe të grave në industrinë e filmit, si në mbarë botën ashtu edhe në vendin tonë. Si e shihni këtë trend, i cili stimulon pjesëmarrjen e femrave në industri dhe ku e shihni se ka ende një vend për të punuar?

Ekziston një tendencë për të treguar se gratë janë të përfaqësuara në mënyrë të barabartë në industrinë e filmit në mbarë botën, por absolutisht nuk është kështu. Është e lehtë të bësh iluzionin se është ndryshe, duke treguar raste të izoluara, por duhet të shikosh statistikat dhe thotë se nuk ka ekuilibër gjinor në industrinë e filmit, raporti është 20 me 80%.

Në vendin tonë, gratë nuk janë të pranishme në sferën publike të shoqërisë, por nuk janë të pranishme as në pozitat e autorit në industrinë e filmit. Ndryshimet në një shoqëri të re si kjo e jona nuk po ndodhin shpejt. Vetë fakti që agjencia e filmit financon filma me autore femra tregon se gjërat kanë filluar të ndryshojnë.

A do të kishte arritur filmi “Motrat” të njëjtin sukses nëse pas roleve do të qëndronin aktorë profesionistë? Ndoshta do të ishte më e vështirë për ju, si regjisor dhe grua e re, të merrnit emocione nga aktorët tanë vendas?

Maqedonia ka vërtet aktorë dhe aktore të talentuara, por konkretisht për këtë film, derisa isha duke shkruar skenarin, e dija se do të duhej të punësoja aktore joprofesionale, pra adoleshente. Qëllimi ishte të kapnim botën e adoleshentëve në mënyrën më autentike. Legjitime është edhe qasja e angazhimit të aktoreve dhe aktorëve të rinj që mund të luajnë moshën tetëmbëdhjetëvjeçare kur janënë moshën 25-vjeçare, këtë e shohim shpesh si në filma ashtu edhe në seriale. Por në këtë rast, mendova se marrja e aktorëve të vërtetë adoleshentësh do të kontribuonte vetëm në botën që dua të portretizoj.

Sa kotësi dhe diskriminim ka në artin tonë filmik dhe dramatik?

Avantazhi i të qenit regjisor është se ne jemi në gjendje të zgjedhim ekipin me të cilin punojmë. Më vjen mirë që mora vetëm mbështetje nga kolegët e mi dhe në asnjë moment nuk u ndjeva i privuar nga e drejta apo diskriminimi, nuk ka vend për kotësi në trupën time, ne punojmë të gjithë së bashku si ekip.

Si konsumator i mediave sociale, por edhe si studiues i temës së bullizmit kibernetik për qëllimet e filmit, a mund të rendisni ndonjë rregull apo masë paraprake që do t’u sugjeronit të rinjve dhe prindërve të tyre?

Mendoj se gjëja më e rëndësishme është të fillojmë si shoqëri të diskutojmë hapur problemet, në vend që t’i tabuojmë dhe t’i shtypim më tej. Ky ndryshim do të marrë kohë, por unë mendoj se hapi i parë drejt këtyre ndryshimeve është një diskutim i hapur i problemeve, sesa stigmatizimi dhe dënimi.

Të gjithë jemi të varur nga rrjetet sociale. Në pesë vitet e fundit kam pasur shumë përpjekje për t’i fshirë ose zvogëluar ato duke përdorur mediat sociale, por ishte thjesht e pamundur.

Problemi për brezin e ri është se mediat sociale bazohen në vlerat e tyre morale. Më shpesh, siç tregohet në Instagram, TickTock, Facebook është krejtësisht e kundërta e asaj që ata janë në të vërtetë, dhe kjo është të jetosh vazhdimisht në gënjeshtër. Pëlqimet dhe ndjekësit do të thotë më shumë se miqësia dhe lidhja e duhur.

Mjetet e nevojshme për t’u përballur me këtë fenomen për mua qëndrojnë kryesisht në të kuptuarit se ky problem është serioz dhe real dhe se po fillon të përcaktojë një brez të ri. Në shoqërinë tonë të re dhe konservatore askush nuk e sheh këtë si një problem serioz. Si të jetosh në një mohim kolektiv të problemeve, apo thjesht si të ankohesh dhe në fund askush nuk merr masa. Do të duhet kohë që ndryshimet të ndodhin, por ajo që shpresoj është që ky film të hapë një diskutim. Shpresoj që të arrijë tek institucionet dhe autoritetet të cilët duhet të jenë të parët të kuptojnë dhe të pranojnë se kemi një problem serioz.

Problemi për brezin e ri është se mediat sociale paraqesin bazën e vlerave të tyre morale.

Avantazhi i të qenit regjisor është se ne jemi në gjendje të zgjedhim ekipin me të cilin punojmë.

Bota dëshiron të shohë realitetin. Por bota gjithashtu dëshiron të bëjë një pushim nga realiteti dhe të kërkojë ngushëllim në humorin filmik, një histori dashurie ose fantashkencë. Cili është udhëzuesi juaj kur zgjidhni se për cilën temë do të bëni një film, çfarë ju frymëzon më shumë dhe çfarë po përgatitni për ne për momentin?

Zgjedhja e temave për mua vjen në mënyrë të pandërgjegjshme. Ndonjëherë gjithçka fillon vetëm me një foto, herë frymëzohet nga një ngjarje e vërtetë, ndonjëherë është thjesht një emocion, nuk ka vërtet rregulla. Aktualisht jam duke punuar në projektin tim të ri filmik të cilin po e zhvilloj me ndihmën e “Residence” në Festivalin prestigjioz të Filmit në Kanë. “Skateboarding nuk është për vajza” është një histori që rikthehet sërish në botën e adoleshentëve, por është ende herët për të zbuluar më shumë.

Arti filmik sigurisht të ofron një arratisje të vërtetë, në fakt është privilegj i të gjithë atyre që merren me çdo art. Por a keni ndonjë mekanizëm tjetër për t’u çlodhur?

Industria e filmit dhe procesi i realizimit të një filmi mund të jetë rraskapitës, sepse është një proces që zgjat disa vite dhe është vërtet intensiv. Më pëlqen të udhëtoj ose të kaloj kohë në natyrë, në këtë mënyrë rehabilitohem nga puna e vështirë.

Si lidheni me një mënyrë jetese të shëndetshme – dietë dhe sport?

Mundohem të ushtrohem rregullisht dhe të ha një dietë të ekuilibruar.

The post Dina Duma appeared first on Аптеки PlusPharma.

Fëmijët e njohin si princeshë Flora apo Rose e shëmtuar, të rriturit e njohin si Isaura nga seriali “Prespav”, por pakkush e di se pas gjithë këtyre personazheve fshihet e njëjta aktore, e talentuara Emra Kurtishova.

Pasi mbaron Fakultetin e Arteve të Dramës, Emra vendos ta “pjekë” në mënyrë të vështirë zanatin e saj të aktrimit, duke u punësuar në Teatrin për Fëmijë dhe të Rinj, ku vazhdimisht është nën sulmin e kritikave të sinqerta të fëmijëve.

Sot, pas një dekade, Emra ruan ende me mjeshtëri vëmendjen e fëmijëve dhe në sfond merr pjesë në krijimin e brezave kulturorë që marrin jetojnë për artin.

Por talenti i saj nuk ndalet me kaq! Sapo heq kostumin e hareshëm teatror, Emra qëndron para ekraneve televizive dhe duke u shndërruar në shërbëtoren Isaura, arrin të bëjë të qeshin të gjithë brezat, por edhe të inkurajojë thyerjen e stereotipeve në shoqërinë tonë.

Në epokën e telefonave inteligjentë, po bëhet gjithnjë e më e vështirë të mbash fëmijët të fokusuar!

Në një epokë të pandemive dhe krizës ekonomike globale, po bëhet gjithnjë e më e vështirë për t’i bërë të rriturit të buzëqeshin!

Por, duket se kjo aktore ia del të dyja! Këtu qëndron madhësia e talentit të saj.

Qoftë në teatër apo në TV, ju i jepni jetë çdo personazhi që luani. Por a është më e vështirë të veprosh përpara fëmijëve apo të rriturve?

Fillimisht, për t’ju falënderuar për fjalët e mira, më vjen mirë që kam lënë një përshtypje të tillë me rolet e mia të mëparshme në teatër dhe seriale.

Sa i përket audiencës së fëmijëve, më duhet të pranoj se fatkeqësisht ka stereotipe si: “Është e lehtë të luash para fëmijëve!”, Përkundrazi, është më e lehtë të luash për të rriturit, sepse të rriturit dinë të të lavdërojnë dhe të thonë një fjalë të bukur edhe kur je i vetëdijshëm se shfaqja është nga ato që do të jetë me jetëgjatësi të shkurtër.

Kjo “aftësi” te fëmijët është e pazhvilluar, ndaj arrijmë në përfundimin se kjo është audienca më e ndershme që reagon me emocione të pastra, pra ose pranon ose refuzon. Për këtë jam i lumtur që jam pjesë e Teatrit për Fëmijë dhe të Rinj prej 10 vitesh.

Cila është dashuria më e madhe për ju, teatri apo filmi?

Më pëlqen edhe teatri edhe filmi. Nuk mund të veçoja arsyen që e gjej veten në të dyja botët.

Teatri është një magji që ndodh këtu dhe tani, nuk ke të drejtë të gabosh sepse çdo gabim sjell një gabim të ti dhe kjo është një disfatë për çdo aktor, prandaj duhet përqendrim i plotë. E dua sepse teatri lejon kalimin e personazheve nga shfaqja në shfaqje, asnjë shfaqje nuk është e njëjtë me atë të mëparshmen.

Të luash para kamerës është një histori tjetër, mendoj se nuk kam përvojë të mjaftueshme që të mund ta përshkruaj ndjesinë më në detaje, por gjithsesi jam i vetëdijshëm që është një sfidë e madhe për mua dhe më tërheq.

Kamera “blen” një shkrepje që qëndron përgjithmonë, dhe nuk ka më kthim… sa më shumë të japësh nga vetja, aq më shumë do të qëndrojë. Prandaj është një sfidë dhe një nxitje e madhe për çdo aktor.

Si u dashurove në fakt me aktrimin dhe vendose të bëheshe aktore?

Dëshira për të shkuar në teatër më lindi kur takova një shok, prindërit e të cilit punonin në Teatrin e Dramës, kur isha 12 vjeç. Kemi shkuar shumë shpesh në teatër, disa nga shfaqjet i kemi parë shumë herë… nuk kemi humbur asnjë premierë.

Ndonjëherë ndodhte në shkonim në prapaskenën e aktorëve. Kjo ndjenjë është e pazëvendësueshme… Po, me shumë mundësi çdo shfaqje, çdo shkuarje në prapaskenë, kostumet, tekstualisht gjithçka që lidhet me teatrin e duan vërtet këtë profesion.

Nga ky këndvështrim, duke pasur parasysh natyrën time introverte i fëmijë, më duhet të pranoj se vendimi për të qenë një aktore ka qenë vendim i guximshëm, jam udhëhequr nga ajo dëshirë e cila ka qenë e vërtetë dhe e guximshme.

A do të thotë aktrim mësim i vazhdueshëm dhe përmirësim i talentit?

Absolutisht, duhet dhe patjetër. Thuhet që aktrimi është artizanat, një mjeshtri e cila tërë jetën mësohet, “vidhet” nga njerëzit me përvojë.

Cilët aktorë dhe filma ju shërbejnë si frymëzim deri më sot?

Meril Strip në Sophie’s Choice. Nëse e shikoni filmin, do të jetë e qartë për çfarë e kam fjalën. Me fjalë nuk mjafton të përshkruaj atë që aktrimi e ngërthen në vetvete.

„Qëllimi i këtij seriali “Prespav” është t’i tregojë publikut se me çfarë banalitetesh kemi të bëjmë në jetë dhe sa ato përfaqësojnë përditshmërinë tonë.“

„Personazhi im është diametralisht i ndryshëm nga personazhi i Isaurës, por sfida është të luash një personazh të kundërt me karakterin tënd.“

Roli në “Prespav” ju solli sukses personal, por edhe sukses në serial. Si e përballoni ju personalisht peshën e suksesit, a ndjeni presion nga mjedisi i nxitur nga popullariteti juaj?

Kur incizuam episodin e parë të sezonit të tretë nuk isha mjaft i vetëdijshëm se në cilat ujëra po notoj. E dija që bëhej fjalë për një serial jashtëzakonisht të njohur, por nuk prisja shumë, sepse bëhej fjalë për një personazh të një episodi.

Për një kohë shumë të shkurtër filluan të më njihnin, të më ndalonin të më fotografojnë fëmijët në teatër, të reagojnë në paraqitjen tonë të parë në shfaqje.

Nuk mund të them se ndiej presion, përkundrazi, është një ndjenjë e mirë kur e di se është e pranuar nga publiku, kur e di që ia vlen puna jote, sidomos kur e sheh me sytë e tu emocionet që nuk kontrollohen. E gjithë kjo më jep kënaqësi të madhe, por edhe më jep detyra të vështira dhe inkurajim për zhvillim të mëtejshëm në çdo projekt të mëpasshëm.

Shumë aktorë thonë se është më e vështirë ta bësh publikun të qeshë sesa t’i trishtosh. Cili është qëndrimi juaj, duke qenë se jeni shumë mirë me humorin?

Unë do të pajtohem me kolegët e mi.

Më kujtohet profesori im i FAD-së duke thënë se komedia është matematikë, çdo llogaritje e gabuar është e barabartë me një rezultat të pasaktë, dhe në të vërtetë është.

Komedia është një aftësi, një detyrë e vështirë për të mbajtur vëmendjen e publikut, sidomos në ditët e sotme ku kemi 200 tragjedi në ditë.

A i bëni njerëzit të qeshin edhe në jetën tuaj private?

Mund të them nëse mund të përdor ndonjë “të gjelbër”, por gjithçka varet nga mjedisi. Unë e kontrolloj marrëdhënien time dhe nuk relaksohem lehtë, sepse nuk dua të tërheq vëmendjen te vetja.

Unë nuk jam nga ata njerëz që nuk di të flas dhe as nuk mendoj se duhet të bëj stand-up komedi, megjithëse ekziston një klishe që nëse je aktor duhet të thuash batuta dhe të bësh nga vetvetja gjithçka që nuk je private.

Personazhi im është diametralisht i ndryshëm nga personazhi i Isaurës, por këtu qëndron edhe sfida të luani një personazh të kundërt me karakterin tuaj, sidomos kur publiku e pranon atëherë e dini se jeni në rrugën e duhur.

Çfarë po përgatitni për ne në këtë moment?

Aktualisht jam duke luajtur pjesët në repertor në Teatrin për Fëmijë dhe të Rinj. Më në fund, pas dy vitesh në repertor i kthejmë shfaqjet me më shumë se pesë aktorë, sepse protokollet e Covid-it nuk lejonin më shumë se pesë persona të luanin në skenë. Po punohet intensivisht për shfaqjet e reja dhe këtë muaj njëra prej tyre do të ketë premierën.

Një hapësirë e hapur me një program të zgjeruar është paralajmëruar këtë verë, ku fëmijët dhe të rinjtë do të ndihen të sigurt për të qenë vetvetja, krijues, duke pasur mundësi të përfshihen në aktivitete artistike.

Projekti mbulon artin dramatik, artin e baletit dhe atë muzikor. Organizator i këtij projekti është produksioni Bullfrogs. Në vjeshtë paralajmërohen projekte të reja, por për të më vonë.

Filmi ka një fuqi të jashtëzakonshme për të ndikuar në kulturën e të jetuarit, ndaj a ndiheni përgjegjës për atë që prezantoni përmes rolit? Sa e gatshme jeni të bëni kompromis në rast se roli juaj promovon pikëpamje krejtësisht të ndryshme nga ato personale?

“Prespav” është një sitcom i bazuar në stereotipe që fatkeqësisht janë ende pjesë e shoqërisë sonë. Qëllimi i këtij seriali është t’i tregojë publikut se me çfarë banalitetesh kemi të bëjmë në jetë dhe sa ato përfaqësojnë përditshmërinë tonë. Prandaj, nuk shoh ndonjë arsye për përgjegjësi, sepse çdo personazh në serial është real dhe jam i sigurt se ekziston diku.

Për rolet që promovojnë pikëpamje të ndryshme nga të miat, mund të arrihet një kompromis nëse nuk më ofrohet diçka që mund të më rrezikojë, mbi të gjitha, si individ. Dua sfida, por jo rreziqe.

Sa kotësi dhe diskriminim ka në artin tonë filmik dhe dramatik?

Kotësia ekziston në çdo profesion, edhe në këtë. Për fat të mirë, qëndroj larg çdo gjëje që mund të më lëndojë ose poshtërojë. Deri tani nuk kam pasur eksperienca të këqija, sepse rrethi në të cilin punoj nuk ka lidhje me kotësinë apo predispozitat diskriminuese.

Nuk ju pëlqejnë shumë mediet sociale … Por, përveçse ishin të këqia, ata shpesh shërbenin edhe për mirë. Ndoshta çelësi është dozimi i tyre i balancuar?

Nuk kam asgjë kundër rrjeteve sociale, i çaktivizoj profilet kur mendoj se e kam “tepruar” me informacionin dhe shumë kujtime nëpërmjet tyre. Në këtë mënyrë ruaj psikikën time dhe fokusohem në diçka tjetër.

Padyshim se edhe ato shërbejnë mirë, do të ishte mirë që të përdoreshin vetëm për këtë.

Po, ndoshta çelësi është në ekuilibër, vetëm unë jam nga ekstremi në ekstrem. Mua më ndodh gjatë ditës që nuk hap fare rrjet social, ndaj kur shkoj në punë më duket sikur kam rënë nga Marsi.

Si ju pëlqen ta kaloni kohën tuaj të lirë?

Filma, seriale, miq, kafshë shtëpiake … kënaqësi!

Cila është motoja juaj për një jetë të shëndetshme dhe të lumtur?

Të mos prekim jetët e të tjerëve! Ne kemi tonën, një…

The post Emra Kurtishova appeared first on Аптеки PlusPharma.

Këngëtarja e re, e bukur, e kulturuar, e ngrohtë, krejtësisht natyrale me një zë të mrekullueshëm që të ngroh shpirtin, kjo është zonja nga kopertina jonë, e cila aktualisht është aktive me këngën e saj të re “Çka na sjell dita”. Pas një pauze dyvjeçare, Aleksandra rihapi shpirtin e saj para publikut maqedonas, duke krijuar një tjetër baladë magjepsëse me ekipin e saj. Por nuk ndalet me kaq! Si për shumëkënd, edhe për Aleksandrën pushimi i detyruar nënkuptonte një lumë krijimtarie që do ta shijojmë nga e para. Aleksandra është dy herë fituese e Makfestit, duke fituar në vitin 2013 dhe 2016. Në vitin 2019, ai ishte vokalistja mbështetëse e Tamara Todevskës, e cila u rendit me sukses në vendin e shtatë në finalen e madhe. Portofoli i saj muzikor deri më tani numëron shumë hite të suksesshme dhe video interesante. Dhe sapo ta dëgjoni të këndojë drejtpërdrejtë, pa dyshim që do të jeni dakord që kësaj vajze i janë premtuar yjet.

Sipas disa rregullave të pashkruara, artistët krijojnë vepra të mira pas krizave si pandemia me të cilën po luftojmë ende. Kënga juaj e fundit e lajmëron të njëjtën gjë, ndaj po përgatitni diçka mjeshtërore për ne?

Kënga “Çka na sjell dita” është vetëm fillimi i asaj që unë e quaj një fazë të re në karrierën time muzikore. Jemi duke u përgatitur për atë që do të vijë prej më shumë se dy vitesh dhe pasojnë shumë këngë të tjera në të cilat grupi kompozitor dha dashuri të madhe dhe fokus të qartë në krijimin e muzikës që më këndon në zemrën time dhe më karakterizon.

Të gjitha projektet që do të vijojnë janë shumë të dashura për mua personalisht dhe çdo hap i krijimit të tyre është i veçantë për mua. Prandaj jam edhe më e padurueshme ta ndaj gëzimin me publikun, në mënyrë që ata të vendosin se cila vepër e radhës do të jetë ajo mjeshtërore.

Si e përballuat ju personalisht gjithë këtë situatë pasigurie dhe izolimi, çfarë mësuat?

U sigurova që vitet kalojnë. Por varet nga ne nëse do të mbetet diçka domethënëse prej tyre apo do të kalojnë spontanisht, në mënyrë të padëgjueshme. Për shumicën prej nesh, kjo pasiguri ishte një mësim i madh dhe një kujtesë se ne duhet të ndryshojmë diçka në veten tonë fillimisht për ta bërë jetën më të mirë dhe më të mirë në çdo aspekt.

Vërehet një valë e re e interpretuesve jashtëzakonisht të talentuar që kujdesen për gjithçka, këngën e mirë, pamjen e mirë, stilin, videon. Është e shëndoshë të kesh konkurrencë, por a po ndryshon publiku ynë dhe po bëhet më i prirë për të konsumuar muzikën maqedonase?

Kur diçka vendoset vazhdimisht në treg, vazhdimisht, dhe është e mirë dhe ndryshe, nuk mund të kalojë pa u vënë re dhe të mos shkaktojë vëmendje dhe interes. Gjithmonë pres me padurim muzikën e re maqedonase që do të fitojë simpatinë time sepse atëherë jam më e motivuar për të punuar më shumë, dhe publiku është i gatshëm të presë më shumë. Kam një ndjenjë që të gjithë e kuptojmë se nuk ka gjuhë të keqe apo të mirë për një këngë, por vetëm një këngë të keqe apo të mirë. Dhe një këngë e mirë tingëllon universale në çdo gjuhë!

“Korrigjimet estetike kanë rezultuar të jenë një mjet shumë efektiv në përmirësimin e strukturës së përgjithshme mendore dhe rritjen e vetëbesimit të shumë njerëzve dhe kjo është arsyeja pse unë mbështes gjithçka që mund t’ju bëjë më të lumtur dhe më të sigurt.”

Si krijohet një këngë, nga e merrni frymëzimin, a nisesh vetë për të shkruar një tekst … si shkon i gjithë procesi?

Më lehtë frymëzohem kur më lehtësohet shpirt dhe ndaj gëzimin, pikëllimin me një person të afërt. Më pas çlirohem, fjalët më rrisin kokën si një rrëfim dhe më vijnë ide si për muzikën ashtu edhe për tekstin. Por nuk kam gjithmonë frymëzim. Më ndihmon shumë të punoj me njerëz me të cilët vazhdimisht kemi ide dhe kur ndihem i rraskapitur dhe joproduktiv, dashuria dhe pasioni i tyre për muzikën më motivon, i kapërcen momentet e mia të pasigurisë dhe papritur lind një ide e re interesante.

A kemi arritur në momentin kur një vajzë e re si ju mund të jetojë nga muzika dhe vetëm nga muzika?

Unë jetoj nga muzika dhe vetëm nga muzika, por gjithmonë mund të jetë më mirë dhe pres që të jetë kështu. Investoj maksimumin në profesionin që është dashuria ime më e madhe dhe kam ende shumë për të dhënë e për të marrë.

Aftësitë tuaja vokale janë të dukshme, por pjekuria e të kënduarit tuaj është e dukshme. A po punoni me zërin tuaj?

Çdo këngëtar duhet të punojë me zërin e tij. Ai që thotë se të kënduarit del natyrshëm prej saj, po të gënjen. Në fakt, është e papërgjegjshme dhe e palejueshme të kesh një instrument brenda vetes dhe të presësh që ai të të shërbejë nëse nuk e ushqen. Kam shumë vite që punoj për teknikën e të kënduarit, por edhe për atë që është ndoshta detyra më e rëndësishme dhe më e vështirë në të kënduar, vetëbesimi. Binduni se mund t’i jepni audiencës atë që mbani brenda!

Është interesante se nuk mërzitesh kurrë kur bëhet fjalë për pamjen tënde. Ju ndryshoni ngjyrën e flokëve, pothuajse gjithçka ju shkon dhe kjo është vërtet e mrekullueshme, na gjallëron. A vendosni vetë për këto ndryshime apo gjithçka është pjesë e një strategjie?

Me kalimin e viteve kam mësuar se thjesht duhet të jesh i sinqertë me veten dhe audiencën tënde. Bëni vetëm atë që dëshironi të bëni, jo atë që të tjerët mendojnë se është e mirë për karrierën tuaj. Ndryshimin e ngjyrës së flokëve e bëj vetëm kur dua, pa asnjë qëllim tjetër. Zakonisht mërzitem nga e njëjta ngjyrë pas shumë kohësh dhe dua ndryshim, ndaj parukierja ime mundohet të më bindë me komentin: “Dhe a ka një grua që e di se çfarë dëshiron?”

“Është e papërgjegjshme dhe e palejueshme të kesh një instrument brenda vetes dhe të presësh që ai të të shërbejë nëse nuk e ushqen.”

A ushqeheni shëndetshëm, a ndiqni ndonjë tendencë për sa i përket të ushqyerit?

Ushqimi i keq i shpejtë ka një efekt shumë shkatërrues në ekuilibrin tim hormonal dhe në lëkurën time. Kjo është arsyeja kryesore pse përpiqem të ushqehem më shëndetshëm, edhe pse kam dobësitë e mia. Për shembull, e kam më të vështirë t’u rezistoj ëmbëlsirave. Unë ha shumë proteina kur jam e rregullt me stërvitje dhe para shfaqjeve, sepse pas lodhjes së muskujve vjen pushimi dhe rigjenerimi adekuat i muskujve.

Si kujdeseni për veten, trupin dhe lëkurën tuaj? Ndoshta keni adoptuar një ritual tuajin të provuar? Ajo që na pëlqen është natyraliteti juaj në këtë epokë klonesh, a po e përjashtoni veten me vetëdije nga ajo që mediat sociale imponojnë si trend? A do ta pranonit korrigjimin estetik dhe për çfarë motivesh?

Klonimi, kopjimi dhe vështrimi në karrierën e njerëzve të tjerë është tmerrësisht i bezdisshëm dhe më irriton mua. Çdo personazh publik duhet të ndjekë trende të caktuara në mënyrë që të ruaj dhe të mbajë kontakte me njerëzit që janë audienca / ndjekësit / mbështetësit e tij/saj, por jo me koston e humbjes së identitetit të tij dhe identifikimit me të tjerët.

Më pëlqen pamja ime natyrale dhe kjo më identifikon. Unë jam absolutisht për korrigjime estetike dhe nëse do të vendosja për një hap të tillë, atëherë do të ishte brenda kufijve në të cilët ndihem rehat dhe thjesht jam unë. Korrigjimet estetike kanë rezultuar të jenë një mjet shumë efektiv në përmirësimin e strukturës së përgjithshme mendore dhe rritjen e vetëbesimit të shumë njerëzve dhe kjo është arsyeja pse unë mbështes gjithçka që mund t’ju bëjë më të lumtur dhe më të sigurt.

Përshkruani slitën emocionale me të cilën përballeni para, gjatë dhe pas një shfaqjeje?

Këtu përfshihen shumë faktorë, por pothuajse nuk ka performancë që nuk drejtohet nga publiku. Dhe nëse jeni të buzëqeshur dhe të lumtur, ose të trishtuar dhe të lodhur para se të performoni, është publiku ai që do të ndjejë energjinë tuaj dhe do të vendosë nëse do t’jua kthejë me një buzëqeshje apo mosinteresim. Zakonisht marrim aq sa japim, por ka raste kur nuk është dita jonë, kështu që japim më pak se sa marrim ose pjesa më e vështirë e pranimit dhe përpunimit – japim më të mirën dhe marrim shumë pak në këmbim.

Aleksandra, ke kaluar një fëmijëri normale në rrugë? Sa jeni të vetëdijshëm për efektin e keq që kanë mediat sociale te të rinjtë dhe mënyrën se si ata e përjetojnë veten, a dini si të përjashtoheni prej tyre dhe të përjashtoheni nga komentet e këqija që sot arrijnë lehtësisht te të gjithë?

Jam rritur me një copë bukë të lyer me ajvar e djathë në dorë, duke luajtur deri në mbrëmje në lagjen time. Ishte aq interesante sa thuajse gjithmonë shkoja në shtëpi duke u falur. Deri më sot i kujtoj me kënaqësi të gjitha kujtimet e bukura nga fëmijëria ime. Megjithatë, jam i vetëdijshëm se kohët po ndryshojnë shumë shpejt dhe ajo që dikur ishte interesante për mua tani është e paimagjinueshme dhe e mërzitshme. Rrjetet sociale ndikojnë shumë në jetën tonë të përditshme dhe mendoj se është pothuajse e pamundur të shkëputemi nga ajo botë. Ndoshta ju mund të kontrolloni vetëm shkallën në të cilën ai ndikim do të formësojë botën tuaj, individin tuaj.

Cila është formula juaj për një jetë të shëndetshme dhe shpirt të gëzuar që do ta ndanit me lexuesit tanë?

Ndani dhe shkëmbeni ndjenjat, përvojat dhe energjinë me njerëzit përreth jush dhe jini të sinqertë.

The post Aleksandra Janeva appeared first on Аптеки PlusPharma.

Artisti i madh Pablo Pikaso dikur tha:“Arti fshin nga shpirti pluhurin e përditshmërisë”. Sipas Pikasos, kushdo sot që krijon art, promovon art, konsumon art, është një lloj heroi moral shoqëror që çdo ditë përpiqet të fshijë pluhurin nga shpirtrat e atyre që mund të mos jenë as të vetëdijshëm se po mbyten në të.

Njëra prej tyre është Profesoresha Dr. Dita Starova-Qerimi, profesoreshë në Fakultetin e Arkitekturës dhe Dizajnit në Universitetin Amerikan-Shkup, drejtoreshë e Galerisë Kombëtare të Maqedonisë, artiste, bashkëshorte dhe nënë. Pavarësisht gjithë këtyre titujve, vetë intervista do të zbulojë se ajo është një zonjë e këndshme dhe e ngrohtë që çarmatos njerëzit me buzëqeshje.

Si rojtare dhe promotore besnike e krijimtarisë së pikturës së Maqedonisë dhe e dy monumenteve të kulturës Hamami i Daut Pashës dhe Çifte Hamami, ajo me përkushtim dhe me shumë dashuri përpiqet të rrënjosë dashurinë për artin te njerëzit. Këto 4 vite janë dëshmi se ai po e bën me të vërtetë me sukses.

Mes buzëqeshjeve, opinioneve, dollive, që shkëmbehen në një ekspozitë, fshihen ngadalë por me siguri të gjitha, përveç paragjykimeve dhe pabarazive mes njerëzve, ndërsa Dita kënaqet duke parë kulturën të gjallërohet me të vërtetë para syve të saj.

Ju jeni një lider për fëmijët tuaj, ju jeni një lider në fushën profesionale dhe një artiste në shpirt. A përballeni me ndonjë lloj paragjykimi në punë vetëm sepse jeni grua?

Me krenari do të theksoja se 70 për qind e stafit të Galerisë Kombëtare janë gra, sikur kultura të ishte më e sigurt në duart e grave. Ndoshta kjo është arsyeja e suksesit tonë të vazhdueshëm. Sa i përket paragjykimeve – sigurisht që përballemi me to si gra, por duke i abstraktuar, duke i anashkaluar, bëhemi më të fortë në luftën tonë për barazi.

Besoj se suksesi yt është falë mbështetjes së familjes, si i “shpërbleni” të dashurit për kohën që ndonjëherë ua “vjedh” në emër të karrierës?

Të jesh drejtues i një prej institucioneve më të vjetra, me një histori të fortë kombëtare është një sfidë e madhe personale dhe sociale. Një plejadë e tërë artistësh të mëdhenj kanë krijuar historinë e Galerisë. Përgjegjësia është e madhe.

Arti është në vetë ekzistencën time. Unë kam mbështetjen e prindërve të mi që në moshë të vogël, kur ata ruanin me kujdes çdo vizatim timin, e deri më sot, me praninë e tyre në çdo ekspozitë të organizuar, solo apo në Galeri.

Shpesh duke u kthyer në të shkuarën, i rishqyrtoj të gjitha momentet kur jam larg artit tim. Por besoj fort se kontributi im në promovimin dhe mbështetjen e vlerave kombëtare është pjesë e misionit tim, i cili po bëhet i njohur dhe i mbështetur. Nuk e harroj pothuajse asnjëherë rolin tim të drejtorit që duhet të bëjë maksimumin që të investohet në realizimin e ekspozitave.

Dëshira e sinqertë për të bërë hapa të dukshëm drejt më të mirës në veprimtarinë muzeore dhe artistike më bën më të fortë për të gjitha sfidat me të cilat përballem çdo ditë. Nuk është gjithmonë e lehtë të këmbëngulësh në zgjidhjen e problemeve të përditshme, të gjesh zgjidhje të shpejta dhe të mposhtësh ndjenjën e pafuqisë përballë mundësive reale.

Puna ime kërkon angazhim nga ana ime, të cilën e përkufizoj si shumë turne, si një punë për të cilën nuk ka orar të caktuar pune. Ndonjëherë është stresuese, ndonjëherë sakrifikoj një pjesë të kohës që duhet të kaloj me familjen time. Prandaj u jam pafundësisht mirënjohës që kanë mirëkuptim të plotë dhe mbështetje të pa rezervë.

Është vërtet e vështirë të kalosh artin mes njerëzve që kanë pak interes për të. Si e gjeni motivimin dhe durimin për të ndryshuar njerëzit, për të ndikuar tek ata që të konsumojnë artin dhe për të ndryshuar perceptimin se nuk jetohet me art?

Arti ka fuqinë të ndryshojë jetë. Sipas shkrimtarit francez Anatole France, artisti duhet ta dojë jetën dhe të na tregojë se është e bukur. Pa të (artin) do të dyshonim…Lumturia ime e jetës është se që në moshë të vogël kam pasur mundësinë të shoh, të vizitoj, të mësoj dhe tani kam mundësinë t’i përcjell të gjitha. Vendi ynë në historinë e tij ka figura të mëdha që me veprat e tyre arritën në Evropë para shumë të tjerëve. Vendi ynë i vogël me histori të lashtë ka lënë gjurmë të mëdha, si ato të udhëshkrimtarëve të famshëm. Avantazhi i të vepruarit në një vend ku shumë kombe janë të ndërthurura na bën të veçantë.

Pothuajse të gjithë dinë për Da Vinçin, Pikason, Van Gogun …Kultura dhe arti janë ato që na mbeten ndër shekuj, që na bëjnë të dallueshëm dhe na afrojnë. Sipas sociologut amerikan Talkot Parson (Talcott Parsons), kultura është një parakusht funksional për mbijetesën e çdo shoqërie.

Arti është investimi më i sigurt në botë. Kohët e fundit te ne, për fat të mirë, vetëdija po ndryshon dalëngadalë. Gjithnjë e më shumë ka interes për artet figurative, falë ekspozitave të mëdha që realizohen. Do të doja të kisha një mbështetje të fortë për të vepruar edhe në skenën ndërkombëtare. Por nuk e humb shpresën se edhe ajo do të vijë. UNESCO thekson se përhapja e proceseve kulturore në nivel ndërkombëtar është po aq e rëndësishme sa ndikimi i proceseve ekonomike.

Arti dhe kultura janë një nga fushat e pakta në shoqërinë tonë ku njerëzit mund të bashkohen për të ndarë një përvojë, edhe nëse e shohin botën në mënyra krejtësisht të ndryshme. Jam e bindur që të vizitosh një ekspozitë, të flasësh për një vepër mund të na bashkojë për të ndarë mendimet tona dhe për të diskutuar, arti mund të na bëjë më tolerantë ndaj diversitetit dhe njëri-tjetrit. Takimet me artin mund të na ndihmojnë të identifikohemi me njëri-tjetrin, të zgjerojmë nocionet tonë për veten dhe të na tregojnë se angazhimi individual në botë ka rezultate reale. Shpresoj që në të ardhmen arti të jetë pjesë e diskutimeve për çështje politike, sociale, ekonomike dhe mjedisore.

Arti është mënyra se si ne i tregojmë historitë tona si shoqëri. Mjafton një vizitë në ekspozitën e përhershme në Hamamin e Daut Pashës për të na kujtuar se pasi të jetë zhdukur qytetërimi ynë, ajo që na mban të gjallë është arti ynë. Ajo që njerëzit do të dinë për ne në shekujt e ardhshëm do të diktohet nga ajo që tregon historia jonë tani.

Njeriu mund të sigurojë jetesën nga arti, nëse beson në krijimin e tij.

Sa i kushtoi artit figurative pandemia dhe si ndikoi në punën tuaj?

Pandemia na ka prekur të gjithëve, si në aspektin shëndetësor, ashtu edhe ekonomik dhe emocional. Të gjithë ishim të prekur në një farë mënyre. Por mendoj se të gjithë kemi realizuar edhe shumë mundësi të tjera krijuese, sepse krijimtaria e të gjithë artistëve qëndron në aftësinë për të gjetur mënyra të reja shprehjeje.

Periudhën e kam shfrytëzuar për realizimin e ekspozitës sime vetjake me lulëkuqe. Gjithashtu për ekspozita personale në Stamboll dhe Galerinë Gentinetta në Cyrih, Zvicër.

Sipas artistit hungarez me origjinë hungareze Nikola Shafer (Nicola Schaefer), artisti duhet të ekspozohet, duhet të ekspozohet për t’u imponuar dhe, nëse është e nevojshme, të shpërthejë.

Si nënë e re, besoj se shpesh je e ndarë mes mënyrës tradicionale të edukimit që nënkupton një sërë vlerash morale që po humbasin gjithnjë e më shumë, dhe rrethanave moderne si fëmijëria e shoqëruar me shumë pajisje, internet, media sociale. Cilat janë parimet tuaja për rritjen e fëmijëve tuaj?

Pandemia na bëri të vetëdijshëm për shumë gjëra. Sidomos për kuptimin e kohës së kaluar në shtëpi me të dashurit. Fëmijët sot kanë fatin që përveç pajisjeve elektronike kanë të njëjtën qasje në informacion si fëmijët në Amerikë apo Francë, gjë që çon në njohjen e përsosur të gjuhës angleze dhe që në moshë të vogël të jenë të barabartë me shokët e klasës në kryeqytetet botërore. Edukimi sigurisht që është ndryshe, unë jam nga brezat kur hierarkia ishte një vlerë që respektohet dhe tani ne për shkak të dinamikës së shpejtë të jetës, jemi shumë të butë me fëmijët, që ndonjëherë nuk është avantazh. Por duke pasur parasysh kohën e shpejtë të maturimit të tyre, është një sfidë për ne.

Thonë se një grua e lumtur është edhe një nënë e lumtur … a ndani kohë për veten tuaj?Si ju pëlqen ta kaloni kohën tuaj të lirë dhe të shkëputeni nga gjithçka?

Jam plotësisht dakord që ndihem më e plotësuar me familjen time. Më plotësojnë shëtitjet, aktivitetet, bisedat me ta.

Ju gjithmonë dukeni e rafinuar dhe silleni si një person e ngrohtë dhe pozitiv. Cili është stili juaj i jetesës, a ushqeheni shëndetshëm, a ushtroni?Çfarë mund t’ju bëjë të qeshni më lehtë?

Faleminderit për mendimin lajkatar. Ndoshta ajo që theksuat në fillim – shpirti im artistik krijon një simbiozë që lehtësisht bashkëjeton me shpirtin tim krijues. Stili im i jetesës nuk ndryshon shumë nga mënyra e jetesës së të gjitha nënave me përgjegjësi. E përkushtuar shpirtërisht dhe fizikisht fëmijëve, e mbushur me dashuri dhe përkushtim ndaj punës. Përpiqem me të gjitha mundësitë që t’i kushtoj vëmendje dietës në mënyrë që të vazhdoj me ritmin e detyrave të dhëna. Nuk do të thosha se e kam pasion sportin, por dua të eci. Ne shfrytëzojmë çdo moment të lirë me familjen për shëtitje dhe zbulime në vende të reja, të paparë më parë.

Dhe më lehtë më bën që qeshur bashkëshorti im, për të cilin miqtë tanë thonë se ka një sens humori të rafinuar.

Cila është formula juaj për shëndet të mirë dhe shpirt të hareshëm që do të ndani me lexuesit?

Sipas mendimit tim, formula më e mirë është buzëqeshja. Është gjuha universale që ne e kuptojmë të gjithë. Përveçse është një qetësues natyral i stresit, buzëqeshja është e shkëlqyeshme për krijimin dhe edukimin e marrëdhënieve shoqërore. Kur ju buzëqeshni sinqerisht njerëzve, shumë herë ata do t’ju përgjigjen me një buzëqeshje. Është shumë e rëndësishme për moralin tuaj që të jeni pranë njerëzve të buzëqeshur!Edhe kur është e sforcuar, për trurin tonë buzëqeshja bëhet/mbetet një stimul për një humor të mirë. Studiuesit kanë zbuluar se në rastin të trishtimit dhe stresit, mjafton të buzëqeshni për 60 sekonda që truri të marrë një mesazh pozitiv dhe të shkaktojë ulje të sekretimit të hormoneve të stresit, por rritje të hormoneve që janë përgjegjëse për humor të mirë.

Pra buzëqeshni!Sipas Nënë Terezës, paqja fillon me një buzëqeshje.

The post Dita Starova-Qerimi appeared first on Аптеки PlusPharma.

Çdo gjë që prek këtë zotëri të ri simpatik e kthen atë në art. Nga teatri, te televizioni si moderator, te skena muzikore, Zharko ka një natyrë të jashtëzakonshme kameleoni dhe përshtatet me sukses në të gjitha këto skena të ndryshme. Përmbledhja e tij me poezi “Flutura” është një tjetër në një seri dëshmish se ky aktor i talentuar merr frymë për artin. Sidoqoftë, ajo që i bën përshtypje të veçantë Zharkos është dashuria, përkushtimi, profesionalizmi me të cilin ai i afrohet të gjitha projekteve të tij. Gjithmonë ka pasion në sytë e tij, ka gjithmonë energji pozitive, ka gjithmonë vullnet dhe, pikërisht për shkak të kësaj, ne jemi të sigurt se Zharko vetëm do të ketë sukses. Por, nëse ai arrin të fusë të njëjtën nxitje për përparim në të paktën një të ri, nëse arrin të mbytë letargjinë, indiferencën, injorancën në të cilën të rinjtë fundosen, atëherë do të themi me zë të lartë se Zharko arriti të tejkalojë veten. Apo ndoshta ai tashmë e ka bërë atë …

Ndërsa një aktor piqet në karrierën e tij, si aktor ai bëhet gjithnjë e më i sigurt në rolet që luan dhe i interpreton ato me lehtësi. Si dhe kur arrihen ato cilësi aktrimi apo dalin në pah vetëm kur aktori merret me mend për rolin?

‘Aktorët jetojnë më gjatë se njerëzit e zakonshëm’, pse është kështu? Aktori në skenë çdo natë, për të paktën dy orë, nuk e jeton jetën e tij, por i jep hua vetveten e tij jetës së personazhit, duke u nisur për në një botë tjetër imagjinare. Kalimi nga jeta ime private në jetën e një personazhi është rruga drejt pjekurisë së aktrimit. Pasi të futemi në ‘lëkurën’ e personazhit duhet të harrojmë veten dhe ta bëjmë atë lëkurë sa më të rehatshme që mund të jetë, këtu është sekreti i ‘gjetjes’ së personazhit, mund të na shtrëngojë pak, mund të jetë pak më i gjerë, por kjo është arsyeja pse aktrimi është gjithashtu një zanat ku ne duhet të bëjmë dhe të përshtatim karakterin tonë sipas masës. Aktrimi është një mënyrë jetese, e doni apo e jetoni apo jo … nuk ka vend për ekuilibër.

A keni gënjyer ndonjëherë auditorin, duke mos u ndier rehat në rol, duke mos e gjetur veten në të dhe duke u përpjekur ta bëni thjesht punën në mënyrë profesionale? Mendoni se kjo dihet apo vetëm aktori e di?

Në një periudhë prej një deri në tre muaj, për aq kohë sa krijimi i një personazhi, pra krijimi i një shfaqjeje ose xhirimi i një filmi, nëse aktori nuk arrin të gjejë ngushëllim te personazhi, atëherë ai nuk duhet të mundoj veten dhe të tjerët. Procesi i krijimit të një personazhi është i vështirë, por kur jeton për të, nuk ka asgjë më të mirë. Ka ditë kur personazhi që keni krijuar në një performancë të caktuar, në një shfaqje, nuk do të shkëlqejë me shkëlqim të plotë, por në fund të ditës auditori pagoi një biletë dhe është kjo është puna juaj, që askush të mos ju njeh dhe të bëni punën tuaj më së miri dhe ‘të aktroni’.

Ju nuk e kufizoni artin vetëm në skenën e teatrit, ju këndoni, krijoni, moderoni emision … sa të gjithë këto projekte të ndryshme ndërtojnë karakterin tuaj profesional dhe a është e mundur që një profesion të përjashtojë ose rrezikojë tjetrin? Megjithatë, cila nga artet është dashuria juaj më e madhe?

„There is no business like showbusiness.“

Të gjitha këto gjëra lidhen me njëra-tjetrën në të gjitha gjërat që bëj unë i vë nga gjëra të tjera, një përzierje artesh, shfaqje, aktrim-muzikë, muzikë-aktrim, moderim-aktrim-muzikë dhe shumë ndryshime të tjera në një temë. Funksionimi im është i tillë që njëri pa tjetrin nuk funksionon për mua, por prapëseprapë baza e gjithçkaje është aktrimi.

“Xhentelmen magazin” është një projekt i mrekullueshëm, një freskim i madh në shumë mënyra – një moderator i këndshëm, i natyrshëm, i cili shpreh, sillet dhe duket pikërisht brenda mesazhit kryesor që përpiqet të përcjellë çdo shfaqje, dhe nga ana tjetër, mysafirët janë të shkëlqyeshëm. Sa jeni në jetën tuaj private zotëria (fisniku) që shohim para ekraneve të vogla? Cilat cilësi duhet të ketë një i ri në mënyrë që të quhet zotëri, duke mos devijuar nga kohët moderne? Deri në çfarë mase është e mundur që zakonet e vjetra të zotërisë të mbijetojnë dhe të përshtaten në këtë epokë dixhitale, dhe a duhet të krijojmë shprehi të reja të tipit – telefoni në “silent” gjatë kohës së drekës?

Faleminderit! Ne shpesh flasim në shfaqje se baza e zotërillëkut/fisnikërisë është sjellja e mirë, dhe kjo vjen kryesisht nga edukimi në shtëpi si bazë, dhe më tej varet sa do të investoni vetë. Bazuar në sa më sipër, dua të deklaroj se kudo dhe gjithmonë përpiqem të jem e njëjtë kudo, publikisht dhe privatisht, fisnikëria (zotërillëku) është një gjendje shpirtërore, o e keni o s’e keni, nëse e keni më tej është e lehtë. Rruga është e gjatë, dikush mëson ndërsa është gjallë, por vullneti për të mësuar dhe përmirësuar veten është një gjë e bukur dhe vendimtare. Kjo është arsyeja pse është thelbësore, veçanërisht për brezat e rinj, që të duan të ushqejnë një mënyrë jetese të tillë në mënyrë që ata të mund ta njohin, mësojnë dhe zbatojnë atë “lifestyle”. Fisnikëria, veçanërisht në vendin tonë, është një lloj në zhdukje dhe kjo është arsyeja pse ne së pari duhet t’u kthehemi zakoneve të mira themelore, dhe vetëm atëherë të krijojmë zakone të reja.

“Teatri është një magji që krijohet tani dhe këtu dhe ka shumë adrenalinë dhe jetë dhe me të vërtetë kush nuk dëshiron të preket prej tij, humbet shumë.”

Jeta gjatë Koronës – çfarë ka ndryshuar tek ju, çfarë ju ka mësuar ajo? Si jeton teatri gjatë kësaj pandemie, a është kjo ndalesë një goditje e madhe kulturore për kulturën që është pika jonë e dobët gjithsesi?

Përpara kurorës në një intervistë më pyetën se çfarë i duhet shumë botës dhe thashë HESHTJE dhe disi pas një stuhie të tërë numrash, infeksionesh, etj., pati një heshtje që ishte mjaft e gjatë dhe me zë të lartë për të gjithë ata që kishin nevojë të kuptonin dhe shikoni se ku janë dhe çfarë duhet të ndryshojnë në jetë. Teatri dhe arti në përgjithësi definitivisht u ndërpre, por unë mendoj se kjo u jep njerëzve më shumë dëshirë për atë anë të jetës dhe për atë lloj shoqërimi, dhe më në fund fillon sezoni i ri, kështu që le të shohim se çfarë do të sjellë.

Gjatë ditëve të karantinës, u transmetuan pothuajse të gjitha serialet dhe filmat maqedonas, si dhe regjistrimet e shfaqjeve teatrale. Shfaqjet nuk arritën të mbajnë vëmendjen time (besoj se nuk jam i vetmi) dhe kështu mezi prisja të ulesha në sediljet e kuqe. Por sa gjenerata të reja që shikojnë vazhdimisht telefonin, drejtojnë kokën për të parë bukuritë e teatrit dhe për të ndjerë adrenalinën teatrale? A është koha e re dhe të gjitha këto masa një kërcënim për teatrin?

Ne jetojmë në një kohë kur gjithnjë e më shumë njerëz po kthehen në sociopatë dhe, nga ai këndvështrim, korona dhe karantina ishin në dobi të një numri të madh të njerëzve. Kjo nuk është mirë, sepse njerëzit janë qenie shoqërore, të krijuara për jetë në bashkësi, pavarësisht se si tingëllon kjo në kohët ‘moderne’, kështu që unë mendoj se të gjitha këto masa janë bërë një kërcënim për vetë shoqërinë, jo vetëm për teatrin. Po krijohen breza pasivë që nuk duan të dalin jashtë zonës së rehatisë, dhe kjo është shkatërruese. Teatri është një magji që krijohet tani dhe këtu dhe ka shumë adrenalinë dhe jetë dhe me të vërtetë kush nuk dëshiron të preket prej tij, humbet shumë.

Si e kaluat fëmijërinë tuaj, cilat ditë i shikoni me kënaqësi dhe a keni marrë ndoshta disa këshilla dhe praktika që do t’ua përcillnit fëmijëve tuaj në të ardhmen?

Unë ende jetoj fëmijërinë time, edukoj “fëmijën” në mua dhe ky është një nga nxitësit kryesorë në jetën time, vetëm në këtë mënyrë ju mund të qëndroni krijues në këtë botë dhe të shijoni të gjitha bukuritë që jeta i shërben. Sigurisht që unë kam marrë këshilla dhe marr këshilla çdo ditë dhe në të ardhmen do të shikoj që t’ua përcjell jo vetëm fëmijëve të mi, por të gjithë atyre që kanë nevojë, dhe këshilla të mira nevojiten nga të gjithë.

“Aktrimi është një mënyrë jetese, o do dhe jeton o jo … nuk ka vend për ekuilibër.”

Ju lini përshtypjen se gjithçka që bëni, e bëni me dashuri. Ju e tregoni publikisht dashurinë tuaj për gruan tuaj, kështu që a është dashuria shtytësi juaj më i madh në jetë?

Dashuria fëminore është dashuria më e pastër që dikush mund të japë dhe të marrë, prandaj them se e ushqej fëmijën brenda meje, sepse në kombinim me personin që ndërtoj me vetëdije, në të cilën investoj, ato janë një recetë e shkëlqyeshme për marrjen dhe dhënien e dashurisë. Padyshim që dashuria është shtytësi im më i madh, sepse pa dashuri nuk jam asgjë. Dashuria është nxitësi më i madh për të gjithë, por jo të gjithë e pranojnë atë, sepse jeta mund të japë goditje serioze të ulëta dhe të paparashikueshme dhe gjithçka që pengon njerëzimin dhe mbase kjo është arsyeja e shfaqjes së sociopatëve, për të cilët fola më lart – mungesa e dashurisë. Unë publikisht e tregoj dashurinë time për të gjithë, për jetën, për të dashurit e mi, veçanërisht për shokun tim të shpirtit dhe bëj thirrje publike për DUHUNI.

Përveç artit, a keni ndonjë mënyrë vetanake për të shpëtuar nga realiteti, dhe veçanërisht nga mediat sociale?

Sporti dhe gatimi janë pasioni im i madh. Dhe mbi të gjitha ik nga gjithçka duke jetuar jetën time.

Cila është formula juaj për shëndet të mirë dhe shpirt të hareshëm që do të ndani me lexuesit? Ndoshta udhëtimi luan një rol?

Pra, nga sa më sipër, disa gjëra mund të konkludohen, por unë do të sublimoj: Dashuri-lutje-qeshje-sport-muzikë-poezi-teatër-film-seks-udhëtime-ëndërr-ushqim-familje-të qeshura-lutje-dashuri. Udhëtimi sigurisht që luan një rol në jetë, duke zbuluar botët e vjetra, kulturat, zakonet, zbulimin e vendeve të reja dhe pushtimin e majave të reja, takimin e njerëzve të rinj dhe ndarjen e dashurisë me botën – e paçmueshme.

The post Zharko Dimoski appeared first on Аптеки PlusPharma.

Barberi, Calvin Klein, Armani, janë vetëm disa nga markat botërore të modës në pasarelat e të cilave eci Elena, top modelja jonë më e suksesshme me një karrierë ndërkombëtare. Sot në Paris, nesër në Milano, dhe të nesërmen në Shkup, qytetin e saj të lindjes ku ajo kënaqet kur kthehet. Pavarësisht prekjes së magjepsjes, modës së lartë, udhëtimeve të panumërta, kjo vajzë jeton duke respektuar vlerat morale që ka fituar në shtëpinë e saj, edhe kur ishte fëmijë. Ajo na konfirmoi se shijon thjeshtësinë e jetës së përditshme, miqtë e saj, sportin, verën, dhe kështu kjo zonjë e re e suksesshme është bërë edhe më e bukur në sytë tanë. Ne do të ishim të lumtur të mburremi se ajo është e jona, se është maqedonase, apo jo?

Ne së pari u takuam ndërsa pikturonim një editorial të modës në një pastiçeri të lezetshme në GTC, atëherë ajo ishte një vajzë e re, e qetë dhe modeste. Sot, ju jeni një femër e suksesshme që keni bashkëpunuar me emrat më të mëdhenj në skenën botërore të modës, por ju jeni akoma modeste dhe realiste. A e kanë këtë karakteristikë të gjithë njerëzit tanë të suksesshëm që e kanë arritur atë jashtë vendit, a është për shkak të edukimit në shtëpi apo i gjithë ai magji është vetëm një kujtesë e fortë e vlerave të vërteta që janë disi më dominuese në Ballkan?

Faleminderit për fjalët e mrekullueshme, mund të them se ky editorial është një nga projektet e mia të preferuara fillestare nga Maqedonia. Sa për thjeshtësinë (të qenurit realiste), është padyshim edukimi i shtëpisë dhe karakteri i vetë personit, jam i lumtur të dëgjoj që njerëzit e suksesshëm nga vendi ynë kanë të njëjtën karakteristikë.

Si kaloi periudha e karantinës, a ju ndryshoi e gjithë kjo pandemi apo ndoshta ju mësoi diçka?

• Karantina në fillim ishte një ndryshim interesant për mua, isha mjaft i lumtur në muajt e parë, sepse mora kohë për të shijuar me të dashurit e mi. Më vonë, kur kuptuam se do të merrte pak më shumë kohë, e kisha më të vështirë ta përballoja të gjithë atë, por disi ia dola. Ishte e vështirë të ndryshoja mënyrën time të jetesës, e cila është dinamike, në një mjedis më të qetë, pa përgjegjësi, punë dhe në një vend. Kam mësuar shumë për veten time, para së gjithash, kush është Elena kur nuk është modele, si dëshiron që Elena të jetojë pa udhëtime të shpeshta dhe të ngjashme. Patjetër që jam mirënjohës për pandeminë, sepse kisha kohë të eksploroja veten.

Sa i kushtoi pandemia industrisë së modës, çfarë ka ndryshuar ndërkohë dhe a po kthehen gjërat në normalitet? Cilat janë angazhimet tuaja më të fundit?

• Pandemia ndryshoi shumë industrinë e modës, në fillim nuk kishte fotografi dhe ngjarje të modës, dhe më vonë, të gjitha markat bashkëpunuan me modele vendase sepse nuk kishte asnjë mundësi për të rezervuar një vajzë nga jashtë. Na ngadalësoi të gjithëve, veçanërisht modelet nga Ballkani, ne nuk mund të udhëtonim nëpër Evropë sepse vendet tona konsiderohen me rrezik të lartë. Ngadalë me vaksinat gjërat ndryshojnë dhe ne fillojmë të kthehemi në të vjetrën, shumë ngadalë, por shpresoj ky kthim të jetë i sigurt. Angazhimi ime i fundit ishte për Monique Lhuillier të fotografuar në Komo, Itali një javë më parë.

Ata që marrin frymë për modën, me siguri ju kanë zili për mundësinë për të dëshmuar nga afër të gjithë procesin e krijimit të tendencave. Kurse të tjerët dëshirojnë të jenë në vendin tuaj për shkak të udhëtimeve të shumta që sjell puna juaj. Pas një karriere kaq të gjatë dhe të suksesshme, a e shijoni ende punën tuaj, a arrini të vizitoni vendet ku shkoni, a keni një pjesë të preferuar të profesionit që nuk do ta ndryshonte atë me asgjë?

• Falë pandemisë, ajo që kam mësuar është se e dua shumë këtë punë dhe mezi pres të kthehem në formën e plotë dhe lirinë për të udhëtuar kudo në botë. Ne nuk kemi gjithmonë kohë për të vizituar qytetet në të cilat pikturojmë, kjo është pjesa e trishtuar e profesionit, por nuk është aq e tmerrshme. Adrenalina që ofron ky profesion është padyshim pjesa ime e preferuar. Asnjëherë nuk e dini se çfarë ju pret nesër, gjithçka ndryshon në pak orë dhe në dy ditë mund të jeni në kontinente të ndryshme. E gjithë kjo është emocionuese dhe dinamike, natyrisht e vështirë, por sinqerisht, në fund të fundit nuk mund ta imagjinoja të punoja në një zyrë.

Ata thonë se modelet kanë një karrierë të kufizuar, por ne jemi dëshmitarë të të gjitha atyre femrave që plaken si vera dhe që ende fitojnë me pamjen e tyre të përsosur. Si e imagjinoni karrierën tuaj të ardhshme, po e konsideroni një profesion dytësor apo do t’i përmbaheni botës së modës?

• Shpresoj të jem në gjendje të punoj për një kohë të gjatë, nën aftësinë nënkuptoj të mirëmbajtur mirë fizikisht dhe mendërisht. Unë do të punoja deri në momentin e fundit të jetës sime. Unë me siguri do të kem një profesion dytësor, por më tej kur nuk do të kem udhëtime kaq të shpeshta dhe kur vitet nuk do ta lejojnë. Por unë gjithmonë do të mbetem një anëtar aktiv në botën e modës.

Me ardhjen e medieve sociale dhe të gjithë atyre blogerëve dhe ndikuesve, bota e modës ka ndryshuar shumë, papritmas femrat e zakonshme janë bërë më të fuqishme se një sërë institucionesh dhe gjigantësh të modës. A reflektohet kjo në ndonjë mënyrë në angazhimet dhe fitimet e modeleve?

• Gjithçka ka ndryshuar përfundimisht, por në varësi të markës dhe sezonit, të gjitha markat punojnë me influencues, por përdorin edhe modele, disa më shumë e disa më pak në varësi të nevojave.

Shumë kritere kanë ndryshuar sa i përket paraqitjes së modeleve dhe manekineve, sot në paradën e pasarelave defilojnë edhe modele plus size, dhe Kendal Jenner për shembull, kurrë nuk mund të futen në nocionin tim të Kate Moss, Linda Evangelista të një modeli me një bukuri të pazakontë, të përjetshme në të cilën të vendos edhe ty. Si i përjetoni ju personalisht këto ndryshime dhe a është kërkesa për vajzat me një pamje të “vajzës fqinje” vetëm një trend momental?

• Unë mendoj se duhet të ketë modele me madhësi plus (plus size), të gjitha format e trupit duhet të marrin trajtim të barabartë. Ajo që është e ndryshme është se moda e lartë gjithmonë ekziston dhe do të ekzistojë, kështu që pjesën tjetër do ta vendosja në tregun komercial që nuk ka vërtet rëndësi për një modë kaq të lartë. Meqenëse ekzistenca e influencuesve solli tendenca të “girls next door”, të cilat sinqerisht besoj se do të ekzistojnë përgjithmonë dhe puna do të ndahet në modele të modës së lartë dhe influencues të tjerë.

Nëse mund të veçoni, cili projekt që keni bërë është i preferuari juaj dhe pse pikërisht ai?

• Me të vërtetë nuk mund ta mbaj mend projektin më të dashur, por do të veçoj atë të fundit si shumë të dashur. Pas një viti e gjysmë, projekti i parë, fenomenal, i filmuar në Komo, me një ekip me të cilin tashmë pata bashkëpunuar. Miqtë e mi të dashur mbi të gjitha, magjia e Komos dhe kthimi im pas pandemisë, e bëjnë projektin tim të fundit veçanërisht të dashur për mua.

A e nderoni veten me një copë veshje nga stilistët që vishni dhe kush është i preferuari juaj mes tyre?

• Unë e qeras veten time me gjithçka që më pëlqen dhe kjo më bën të lumtur, fundja ne punojmë për të përballuar me gjithçka që na plotëson, normalisht nëse mjetet e lejojnë.

Si e kaloni kohën tuaj të lirë, cilat janë banalitetet që ju mbushin shpirtin?

– Stërvitja me të preferuarën time Jasna Pilates është gjëja e parë në listë, unë jam duke studiuar marketing dixhital në Semos Academy, kështu që kam përgjegjësi me të, shoqërimi me miqtë e mi më të ngushtë, ndonjë udhëtim dhe verës i dorëzohem plazhit. Vera është koha ime e preferuar e vitit dhe të gjithë ata që më njohin e dinë se do të jepja shpirtin tim për të qenë në plazh gjatë gjithë vitit.

Highlights:

“Vera është koha ime e preferuar e vitit dhe të gjithë ata që më njohin e dinë se do të jepja shpirtin tim për të qenë në plazh gjatë gjithë vitit”.

“Unë do të punoja deri në momentin e fundit të jetës sime në industrinë e modës.”

Patjetër që jam mirënjohës për pandeminë, sepse kisha kohë të eksploroja veten.

The post Elena Rei appeared first on Аптеки PlusPharma.

Ne kemi harruar sa interesante është të luash me baltë, të mbledhësh gurë, të ushqesh pëllumbat që vijnë në dritare, të gëzohesh që ke rënë në gjumë … Unë e kam mësuar që kur u bëra baba.

Disi është më e lehtë për t’i bërë njerëzit të trishtuar sesa për t’i bërë ata të qeshin, kështu që a mund të përvetësohet, mësohet apo thjesht personi lind me të?
Sot, nëse ke dikë që të bën të buzëqeshësh, ke gjithçka. Mendoj se duhet të bësh dikë të buzëqeshë, të harrosh të paktën përkohësisht për të gjitha problemet.

A jeni edhe në jetën private përgjegjës për të qeshurat? 
Kur nuk jam në skenë më pëlqen të dëgjoj histori të ndryshme, të më tregojnë për të lloje të ndryshme të situatave dhe personazheve.

Dhe çfarë ndodh kur përballeni me pengesa, a fshiheni edhe atëherë pas humorit apo i lejoni njerëzit t’ju shohin të trishtuar?
Edhe kur jam i trishtuar jam qesharak. Sinqerisht mendoj se gjithnjë vihem në një kontekst komik.

Si e kaluat periudhën e karantinës, çfarë mësuat, çfarë ndryshuat në veten tuaj?
Filozofia tetrale “këtu dhe tani” u bë një filozofi e jetës për mua. Nuk ka llogaritje me asgjë, thjesht duhet të përdorni çdo kreativitet të mundshëm. Këtu ndryshova, fillova të kuptoj gjëra për të cilët thoja:”Hej, unë jam shumë i ri për ta bërë këtë tani …”.

A e ka dëmtuar shumë ngecja e detyruar teatrin, çfarë lloj të ardhme parashikoni për të?
Përkundrazi, nevoja për art të gjallë është më e madhe se kurrë, të gjithë kemi nevojë për të. Shkëmbim energjish, emocionesh.”Unë parashikoj që epoka e artë e teatrit po vjen”

A mendoni se prodhimi i filmit maqedonas do të gjallërohet në të ardhmen? Çfarë është më e dashur për ty?
Karantina i lejoi krijuesit të kishin më shumë kohë për të krijuar botë. Unë pres një rritje idesh fantastike nga të gjitha anët. Mendoj se do të shikojmë filmat më të mirë, do të dëgjojmë koncertet më të mira, shfaqjet më të mira do të bëhen në teatro … Ndoshta kjo është fantazia dhe ëndërrimi im, por etja për magjepsje është më e madhe tani se kurrë. Mes teatrit dhe filmit … Unë do të doja edhe teatrin edhe filmin.

A është bukuria juaj prej kameleoni, e cila shndërrohet lehtësisht në personazhet që ju interpretoni, një avantazh apo një deavantazh në botën e aktrimit, apo gjithçka është për shkak të talentit tënd?
E gjitha vjen deri te fakti nëse karakteri është i ndërtuar mirë apo dobët. Do të ishte keq të thuhej pas shfaqjes:”Hej, e luajte keq personazhin, por të paktën dukeshe mirë, sa bukur të përshtatet kostumi …”

Sa e ndryshon roli i babait dhe i burrit jetën e një aktori apo një burri? A ndiheni gati për sfidat që sjell shoqëria e zhvendosur më shumë sesa vetë prindëria?
Loja është më e rëndësishmja, e kuptova atë. Ne kemi harruar sa interesante është të luash me baltë, të mbledhësh gurë, të ushqesh pëllumbat që vijnë në dritare, të gëzohesh që ke rënë në gjumë … Unë e kam mësuar që kur u bëra baba. Unë nuk kam frikë nga e ardhmja, le të gëzohemi sot, nesër është sigurisht një ditë e re.
Personalisht, si adhuruesi juaj, jam shumë i irrituar që jeni gjithmonë në kombinim me Tino, madje edhe në daljet e zakonshme në TV. Nëse filloj të analizoj pamjen tuaj fizike që ka arritur një sasi të caktuar të pjekurisë dhe stilit të ndërtuar, dhe kësaj unë shtoj pjekurinë në skenë (nuk ju kam parë për një kohë të gjatë, por besoj se pushimi ishte i shkëlqyeshëm për ju), disi kam ndjesinë sikur jeni bërë të tepërt me njëri-tjetrin. Sikur e rrezikoni identitetin e aktorit me njëri-tjetrin? A ndodh që ky moment të të pengojë edhe ty? A jam urrejtës tani?

Ju jeni gjithmonë në shoqërinë e kolegut tuaj Tino jo vetëm në skenë, por edhe në paraqitje dhe ngjarje televizive. A filluat të rrezikonit identitetin e aktorit të njëri-tjetrit? A ka ndodhur që ky moment të të pengojë ndonjëherë?
Nuk jam dakort! Do të ishte sikur Peter Kuk-ut t’i pnegonte Dudlei Mure ose Xhon Klis-it t’i pengonte Graham Çepman, Riki Zhervejs dhe Stefani Merçant të mos krijojnë bashkë ose Din Martin dhe Xheri Lui të rrezikohen. Unë nuk jam duke thënë se ne jemi legjenda, ka thjesht kombinime të tilla aktorësh që përshtaten së bashku. Ne në dyshen tonë nuk ngecim sepse jemi bashkë, përkundrazi, mendoj se piqemi dhe punojmë që njëri-tjetri të jetë më i mirë. Sigurisht, ne nuk jemi akoma në një model për të luajtur vetëm karaktere tipike, por ne vazhdimisht po ndryshojmë dhe e vendosim veten në mjedise të ndryshme. Ne jetojmë në një skemë të vazhdueshme që do të thoshte Sinisha Evtimov.

Si kujdeseni për pamjen tuaj, ushqeheni shëndetshëm, ushtroni, merrni suplemente? A ndihmon në shtëpi?
Mundohem të jetoj shëndetshëm.

Përveç skenës, a keni ndonjë mënyrë për të shpëtuar nga realiteti, dhe veçanërisht nga mediet sociale? 
Mediet sociale janë të pashmangshme, gjithçka është shpërngulur atje. Teatri do të mbetet një roje i së vërtetës dhe përvojës së njerëzve të vërtetë që tregojnë një histori.”Arratisja në realitet” do të jetë teatri. Rrjetet sociale janë një grup gënjeshtrash, zhgënjimesh dhe pakënaqësish, ato janë bërë një hapësirë ku personi injorant për një fushë, temë apo ngjarje, mund të shprehë mendimin e tij dhe të marrë më shumë vëmendje nga eksperti. Ashtu si do të thoshte Riki Zhervejs: “Kujt i intereson ajo …?” Fatkeqësisht shumicës.

Sipas një rregulli të pashkruar, emrat më të mëdhenj artistikë janë njerëz mjaft popullorë; artistët janë një lloj i veçantë i njerëzve; ata që kanë dhuntinë e humorit janë mjaft introvertë në jetën private. Cila nga këta vlen për ju?Cila është arsyeja për realizmin dhe altruizmit tënde, disi nuk fluturon në qiell edhe pse je i ri?
Nuk kam kohë të fluturoj në re.

“Nevoja për art të gjallë është më e madhe se kurrë, të gjithë kemi nevojë për të. Shkëmbim energjish, emocionesh.”Unë parashikoj që epoka e artë e teatrit po vjen”

The post Atanas Atanasovski – Aktori që jeton për t’i bërë njerëzit të qeshin appeared first on Аптеки PlusPharma.

“Karierën time e fillova me këshillë të mirë, dhe kjo është se vetëbesimi, mirësia dhe buzëqeshja janë veti që çarmatosin”.

Falë mediave sociale, sot, edhe gratë e zakonshme duan të duken bukur, të kenë një figurë të mirë. Por pak janë realistë që për këtë kërkohet një aleancë e fortë midis ushqimit të shëndetshëm dhe stërvitjes sportive, kështu që ka akoma gra që humbin kohë duke kërkuar formula magjike, ilaçe, çajra. A do ta pranoni ose refuzoni tezën që gjenet, veçanërisht pas të 30-tave dhe pas lindjes, janë thjesht katalizatorë për atë që duhet të bëjmë në palestër, e kombinuar me atë që konsumojmë? Në fakt, cili regjim është përgjegjëse për pamjen tuaj të përshtatshme?

Gjenetika është fajtore për pamjen time mbi të gjitha. Meqenëse isha model dhe foto model qysh në moshën 17 vjeçare – e cila duhet të ndjekë standardet më të larta në biznesin e modës për gjatësinë, peshën dhe pamjen në përgjithësi – mora disa zakone që janë bërë pjesë e stilit tim të jetës. Nuk mund të përgjithësoj sepse trupi dhe pamja ime janë vegla në profesionin tim dhe kështu i trajtoj gjatë shtatzënësisë – kur thjesht e ndryshoj dinamikën e stërvitjes, kurse pas lindjes – kur kthehem shumë mirë në formë. Unë ha gjithçka që dua, por për fat të mirë nuk kam nevojë dhe dëshirë për ushqim industrial plot sheqerna dhe yndyrna të fshehura. Ushqimi mesdhetar plot perime dhe fruta ushqyese, mish i pjekur në skarë dhe bërthama (kokrra) është kombinimi im. Jam e kënaqur që profesioni im, ashtu siç është, më mban me shëndet të përsosur.

Ekziston një paradoks i çuditshëm që u ndodh disa grave që, pasi të bëhen nëna, në një farë mënyre mbeten mbrapa me jetën. Unë nuk e kam fjalën vetëm për pamjen fizike, por edhe shpirtin. Shumë përkushtim ndaj shtëpisë dhe familjes dhe pothuajse nuk ka dëshirë për aktivitetet dhe zakonet e dikurshme. Cila është arsyeja për këtë? A kemi akoma një ndarje të pabarabartë të përgjegjësive në shtëpi, a na mungojnë paratë apo është mentaliteti ynë? Përshtypja ime për ty është se pavarësisht nga të gjitha detyrimet dhe pavarësisht titullit nënë, ti e ke mbajtur shpirtin tënd energjik, se duhet akoma të shoqërohesh. A gjeni lehtësisht kohë për veten tuaj dhe a gjendeni në situata ku duhet të luftoni për të njëjtën?

Të gjitha karakteristikat që ju keni renditur për disa sjellje stereotipike pas lindjes për mua janë të panjohura. Sinqerisht nuk kam shumë kohë të shtrihem dhe të përballoj komoditetin që mund të përballojnë disa nëna. Për mua, jeta thjesht vazhdon, dhe fëmijët e mi me të vërtetë kanë shumë kohë për të qenë me mua, sepse kam kohë të lirë gjatë pushimeve kur nuk jam duke xhiruar reklama dhe editoriale. Unë vij nga një familje sportive ku gjithçka është e organizuar në mënyrë shumë pragmatike dhe nuk ka kohë për shumë drama emocionale rreth disa ngjarjeve dhe dhënies shumë rëndësi ndryshimeve që po na ndodhin. Unë dhe motra ime janë mësuar të jemi gati për fitore dhe humbje dhe të vazhdojmë ballë lartë dhe të fuqishme. E vetmja gjë që është e vazhdueshme me ne, në të gjithë familjen, është dashuria dhe mbështetja e pakushtëzuar. Kjo është mënyra ime e kujdesit dhe edukimit, dhe me përgjegjës të tillë, i kujdesshëm dhe plot dashuri është edhe babai i fëmijëve të mi me të cilët ndajmë përgjegjësitë.

Dhe ndërsa lëvizje të ndryshme si #metoo janë shumë aktive në botë, në vendin tonë, ka ende njerëz që e lidhin profesionin tuaj me abuzim seksual, oferta të pahijshme dhe të ngjashme. A ka ndonjë vend për oferta të pahijshme sot? A është rritur liria e modeleve, a është dëgjuar më shumë fjala e tyre pas këtyre ndryshimeve?

Zbulimi në mbarë botën i meshkujve të fuqishëm që abuzuan ose ngacmuan seksualisht gra ose vajza të reja, kolege dhe aktore në industrinë e filmit dhe modës, bëri një ndryshim të shumëpritur të cilësisë. Në botën e modës për këtë flitet si një fenomen natyror pa ditur faktet. Domethënë, ekzistojnë lloje të ndryshme të agjencive, ato më të mirat janë vazhdimisht vigjilentë për të mos lejuar që t’u ndodh ndonjë gjë modeleve që ato përfaqësojnë. Interesante, në këtë industri, modelet meshkuj që kanë pasur përvoja të pakëndshme me fotografë të profilit të lartë të cilët konsiderohen legjenda në fotografinë artistike si Mario Testino, Bruce Webber dhe të tjerë kanë ngritur zërin për njerëzit e abuzuar seksualisht. Unë, personalisht, hyra në krye të kësaj industrie që nga fillimi dhe blerësit e mi me të vërtetë kujdeseshin për sigurinë time. Por, sigurisht, nuk ka asgjë që mund të bësh në këtë profesion nëse nuk je i fortë mendërisht për ta duruar atë, sepse moda prapa skenave është plot rigorozitet dhe arrogancë që lind nga detyrimet ekstreme të të gjithë pjesëmarrësve në të. Fillova me këshillë të mirë, dhe kjo është se vetëbesimi, mirësia dhe buzëqeshja janë veti që çarmatosin. Që në moshë të re, në kastingje i thoja vetes: Kiki, kokën lart! Kushdo që është në atë dhomë, ju jeni më e larta që hyn dhe shikimin, megjithatë, duhet ta ulësh për t’i parë. Jam e lumtur që nuk kam pasur kurrë një përvojë të pakëndshme në punën time dhe mbështes të gjitha femrat që kanë pasur një përvojë të keqe, pa marrë parasysh se ku, të mos heshtin, sepse kurrë nuk kanë faj. Asnjëherë!

Le të sqarojmë një keqkuptim tjetër: Modelet kanë një karrierë të kufizuar në lidhje me moshën – a vlenë kjo vetëm për ne? Mijëra femra plaken si vera dhe ende fitojnë miliona. Si e parashikoni karrierën tuaj në të ardhmen dhe a e konsideroni një orientim dytësor profesional? Për shkak se ju zgjidhni me kujdes se me kë punoni, a jeni aktualisht e kënaqur me atë që keni arritur apo dëshironi më shumë, jashtë vendit tonë?

Është e vërtetë që ka një kufi në profesionin tim, por ai kufi në botën e modës së sotme është i zgjatshëm dhe varet nga pamja dhe aftësitë e modelit. Sot, pas kthimit nga Nju Jorku, unë jam ekskluzivisht një modele dhe me ndërthurjen e një pamjeje klasike dhe atletike ende fitoj punë. Për shkak të prindërimit, ajo zvogëlohet në intensitet, por vetë industria po ndryshon shumë shpejt, duke u bërë dixhitale dhe e valorizuar nga ndjekësit e Instagram-it. Sepse, unë nuk përballem me presionin që përballen modelet e reja, unë punoj, faktikisht, nga forca e përvojës sime profesionale për fushata ku e ashtuquajtura bukuri e përjetshme është e nevojshme dhe nuk i nënshtrohet shumë trendeve dhe popullaritetit. Përndryshe, unë nuk kam dëshirë për prani të pafund kështu që nuk besoj se për nevojat e punës sime në të ardhmen do të aplikoj kirurgji plastike për të ruajtur një pamje rinore. Industria e modës sot është përqendruar gjithashtu tek femrat e rritura dhe ato kanë një gamë të madhe të markave të modës dhe kozmetikës që kërkojnë bukuri klasike. Ajo nga e cila nuk do të heq kurrë dorë është të përdor paraqitjen time për ndryshime cilësore në shoqëri dhe të jem gjithmonë zëri i atyre që, në çfarëdo mënyre, janë në deavantazh ose të rrezikuar. Unë dua që djali dhe vajza ime të rriten të lumtur, në një mjedis ku ata mund të ndërtohen si personalitete të bukura plot dashuri, mirëkuptim dhe tolerancë. Unë nuk dua që fëmijët e mi të jenë ata që ëndërrojnë të shpërngulen.

Unë nuk dua që fëmijët e mi të jenë ata që ëndërrojnë të shpërngulen.

The post Katarina Ivanovska – Zonja e cila, falë bukurisë së saj të përjetshme, ende dominon botën e modës appeared first on Аптеки PlusPharma.

Ilina: Nuk e kam të lehtë të flas për vetveten më shumë se sa atë qe e the në vetë pyetjen. Po, parasegjithash, artiste figurative, avanturiste, e varur nga sportet që rrisin andrnalinën,aktivistë përmjedisin jetësor dhe për promovimin e jetës aktive…Këto janë më shumë role që ndonjëherë edhe më friksojnë sepse secila fushë kërkon përkushtim të plotë.Orvatem të lidh profesionet e mia dhe pasionet e mia dhe të funksionoj paralelisht duke u zhvilluar dhe duke u mbindërtuar në të gjitha drejtime, që edhe ia dal deri diku.Sa i përket të ushqyerit shpirtror dhe tejkalimit të vetvetes arrij të realizoj nga dy deri në tre ekspedita në vit.
Gjatë çdo ekspedite malore, shkruaj dhe krijoj shkrime dhe punime figurative.Që t’i ekspozoj ato piktura dhe ndoshta edhe t’i shes, duhet të organizoj ekspozitë, për të cilën duhen edhe aftësi të larta organizative.Në këtë mënyrë, me kënaqësi më të madhe bashkëndajë pëvojat me publikun më të gjërë. Pastaj, vijon pjesa ekzistenciale ku me anë të shërbimeve turistike, sërish me entuziazëm shumë të madh, më shpesh vizitorëve të huaj ju tregoj bukuritë e Maqedonsë sonë të bukur, sidomos ato bukuri malore,pak të fshehura që nuk arrihen lehtë të cilat akoma janë të pastërta dhe të pa ndotura, për dallim nga pejzazhi urban ku, për fat të keq, akoma dominon vetëdija jonë e ulët ekologjike, për të cilën ndonjëherë vërtetë turprohem, sidomos kur jam me turistë.

Farmaciti juaj: Çka don të thotë të jesh në maje të botës, e plotësuar me epitetiMAQEDONASJA E PARË?

Ilina: Njerëzit garojnë me dhënien e epiteteve dhe superlativëve që të bëhen diçka “MË E MIRË” në jetë, por të jetë e “PARA”dhe deri tani i vetmi për disa gjëra, tashmë është vlerës kombëtare historike. Në këtë kuptim, jamë e nderuar që kam epitetin, por, sinqerisht, më e lumtur do të jemë kur të arriturat do të jenë në nivel pa kufizime gjinore, lokale-rajonale ose kombëtare.Për shembull, në disa vende perendimore më shumë më çmojnë për shkak të sfidave të reja në ski-alpinizëm, ku jam një nga njerëzit e rrallë në planetë e cila ngjitem në disa maje më sfiduese në botëme skija dhe lëshohet me të stilin telemark. Me këtë rast, organizatat e huaja sportiste vazhdimisht më ftojnë që t’i ndaj përvojat e mia me prezantime publike, kurse i shpërblim më ofrojnë ndonjë sponsorim të caktuar ose stërvitje të përherëshme.
Për fat të keq, jam e vetëdishme se në R.e Maqedonisë sportet malore akoma nuk kanë arritur në atë nivel të njohjes dhe valorizimit, prandaj,është shumë vështirë këtu të m,bijetohet si sportist ose si artist.
Sërish, majet, para se gjithash, janë tregime intime të cilën e bëj me sfidë personale, me qëllim që të me anë të kësaj të kontriboj në rritjen e nivelit sportiv në vend.Sinqerisht, gëzohem kur shoh se edhe alpinistë tjerë ndjekin rrugën time, sidomos kur këto janë vajza.
Shpërblimin më të madh e marr nga më të afërmit, miqt dhe mikeshat dhe nga njerëzit që më mbështesin dhe të arriturat e mia i përjetojnë si motiv të tyre për përparim ose mbindërtim në jetë.

Farmacisti juaj: Nga ku bron dashuria për malin dhe për të paprekshmen?

Ilina: Te unë dashuria ndaj natyrës dhe ndaj malevepa dyshim buron nga investimi ose përkushtimi që kanë bërë prindërit e mi të cilët qysh në moshën shumë të hershme bashkë me motrën na dërgonin në Vodno, Kodrën e Diellit,dhe Maline zi të Shkupit… Kur kishim të ftohtë, na mësonin se si të sillemi, por edhe kur kishim nxehtë -si të mbrohemi nga dielli i malit. Na mësuan se të jemi në simbiozë me malin.Kur qanim nga ftohti, na linin… Të njejtën gjë që sot e shoh e bëjnë të gjithë prindërit në vendet malore perendimore. Janë shumë e lumtur që u rrit në një familje të tilë të shëndoshë dhe harmonike me horizonte të gjëra ndaj botës, gjë që pa dyshim ka ndikuar në zhvillimin tim të mëtutjeshëm dhe ndërtimin tim si personalitet.
Nga këtu, për mua natyra është shembull vizuel i përsosmërisë, sidomos nëse nuk është cenuar nga dora e njeriut, e cila shpesh din vetëm të shumton. Njeriu është krijuar për bashkëjetesë me natyrën, por shoqëria bashkëkohore vazhdimisht e më shumë na largon nga jeta malore. Malet dhe natyra na mësojnë për jetë të thjeshtë dhe të qetë me vlerat e vërteta në vend të vlerave të shpikura. Na mësojnë vlerësimin e ndërjesllë në raport me atë ku dhe si jetojmë, duke mos i penguar askujt me praninë tonë.

Farmacisti juaj: Sipas jush,çka është ajo që e mban njeriun në jetë, çka i jep fuqi dhe motivim për realizimin e “të paarriturës”?

Ilina: Si shtytësi rëndësishëm do të ndaja motivimin, atë të cilin secili nga ne e posedon dhe e formëson në mënyrën e vet. Rol të madh ka mjedisi, mbështetja nga më të afërmit etj.Diku e kamë lexuar këtë thënie: „Ne nuk jemi të vetëdishëm sa larg mund të shkojmë, deri sa nuk e dëgjojmë nga ata të cilët besojnë në ne“.
Këtu është edhe vetëmotivimi, sidomos dega e diciplinës e cila i lëviz ose sposton kufijtë tonë mental dhe fizik. Ajo që deri mbrëmë ishte “ e paarritshme“, nesër bëhet pjesë e biografis sonë, me çka kufijtë lëvizin më lartë ka një qëllim tjetër i “parealizueshëm”.

Farmacicti juaj: Përveç stërvitjeve të lodhëshme dhe të vazhdueshëm, a është dhe sa ndikon edhe ushqimi për rezultate maksimale?

Ilina: Sipas meje, duhet të ketë komunikim mes trupit dhe trurit.Truri kërkon një lloj të caktuar të ushqimit, kurse trupi një lloj tjetër.Gjithmonë në barazpeshë dhe në akordimi me ata, arrihet në gjendje të përgatitur dhe të shëndoshë psikofizike.Unë nuk zbatojnë asnjë regjim tepër, dhe as nuk kufizohem nga ushqimi që trupi ose truri e kërkon. Strëvitja e vazhdueshme dhe e mirë në kombinim me ushqyrjen e kombinuar dhe të balancuar është ajo që duhet për të tejkaluar sfidën.

Farmacisti juaj: Sipas jush, si të ndërtojmë një rini të shëndoshë dhe aktive në aspektin sportiv?

Ilina:Jeta e shëndoshë, shprehitë sportive dhe dashuria ndaj natyrës më shpeshë formohen në shtëpi. Sërish do t’i faleminderoj prindërit e mi dhe më të afërmit për atë që më kanë mësuarnë jetë.Për tërë mbështetjen që e kam nga ata dhe për rrugën në të cilën më kanë drejtuar qysh nga fëmirija.Gëzohem kur shoh familje që fëmijët i edukojnë në mënyrë të ngjajshme dhe do t’ju rekomadoja të njejtën të gjithë prindërve.Kjo është pasuria më e madhe dhe nuk krahësohet me asnjë dhuratë tjetër materiale për të cilën fëmijët mendojnë se ju takon.
Poashtu, mendoj se entizijastëve të ri ju mungojnë idalet. Sidomos kanë mungesë të modeleve pozitive shtëpiake te të cilat do ta shohin vetveten.Disa të cilët kanë shumë vetëbesim me shumë përkushtim mund të arrijnë deri në synimin e parashtruar.Duhet të çrrënjosim qëndrimin stereotipik të makutërisë ndaj sukseseve të huaja, por për kundrazi,duhet të gëzohemi për sukseset e tyre sikur të jenë tonat. Kështu krijohet konkurenca e cila sipas të gjitha definicioneve rezulton me cilësi më të madhe.

Farmacisti juaj: A ekzistojnë kufij për Ilina Arsova dhe çka në të ardhëmen?

Ilina: Plane dhe porjekte ka sa të duash.Një nga prjektet të cilin do të doja ta mbaroj e sfida botërore e ngjitjes– 7majet më të larta në 7 kontinentet. Deri tani kamë realizuar vetëm 5, por për ta realizuar këtë ngelin edhe dy kontinente: Poli Jugor dhe Austria dhe Oqeanin. Ndryshe, ky projek e kanë realizuar 250 njerëz në botë nga të cilat 65 janë të gjinisë femrore.

Punoj në mënyrë aktive dhe do të doja të shoh ditën kur do të ndërtojmë një sistem dhe shoqëri ku njerëzit si unë do të përkrahën për sukseset e arritura me aq dashuri dhe përkushtim, duke1 mos pasur asnjë filtër politik, gjinor dhe të tjerë.Urrej çdo lloj përfitimi, sidomos në sport, shkencë dhe art dhe në të gjitha projektet të cilët në plan afatgjatë mund të dëmtojnë mjedisin jetësor.

Farmacisti juaj: Pa dyshim, Ilina është frymëzimi dhe motivimi i shumë gjeneratave tani, por me siguri do të jetë kështu edhe në të ardhmen. Cilat janë rekomandimet dhe këshillat tuaja për njerëzit e ri, fëmijët dhe prindërit?

Ilina: Jemi të vetëdijshëm për problemet që na rrethojnë, por , sërishm besojmë se është e mundur se mes tërë fuqive të errëta t’i vërejmë edhe momentet e bukura që mjaftojnë për të na plotësuar, kthjellësi, gëzim dhe dashuri. Kështu që, një përqindje më e madhe e njerëzve, të knaqëru dhe të plotësuar nga jeta, do të jenë shembuj pozitiv me fuqi për të rritur vetëdijen dhe moralin te të tjerët.Te kjo shoqëri e kotësisë dhe vlerave të mbrapshta, shumë me rëndësi është që të kthejmë normën etike të vetërespektit, si te njerëzit, edhe ndaj natyrës, e cila besoj dikur ka ekzistuar sepse unë jamë rritur dhe edukuar në një një mjedis të tillë duke ju faleminderuar prindërve të mi.

Prandaj, ngrohësisht ju rekomandoj të gjithë lexuesve që sa më shumë kohë të kalojnë në natyrë, të gëzohen me çdo rreze dielli, me çdo hije nën re pezulluese dhe shumë më shumë kanë theksuar gjyrat laramane të luleve malore.Prandaj, të shohin përreth vetes, të kontrollojnë nëse mjedisi është i pastër dhe rastësisht mos kanë haruar ndonjë mbeturinë, edhe nëse nuk është e tyre, t’i mbledhin mbeutrina nga toka, që kalimtarët tjerë vijuese ta shohin vendin e pastër dhe të bukur.

IlinaArsova Visual artist / Womeninsportadvocate TAKT Ngo
www.ilinaarsova.blogspot.com

The post NGA PIKËPAMJA MË E LARTË ME ILINA ARSOVA appeared first on Аптеки PlusPharma.

A është e mundur që secili nga ne të vrapon një maraton dhe si duhe të përgatitemi?

Pyetja epike për secilin që ka sjellë vendim të transformimitdhe ka vendosur që të lëshohet në aventurën që quhet maraton. Por ne sërish u lëshuam në kërkim të njeriut që ndoshta mund ta di përgjigjen. Sinqerisht, patëm fat, dhe nuk ishte edhe aq e vështirë për ta gjetur personin e duhur. Nuk është sportist profesional, por edhe më shumë se kjo. Më duket se është më kompetent që të na udhëzon në fshehtësitë e maratonit.Njeriu i cili ka marrë pjesë në më shumë maratone,ultramaratoni, bartës i rekordit Ginis… Njeriu këmbët e të cilit kanë shkelur më shumë kilometra dhe për shumë njerëz ikonë amatere Maqedonase atletike – Aleksadër Çekorov.

Farmacisti Juaj: Çka është Aleksandri? Atlet, pjesëmarrës në maraton, garues ose më shumë se gjithë këto?

Aleksandër Çekorov: Vetveten më së shumti e shoh si kërkues i plotësimit dhe lumturisë vetiake. Vrapimi në shtegje të gjata është rezultat i këtij lloj kërkimi. Kisha fat që dëgjova për meditimin dhe fillova ta praktikoj. Gjithça tjetër më vonë është rezultat i angazhimit tim me meditimin. Ajo më inspiron dhe më mundëson mënyra të ndryshme të jashtëme dhe të brendshm që të plotësohem dhe të realizohem.

Farmacisti juaj: Kur dhe si lindi dashuria për vrapim në shtegjet e gjata?

Aleksanër Çokorov: Përgjithsisht, dashuria ndaj vrapimit filloi në 1993/1994 kur fillova të praktikoj teknika për meditim të zemrës dhe të inspirohem nga humanisti i madh, paqëdashësi, sportisti dhe arsimëtari i meditimitShri Çinmo. Meditimi më ndihmonte me vrapin dhe vrapimi më ndihmonte me meditimin. Ndonjëherë vetë vrapimi ishte meditim, përjetim i ndjenjës së kënaqësisë së pakrahësueshme në zemër, qetësi në tru,vala e enrgjis së madhe dhe në të njejtën kohë vetëdisimi për vetvet, fakti që ne vetë i përcaktojmë dhe i zhvendosim kufijtë tonë me mendjen tonë.Sa më të gjata ishin garat, aq më të gjata, më të thella, më plotësuese dhe më edukuese ishin prëvojat.

Farmacisti juaj: Çka është ajo që të motivon për një luftë të këtillë sfilitëse?

Aleksandër Çokorov: Kënaqësinë që do ta përjetojmë për tejkalimin e vetvetes dhe vetëdisiminse mundemi edhe më shumë., edhe më shpejtë, është shumë e madhe. Çdo fitore mbi vetveten vetëm

Farmacisti juaj:Cili është maratoni i parë ku Aleksandëri morri pjesë?

 Aleksdandër Çekorov: Ky oishte një maraton jo zyrtar në parkun e Qytetit në Shkup, mendoj se ishe në 1995,ku bashkë me disa kolegë të mi vendosëm të marrim pjesë në maraton. Ndryshe, maratoni i parë zyrtar mendoj se ishte në Nish, në Janar të 1996.

Farmacisti juaj:Ku dhe në cilët maratone profesionale botërore ke marrë pjesë?

Aleksandër Çekorov:I kam vrapuar maratonët në Romë, Nju Jork, Beograd, Budimpeshta, Nish, Plovdiv, etj.

Farmacisti juaj:Keni marrë pjesë edhe në disa ultramaratone. Si duket jeni i vetmi Maqedonas i cili ka marrë pjesë në garën që zgjat 10 ditë. Nga ku lindi kjo ide?Na thoni disa fjalë më shumë rreth kësaj.

Aleksandër Çekorov: Po, menjëherë pas maratoneve ku kamë marrë pjesë(42.2км) lindi dëshira që të provoj diçka më shumë se kjo.Gjatë periudhës në Beograd u mbajt ultramaratoni i parë në Ballkan, gara 12-orëshe. Atje për së pari herë vrapova në garën 12-orëshe dhe vrapova 100 km, ja kjo është hera e parë që një Maqedonas të vrapoj100км. Pastaj, vijuan sfidat më të mëdha, si gara 24 orëshe, pastaj ajo 6 –ditor dhe në fund ishte ajo 10-ditore, ku momentaisht jamë i vetmi nga RM që ka vrapuar dhe ka arritur 890 км.Përvoja ime pas çdo gare të gjatë ishte se e dija se mundesha edhe më shumë ose edhe më shpejtë. Përvoja e tillë me shtynte që të kërkoj diçka edhe më të gjatë dhe kështu erdhën garat vijues. Shumë më ndihmoi që praktikoja meditimin dhe e dija kur të hyj brenda vetes, si ta gjej brenda në zemrën time frymëzimin e nevojshëm, energjinë, besimin, vullnetin që të përballoj garën. Pasi të bëni një kontakt të fuqishëm të brendshëm, do të kuptoni se shpirti juaj është gjëja më e fuqishme dhe vetëm i dorëzohen asaj dhe ajo vazhdon të përshkoj trupin tuaj.

Farmacisti juaj:A mundet secili të vrapoj ose marrë pjesë në maraton?

Aleksandër Çekorov:Po, gjithsesi se mundet.Ajo që duhet është vetëm këmbëngulje, besim i fortë në vetvete, dhe përgatitje

Farmacisti juaj:Cilat përgatitje janë të nevojshme? Sa gjatë dhe ku duhet përqendruar?

Aleksandër Çekorov:Është e nevojshme që të përshtatet trupi me orvatjet ose ushtrimt më të gjata. Gjithsesi, kjo ndodh gradualisht. Është e nevojshme që disa herë në javë të vrapojmë me pauza mes ditëve që trupi të mund të pushoj. Gradualisht në çdo 2 javë duhet të zgjatet gjatësia e strëvitjes më të gjatë nga 2 km, dhe kështu për disa muaj trupi do të përshtatet për 42 km.Gjithsesi, edhe pajisja është e rëndësishme. Duhet të kemi atlete të mira, të rehatshme dhe të buta, të vrapohet drejtë dhe kjo është e tëra, shkurtimitsht. Për pothuaj 6 muaj, me programë të përshtatshme për vrapim, besoj se secili mund që kurrë nuk ka vrapuar , të merrë pjesë në maraton.

Farmacisti juaj: Sa është i rëndësishëm ushqimi në këto gara?

Aleksandër Çekorov:Maratoni është një mozaik dhe duhet më shumë punë të përputhen ose përshtaten që më lehtë mund të varapojmë. Një prej tyre është ushqimit. Rekomandohen karbohidrate komplekse të konsumohen para vetë garës, si dhe gjatë javës paraprirëse. Poashtu, me rëndësi është edhe konsumi i lëngjeve gjatë kohës së vetë maratonit. Mund të përdoren edhe xhelle të ndryshme energjetike gjatë kohës së maratinit që ndihmojnë shumëdhëniene enrgjisë kur ka më shumë nevojë. Nga prëvoja ime personale, më me rëndësi është përgatitja e përshtatshme mentale dhe vendoshmëria që të qëndrojmë në ceremoni, sepse maratoni është ceremoni.

Farmacisti juaj:Për fund,ju jeni bartës i rekordit Ginis në garën 24 –orëshe me shyrje të veturës në çifte. Vitin e kaluar Maratonin e Shkupit e „kërcyet“ me litar. Çka vijon dhe çka presim nga Aleksandri?

Aleksandër Çekorov:Po, në dhjetor 2014 bashkë me Aleksandër Smilkov e rëzuam rekordin e Ginisit me garën 24-orëshe me shtyrje të veturës në çifte. E saktë është se edhe vjet në Maratonin e Shkupit për së pari herë vrapova duke kërcyer me litar. Momentalisht kamë vendosur ti kthehem më shumë vrapit maratonik kështu që ky momentalisht do të jetë përqendrimi im.Nëse nga brenda ndjej inspirim dhe ndonjë ide të re, do të mundohem ta realizoj.

The post MARATON – Luftë me kohën ose me vetveten? appeared first on Аптеки PlusPharma.

Farmacisti juaj: Është nderë kënaqësi e madhe të bëjmë një bisedë të këtillë. Faleminderim dhe respekt që pavarsisht angazhimeve pa menduar shumë vendosët të ndani pak nga koha juaj e çmuar dhe t’ja dedikoni revistës sonë dhe lexuesve tonë. Sinqerisht shpresoj që do të zbulojmë diçka të re ose shumë pak të njohur për Ju.

Sashko Kocev: Poashtu edhe mua më vjen mirë që do ta realizojmë këtë bisedë dhe nuk do të pendohem për kohën e humbur, ashtu si farmacistët dhe farmaceutët nuk e kursejnë kohën e tyre kur ju kërkojnë shërbime në sportel. Kohën e fundit, ata janë shëndruar në mjek dhe patjetër t’i dëgjonë pyetje të tipit: KËTU KAM DHIMBJE, MË DOLI KËSHTU, ÇKA TË PI? Faktikisht, bëjnë ekzaminime në sportele, por nuk ankohen. I përshëndes të gjithë.

Farmacisti jauj: Fama jote është dëshmuar pa dyshim në skenën e aktrimit dhe atë publike në Maqedoni. Sashko Kocev është bandë dhe institucion në vetvete. Aktrimi, rolet, teatri dhe pëlhura filmike janë jeta jote, Identiteti juaj.
Sërish, a do të kishte qenë Sashko Kocev ai që është sot nëse nuk do të ishte aktor? A do të kishte qenë njëlloj i suksesshëm në ndonjë sferë tjetër? Të themi në mantil të bardhë, pas pultit në ndonjë farmaci, ordinancë, sallë kirurgjike? Zakonisht, si fëmijë dëshirojmë të bëhemi pilot, mjek, të bëhemi si babi. Çka ka dashur të bëhet Sashko? A është lindur aktor?

Sashko Kocev: Sigurisht që kam menduar edhe për tema tjera. Ja, tani më kujtohet se shumë më tërhiqte ajo pjesë e biologjisë ku mësonim anatomi. Por, nuk kam qenë shumë pretendent për mjek.Pastaj isha i dashuruar në atlasin, saktësisht e dija se cili vend ku ishte bashkë me kryeqitetin e saj, me male, lumej…Por, sërish, nuk vendosa për gjeografi. Kështu që gjatë procesit të arsimit kam qenë i infektuar me gjithçka nga pak, por me sa duket që moti kishte flakruar dashuria dhe dëshira për teatër, kurse gjithë këto njohuri lidhur me shumë gjëra janë pjesë përbërëse të një aktori. Kur erdh mundësia e parë për skenë, e kapa qysh kur isha 13 vjeçar dhe më nuk kishte bar kundër atij infeksioni të quajtur teatër.

Farmacisti juaj:Duke pasur parasyshë tempon e jetës, seriozitetin e profesionit dhe përgjegjësinë që e bart me vete, si arrin Sashko të organizoj dhe të balancoj në raport me detyrat ndaj shtëpisë, familjes, sisemit njësportelësh?

Sashko Kocev: Mendoj që ndonjëherë e thej ligjin e fizikës dhe ia dal të jemë në disa vende në të njejtën kohë. Ndonjëherë në mbrëmje kur përpiloj orarin për ditën e nesërme më kap paniku se si do të arri në provë, takim, studio, inxhizim, shtëpi, takim, shfaqe, stand-up- vetëm për 14 orë pune. Besomëni, me organizim të mirë dhe me vullnet për punën që bëni, madje deri tani asnjëherë nuk jam vonuar, qoftë edhe në kafe-takimin e shkurtër.

Mund të më zhagisin vetëm në sportel, por atje më njohin, më lëshojnë të hy pa rend. Edhepse asnjëherë nuk kërkoj një gjë të tillë nga ata, sepse e kuptoj si është të qëndrosh në rradhë, kurse dikush të vij dhe kryen punë për 1 minutë.

Fatmacisti juaj: Çdo ditë jemi të rrethuar me ndonjë formë të stresit. Si e definoni ju stresin?

Sashko Kocev: Stres? Ndoshta pamundësi, pafuqi që një njeri të ballafaqohet me problemet. Ose reagim i vrullshëm në gjendjet e sapokrijuara, pavarsisht a është në punë ose në familje. Madje edhe pa mundësia që të arrihet në kohë, vonohesh, fillon me reagimin panik dhe nervoz. Ndoshat në organizëm krijohen reaksione të ndryshme kimike të cilat më vonë fillojnë të na helmojnë nga brenda, ndoshta për këtë arsye shumë sëmundje lidhjen me stresin. Sërish, ju e dini këtë punë më mirë, unë thjeshtë diskutoj në mënyrë laike.

Megjithatë, ka vetëm 2 hapa nëse paraqitet ky problem. I pari është ta provoni të gjeni një zgjidhje. Kurse hapi i dytë është se nuk guxoni ASNJËHERË të nervozoheni, sepse kjo nuk ta zgjidh problemin. Vetëm je nervoz, kurse problemi sërish është aty. Ja, për shembull, nëse vonohesh, nuk guxon të nervozohesh, sepse ti gjithsesi do të mbrish vonë. Zgjidhja është të nises për punë më herët.

Famarcisti juaj:Sa dhe a i dëgjoni rekomandinmet dhe këshillat e farmacistëve duke pasur parasyshë se je “nën mbikëqyrjene” e mjekut? Sa Sashko është mjek i vetvetes dhe a ka ndonjë “recepturë të gjyshes “ për shumë sëmundje?

Sashko Kocev: Unë kam mjek amë, shtëpiak, këtu jam i sigurtë. Por, gjithmonë me qorton se asgjë nuk e dëgjoj nga rekomandimet mjeksore, por se i shpik disa metoda të reja dhe habitet se nga ku burojnë ata ide. Kam një logjik personale për disa zgjidhje mjeksore dhe farmaceutike, por nuk e di ta sqaroj nga e kam këtë logjikë.Nuk mbështet mbi çajrat e gjysesh Rada, thjeshtë, mundohem me sa më pak barna t’i tejkaloj vështirësitë.

Farmacisti juaj:Sipas juve, sa është ushqimi element i rëndësishëm i cili kontribon në atë që jemi? Jo vetëm në kuptimin e trupit të hollë dhe linjave ideale. A mendoni se ushqimi është një nga shkaktarët kryesor për shëndet të mirë trupor dhe shpirtëror?

Sashko Kocev: Gjithsesi se edhe unë jam ithtarë i madh që të përhapen dhe të pranohet masivisht te të gjithë. Është normale që nëse një luleje i jepni atë që ka nevojë, dhe, ujë dhe diell në sasira të duhura, ajo do të lulëzon. Nëse i jep shume- do të shkatrohet. Ashtu është edhe me trupin e njeriut. Ushqimi shumë më lehtë gjendet sot se sa në të kaluarën, më i lirë dhe në sasira më të mëdha. Kështu që, ne konsumojmë shumë dhe diku brenda në ne kemi mbingarkesë dhe fillojnë problemet.

Farmacisti juaj:Jemi dëshmitar të invazionit të programeve dhe tendencave të ndryshme tëtë ushqyerit sa që ndonjëra prej tyre kanë tendencën për përhapje infektuese. Madje shkohet deri në atë pikë ku përveç ndarjeve bazuar mbi dallime të ndryshme kemi ndarje të njerëzve edhe në bazë të llojeve dhe formave të ushqimit. Kështu që, kemi vegjetarian, vegan, mishngrënës,”hronash”, etj. A i takon Sashko ndonjë “sekti” dhe a preferon ndonjë regjim të caktuar të të ushqyerit?

Sashko Kocev: Ushqimi imë mbështet mbi mish dhe sallat Nuk konsmoj ushqim, hamburgera, byrek, simite, kurse edhe atë që e ha nuk është në sasi të madhe (ha-ha). Mendoj, mund ta shihni nga trupi im. Edhepse disa gjara i shmang, nuk është fanatike. Gjithsesi se di të ri edhe me byrek edhe me burger.

Gjthçka tjetër për mua është keqtrajtim dhe stresim i organizmit. Sidomos kur han gjithçka, pastaj përnjëherë qëndron vegan ose kalon në ndonjë dietë të fuqishme të rekomanduar.

Farmacisti juaj:A gatuhet në shtëpi dhe kush është kryekuzhineri? A keni ndonjë ushqim të preferuar nga i cili vështirë se mund të dorëhiqeni?

Sashko Kocev: Gatimi në shtëpi më shumë ka të bëj me atë çastin social, të tubohemi, të shihemi, të ulemin në drekë. Kam 2-3 receta të preferuara, kurse jam shumë i njohur si zgarë-mjeshtër dhe atë me siguri zgarë-mjeshtri më i hollë. Gatuhet nga të dy anët, por sërisht, kjo ndodh rrallë. Kënaqem kur gatuaj për shoqërinë, të ketë zhurmë dhe eufori gjatë përgatijes. Kur do të përgatitet, nuk e mbaj mend të jemë ulur dhe të jem stërngopur.

Farmacisti juaj: A do të dëshironi të ndani një recetë me lexuesit tanë?

Sashko Kocev: Në tigan pa vaj, gjithçka që ke nga perimet, plus molla dhe kumbulla të thata. Spec djegës dhe pak salcë soje dhe mish pule ose derri por të grirë imët. Erëza sipas dëshirës, brozilok, ruzmarin, hudhër, kripë. Nuk gatuhet gjatë kohë, ja tani ju bëra disa miqëve, u mahnitën kur kuptuan se unë e kam bërë. Një variantë Kineze-Maqedone.

Farmacisti juaj: Pa dyshim, aktrimi dhe orët e kaluara në shkenë kërkojnë kondicion të mirë. Sa ka kohë Sashko për stërvitje plotësuese dhe aktivitete sportive? Sa dhe a është sporti pjesë e jetës suaj?

Sashko Kocev: Çdo ditë matem se do të shkoj në not, fuboll, xhoging… Dhe ja akoma nuk kam shkuar. Më ngel vetëm stërvitja në prova 20 min., para shfaqes 15 min. I lëviz të gjithaë muskujt dhe nyjet, gjaku më qarkullon nëpër tru, i shtohet pak tonus muskujve, rritet pulsi dhe janë gati për në skenë. Nuk haxhoj shumë kalor me këtë, sepse pastaj më duhen për në shfaqe. Në fund, vetëm shtohet duartrokitja e zhurmëshme dhe kështu mbaron dita.

Farmacisti juaj:Ja edhe një pyetje “ më profesionale“, gjithsesi, pa asnjë tendencë për ofendim të aktorëve, regjisorëve, redaktorëve. Ka përshtypje se ndonjëherë në skenë thjeshtë krijoni skenar të aty për atyshë vetiak jashtë skenarit të paraparë. Sa është e vërtetë kjo? Sa është e shpeshtë dhe si reagojnë skenaristët?

Sashko Kocev: Kjo ndodh vetëm kur kemi performancë stand-up. Madje edhe atëherë në prqindje shumë të vogël. Sepse, në shfaqe dhe në film është e pamunudur.Kurse sa u përket reagimeve- po. Ku largohemi nga skenari, reagojnë regjisorët. Te ai ka reagime negtive, kurse nga publiku pozitive. Kështu që gjithmonë mundohemi të jemi diku në mes (ha-ha-ha).

Farmacisti jauj:Po të kishi mundësi ta ktheni kohën mbrapa, për çka do ta kishit shfrytëzuar? A do të kishi ndryshuar ndonjë gjë?

Sashko Kocev: Në raport me punën po, kurse në raport me jetën private jo. Përveç që do të kisha kaluar më shumë kohë me familjen, bashkëshorten, nënën, babin, motrën, nipërit… Edhepse, çdo përparim në punë kërkon më shumë sakrifikim të kohës, prandaj domosdoshmërisht të merr kohë dhe nga jeta private.

Farmacisti juaj:Për fund, një pyetje kumanovarçe. Dëshmitar jem të shum praktikave të reja që ua kanë ndru njerzve jetën. Njona thot:Dy muaj ditë 3 banane në dit dhe ju ndodh çudi! A ka Sashko ndonjë recetë magjike se si ta përmirësoj jetën?

Sashko Kocev: Po, shikoni ata „VIDEO QË DO T’JU A NDRYSHOJ JETËN“, që del çdo ditë në fejsbuk. JA UNË çdo ditë i shoh dhe u kënaça, dhe jam shumë mirë, po shpërdhej nga shëndeti dhe janë shumë i kënaqur (ha-ha-ha-ha-ha-ha).

The post intervistë me Sashko Kocev appeared first on Аптеки PlusPharma.

Biçikleta pa dyshim po bëhet një vegël e rëndësishme në jetën tonë të përditshme. Mjet për transport të shpejtë, të lirë dhe alternativ. Mjet për sport, rekreacion, shoqëri dhe për aventura. Por vazhdimisht e më tepër biçikleta bëhet mjet me të cilin pikat A dhe B të cilat duhet t’i kalojmë janë largë njëra tjetrës me mijëra kilometra. Mjet për testimin e kufijve të qëndrueshmërisë dhe vetëtejkalimit mental dhe fizik. Distancat ultrakilometrike për të cilat edhe vetë mendimit që të kalohen me veturë paraqet sfidë. Në një pjesë të atyre joshjevekëtë vit e pamë pikërisht Igor Talevskin, i cili vetëm për njëzet ditë përshkoi rreth6.000 km me biçikletën e tij. Së pari, garaprej1.400kmnë Kroaci,menjëherë pas saj edhe në ultragarën„North Kejp4000“e cila këtë vit filloi në qytetin italian Arko, kurse vozitja u zhvillua deri në Kepin Vrior në Noervegji. 

FJ: Alpinisti më i mirë i cili këtë verë bëri një senzacion dhe e trazoi publikun sportiv me këto dy vozitje të biçikletës. Çka ju shtyn të hyni në botën e garave ultramaratonike dhe super të vështira?

Përgjigje: Oo, para se gjithash, jam shumë largë alpinistit më të mirë, por vetëm e mendoj veten si alpinist mesatar:). Ajo që më nxit që t’i vihem pas biçiklizmit në garat shumë të gjata është e njejta gjë që më shtyu edhe para njëzet viteve që të filloj të punoj me alpinizmin, ta provoj ta tejkaloj vetveten në planin e brendshëm dhe të jashtëm. Të dy aktivitetet, aplinizmi, por edhe biçiklizmi, në distanca aq të gjata, më bënë ta kuptoj se me të vërtetë kemi shumë gjëra të fuqishme, për të zbuluar thellë në vete – cilësi dhe kapacitet, si të doni, dhe në momentin kur ngadal do të fillon të shikoni në atë botë të mundësive të pafund, ajo botë fillon t’ju tërheq që të zbuloni më shumë e më shumë. Aplinizmi dhe biçiklizmi në distanca të gjata për mua paraqesin një lloj meditimi në lëvizje–kuptoni shumë gjëra për botën brendshme, por, në të njejtën kohë mësoni edhe shumë për vete.

FJ: Pothuaj secili nga ne, pak a shumë, ka vozitur një distancë të caktuar. Por, mendimi se për një herë të përshkohen 350-400 km,dhe atë për disa ditë, është pak e pa imagjinueshme. Çka nevojitet për një rrotullim të tillë të pedaleve?Ka ndonjë gjë që ju nxit dhe ju shtyn përpara që të vazhdon?
Përgjigje:Para se gjithash, gjithsesi, duhet të adhurohet sinqerisht atë që e bëni. Në rastin në fjalë vozitja e biçikletës. Dhe hap pas hapi. Ngritësit e peshës nuk kanë filluar menjëherë të ngrenë 200-300kg. Kanë filluar me 5-10kg. Ashtu edhe ai koncepti i vozitjes së biçikletës në distancë të largët për disa me radhë është muskul i cili duhet të sërvitet. Për shembull, ata që jetojnë në Shkup, fillohet me vozitje rreth kejt, pastaj vozitet deri në Matkë, pastaj deri në Kozjak, pastaj deri në Veles, Ohër, pastaj vozitje dy ditë nëpër Maqedoninë tonë të bukur, pastaj 4 ditë nëpër të panjohurën për mua/në Kroacinë, pastaj më tej, nëse vërtetë e doni atë, vozitje në Itali, e deri në fund të botës :).Dy punë më shërbejnë si motivim bazë, së pari të ngas biçikletën nëpër vende që nuk i kam vitizuar deri atëherë dhe e dyta, të përpiqem që që asaj t’i jap një shije sportiv.

FJ: Kaluan disa muaj nga garat. Përshtypjet janë përmbledhur.Si është ndjenja me faktin se janë përshkuar fillimisht1.400 km në Kroaci, mejëherë pas edhe 4.000 km nga Italia deri në pikën më veriore të Norvegjisë,ku u plasuat mes 10-të më të mirëve?
Përgjigje:Secili njeri do të ishte i lumtur dhe i plotësuar nëse do të kishte realizuar ndonjë plan ose ëndër të tij. Sidomos nëse për realizimin e të njejtit do të ishte e nevoshme që fuqishëm ta angazhon psiqikën dhe fizikun e tuj. Gëzohem që këto gara i realizova, që i mbarova më shpejtë se sa me disa matematika dhe pritshmëri i kisha paraparë dhe mësova shumë gjëra. Kam shkuar hap pas hapi dhe me kujdes, nga vozitja njëditëshe deri me 200km, pastaj më të gjatat, pastaj vozitjet dyditëshe me nga 350km, pastaj gara në Kroaci e cila ishte pothuaj 4 ditë me nga 350km,ku mbarova me garën më të gjatë prej 13 ditë me nga 350km. Tërë këtë e përjetoj si projek të përfunduar me sukes, ku para se gjithash mësova shumë, për veten dhe për këto gara. Jam i lumtur dhe i plotësuar, tregova se mundem dhe tani nuk më mbetet asgjë tjetër përveç që të mendoj për projektin vijues :).

FJ: Si kyretar i FAM në mënyrë aktive punoni dhe synoni zhvillimin e sportit në Maqedoni. Ku jemi me fushën e biçiklizmit?Ekzpansioni është evident. Sa ka kushte këtu te ne për stërvitje me këtë tip të vozitjes dhe çka na nevojitet?
Përgjigje: Si kryetar i Federatës Alpiniste Maqedonase, bashkarisht me një numër të mirë të kolegëve të mi, punojmë me pëkushtim për zhvillimin e alpinizmit. Sporti ynë, ashtu si edhe sportet tjera në natyrë, fitojnë vëmendje më të madhe vazhdimisht e më shumë nga njerëz dhe po, këtë e vërejmë të gjithë. Nuk do të mund të flas për biçiklizmin në aspektin e sportit të organizuar dhe të përfaqësuar nga Federata e përshtatshme. Kampionatin në biçiklizmin në rrugë e ndjek, por, këtu përfundon “përfshirja ime“ në atë aspekt të vozitjes. Mund të flas për atë që unë e bëj dhe ajo është diçka në nivel e sportit amater. Kemi vend të mrekullueshëm dhe si njeri i cili dy decenie të plota përqendrimin e tij i’a ka kushtuar maleve dmth.,” larg asfaltit”“, mund të them se kemi vende të shkëlqyera për vozitje në asfalt,dmth., biçiklizëm në rrugë. Dhe është shumë e thjeshtë: e nevojshme është vetëm biçiklizmi në rrugë dhe dëshirë, motiv për vozitje dhe/ose kërkime. Kemi kushte të shkëlqyera për përgatitje dhe shpresoj se deri vitin e ardhshëm do të kemi më shumë vozitës maqedonas në gara të tilla me ultra distancë, sepse kemi edhe kapacitete njerzore. Duhet vetëm pak të punojmë për ndërtimin e vetëbesimit :).

FJ:Çka është e radhës? A do ta shohim Igorinë fushë të re ose me garat me biçikleta?
Përgjigje: Nuk jam i sigurtë se në të ardhmen nuk do të hyj në ndonjë fushë të re të lojërave dhe të tejkalimit të vetvetes. Por,madje unë nuk e pash veten as në biçiklizmin e rrugëspara një viti. Momentalisht, mes kaq shumë lojërave dhe lodrave (kënqem me alpinizmin, skijimin, fotografinë, biçiklizmin), me siguri do të prisja një kohë të më tërheqdiçka tjetër. Sa i përket biçiklizmit, tashmë kam një sfidë të re për vitin e ardhshëm, që do të ndodh në fillim të muajt maj, dhe është e ngjajshme me garën nëpër Kroaci nga aspekti i gjatësisë, por këtë radhë nëpër Holandë, dhe bëhet fjalë për garën prej rreth 1.700km. Vitin vijues, për dallim nga ky vit, ku për mua dononte biçiklizmi, do të doja që përfundimisht të nënvizoj edhe disa ngjitje alpiniste për të cilat kam menduar një kohë të gjatë. Shpresoj për një vit të mirë dhe laraman :).

The post Igor Talevski appeared first on Аптеки PlusPharma.

Farmacisti juaj: „Mjekojmë arsye, jo pasoja“është motoja juaj. A ku mundësi që shkurtimisht lexuesve tanë t’ju sqarojmë esencën e kësaj motoje?

Dr.Aleksandër Mitov: Vendimtare në mjekësi është që të mjekohet edhe burimi i problemit. Vetëm atëherë kemi rezultate më të mira. Nga këtu, e tërë terapin e përgjithshme mjekësore mund ta ndajmë në dy pjesë: kauzale ose ajo që ndikon në shkaktarët, dhe simptoimatike ose ajo që ndikon vetëm te pasojat e sëmundjes, por jo edhe te shkaktarët e saj.

Një shembull i thjeshtë: kur keni infeksion bakteriale, ju mund të merrni antibiotik që direkt të luftoni kundër bakterieve që konsiderohen si shkaktar, ose të merrni terapi për uljen e tempertaurës së rritur, e cila është pasojë e pranisë së bakterieve. Por, më mirë është t’i shkatëroni bakteriet.

Nëse e përkthejmë këtë shembull te gjendjet tjera, për shemull te shtypja e lartë e gjakut ose kolesteroli. Ju mund të merrni një terapi që ta reduktoni edhe shtypjen edhe kolesterolin, por nëse dëshironi të ndikoni në mënyrë kauzale, patjetër t’i largoni shkaktarët që na shpien te rritja e shtypje dhe e kolesterolit.Kurse me këtë edhe stilin jo të shëndoshë të jetesës.

“Merr hapa dhe ha çka të duash“ është recetë për shkatrimin e shëndetit i cili siç duket tashmë ka nis të shkatërohet. Ajo është njësoj sikur në banjë të keni vërshime, tërë çezmat lëshohen me fuqi në maksimum, ujë vjen nga të gjithë anët, kurse ju përpiqni që me xhoger ta shterni ujin. A nuk është gjë më e mençur t’i mbyllni çezmat, pastaj ta shterrim ujin?

Andaj në mjekësinë bashkëkohore krijohet një disiplinë e re– mjekësia e stilit jetësor. Sipas rekomandimeve bashkëkohore për shërim të shumë sëmudjeve kronike, pikërisht ndryshimet në stilin jetësor janë linja e parë e terapisë. Kur them linja e parë, e kam fjaln- t’i shëroj shkaktarët, jo pasojat.

Farmacisti juaj: Pothuaj nuk ka kontekst në të cilin nuk përmendet të ushqyerit i shëndetshëm, gjgjësisht ushqimi i shëndetshëm dhe i balancuar. Çka nënkuptohet saktësisht me këtë?A ekziston një dallim i qartë mesushqimit “të shëndetshëm“ dhe “ jo të shëndetshëm“ dhe në përgjithsi terminologjia a është e përshtatshme?

Dr.Aleksandër Mitov: Fatkeqsisht, termet ushqimi i shëndetshëm dhe produkte të shëndetshme përdoren aq shumë dhe aq me të pa drejtë, sa që do të thoja madje se edhe keqpërdoren.Prandaj në përgjithsi humb besimi ndaj gjithçkaje që deklarohet si e shëndetshme, sepse kam parë shumë shembuj të kundërt. Por, kjo nuk don të thotë se nuk ekziston me të vërtetë zgjedhje e duhur e produkteve dhe se në atë mënyrë mund të mbrohet shëndeti.

Unë më shumë do të flisja për produkte konkrete kur flasim për dallimin mes i shëndetrshëm dhe jo i shënetshëm. Për shembull, nuk ka produkte të konzervuara të cilat në çafarëdo konteksi do të mund të quheshin të shëndetshme. Nuk ka pije të gazuar që mund të quhet pije e shëndetshme. Nuk ka margarinë të fortë që mund të quhet e shëndetshme. Por, me rëndësi është pikëpamja e përgjithshme e mënyrës së jetesës dhe të të ushqyerit. Kuptohet se askush nuk do të helmohet nëse rrallëherë konsumon ndonjë nga produktet e lartëpërmendura, por edhe më me rëndësi është të punojmë me vetveten dhe  ta çrrënjosim nevojën për konsum të të produkteve të cilat nuk na e garantojnë shëndetin.

Farmacisti juaj:Sa i kushtojnë vëmendje qytetarët tanë mënyrës së të ushqyerit? A jemi “komb i shëndoshë“?

Dr.Aleksandër Mitov: Fatkeqësisht, nuk jemi, nuk jemi komb i shëndoshë. Këtë e vërtetoj bazuar mbi raportet e Institutit për Shëndet Publik. Një familje mesatare sipas Entit për statistikë më shumë të holla shpenzon për cigare dhe alkool se sa për pemë dhe perime. Parqet janë pothuaj të zbrazura, numri është shumë i ulët i njerëzve që ecin, edhe pse është pa pagesë.Ndonjëherë mendohet se nuk është shtrenjtë të blihen cigare. Ka edhe shumë shembuj tjerë të këtillë.

Nuk synoj të kritikoj askën me këtë, por dua të tërheq vëmendjen te nevoja e madhe për edukim mjeksor të banorëve. Te ne, sipas bindjes sime të thellë, duhet të ketë fushata të vazhdueshme nga Instituti për shëndet publik.

Shumë jetëra mund të shpëtojnë.Më pak e rëndësishme, por mund edhe shumë shpezime shëndetsore të reduktohen në mënyrë drastike nëse ka prevenim të mirë. Rruga deri në kombin e shëndoshë është e gjatë, por patjetër t’i përshpejtojmë hapat në atë drejtim.

Farmacisti juaj:E shënojmë muajin e diabetit. Fatkeqsisht, të dhënat statistike tregojnë rritje të trendeve, sidomos te popullata fëmijrore.Cilat janë rekomandimet tua? A mund dhe sa mund që ushqimi të jetë bar për këtë gjendje?

Dr.Aleksandër Mitov: Dijabeti kërkon disiplinë.Gjendja e pacientit në mënyrë drastike mund të përmirësohet nëse i kushtojnë kujdes të ushqyerit dhe nëse rregullisht janë aktiv fizikisht. Vetëm marrja e insulinës ose metforminit nuk bën as gjysmë e asaj që pacienti duhet ta bëj.Gjegjësisht, kjo është vetëm një nga katër disiplinat. Pacienti me diabet duhet të ketë disiplinë, aktivitet fizik, terapia dhe testimi i rregullt. Madje edhe atëherë mund të themi se në mënyrë të drejtë kujdeset për vetvete, me tërë ato 4 disiplina.

Te paradiabeti,ose në fazat e hershme të diabetit, ndryshimet në ushqim dhe aktiviteti fizik mund të bëjnë “mrekulli“. Më saktësisht,te pacientët mund të vij deri në përmirësimin e jashtëzakonshëm të gjendjes dhe të pushojnë me marrjen e terapisë. A është ky pohim i tepërt ose jo, secili pacient mund ta provon dhe ta sheh se si do të jetë efekti i ndryshimeve të tepërt në stilin jetësor te ai.

Farmacisti juaj:Cilat janë rekomandimet tuaja të përgjithshme lidhur me mënyrën e të ushqyerit në muajt e dimërit që vijojnë? 

Dr.Aleksandër Mitov: T’i shfrytëzoni të gjithë begatitë e vjeshtës. Nuk duhet të jemi shumë të mençur, por duhet të shkojmë në treg dhe të shohim se çka na ka ofruar natyra në këtë periudhë. Begati me pemë dhe perime. Sidomos do t’i veçoja kungullin dhe lakrën. Sa më shumë konsumoni ushqime bimore – aq më i mirë është shëndeti ynë. Gjithsesi, edhe aktivitet fizik çdo ditë.

The post Dr. Aleksandër Mitov appeared first on Аптеки PlusPharma.

Farmacisti Juaj: Aktore dhe artiste në shpirt, humane dhe ithëtare për vlera dhe të drejta të barabarta dhe të qasshme për të gjithë. Si do të përshkruaje vetveten dhe cila është motoja e jetës së Kristinës?

Kristina Arnaudova: Një nga pyetjet më të vështira kur dikush kërkon të përshkruaj unë veten time. Me të vërtetë nuk do të dija se si të përgjigjem saktësisht. Unë jam person i cili kënaqet kur udhëton, kur dashuron, kur përhap lumturi, kur kaloj kohë me familjen, kur i përqafoj fëmijët e mi. Unë jam person që krijon muzikë, këndon, dëshiron ta bëj botën vetën më të mirë për të jetuar, sidomos vend më të mirë për ato fëmijë të cilët nuk janë të bekuar me jetë të lumtur. Kryesisht, nëse nuk e cekëm më lartë, unë jam e palodhshme 

Farmacisti Juaj: Nuk ka dyshim se muzika është “dashuria yte e parë!, edhepse si duket vitet e fundit keni qenë shumë aktive edhe me shoqatën tuaj humanitare “Projekti Lumturi“ dhe shumë projkte tjera humanitare. Kur ngjizi idea, cilët ishin motivet dhe cilat janë qëllimet e shoqatës?

Kristina Arnaudova: Që kur isha fëmijë kam ëndërruar se një ditë do të bëhem mjaftë e famshme dhe e fuqishme që të mund t’ju ndihmoj fëmijëve, të cilët për shkak të disa arsyeve të caktuara kanë jetë të vështirë. Vazhdimisht gjatë vitit, gjithmonë kur kam mundur kam punuar me projekte humanitare, akcione, që në një moment të kuptoj se dua të bëj më shumë se sa kisha bërë deri në atë momen. Dhe ashtu, lindi „ Projekti Lumturi”. 

Farmacisti Juaj: Sa ne si komb jemi të lumtur? Çka është faktikisht e nevojshme që të jemi të lumtur?

Kristina Arnaudova: Nuk jemi të lumtur, besoj se po të bëhet një analizë do të del se jemi në fund të tabelës. Ne nuk dimë të kënaqemi me gjëra të vogla, kënaqemi kur krijojmë energji negative, kur nënçmojmë dikë, kur gjejmë mangësi dikuj, me të vërtetë mendoj se energjia që mbizotëron në këtë vend është negativ. Që të jemi të lumtur nuk ka nevoj për shumë gjëra. Duhet të vendosim së pari të kemi vullnet për të qenë të lumtur, pastaj të nisemi rrugës pas dëshirave dhe ëndërrave tona. Dhe të mos merresh me jetën e të tjerëve, por me jetën tënde. Lumturia nuk bie nga qielli. Për lumturinë punohet çdo ditë. 

Farmacisti Juaj: Jetojmë në të ashtuquajturën kohë digjitale ku sikur janë humbur edhe vlerat themelore familjare. Sa është e rëndësishme familja dhe si duhet të jetë roli i saj në ndërtimin e një botë më të shëndetshme dhe më harmonike?

Kristina Arnaudova: Konsideroj se nga shtëpia dhe energjia që mbizotëron në atë shtëpi burojnë të gjitha gjërat. Nëse në shtëpinë tuaj mbizotëron harmonia dhe dashuria, sigurtë edhe jashtë kësaj shtëpie do të jetë më lehtë dhe më bukur. Për mua familja është prioritet numër një dhe asgjë tjetër nuk mund të zë atë vend. 

Farmacisti Juaj: A konsideroni se ndoshta mënyra e të ushqyerit mund të jetë pjesë e labirinthit për jetë më të lumtur dhe më të shëndetshme? Personalisht a preferoni ndonjë lloj të caktuar të ushqimit, programë ose dietë? Cila është zgjedhja juaj kur bëhet fjalë për ushqimin?

Kristina Arnaudova: Nuk praktikoj dieta, por kam shprehi të konsumoj ushqim të shëndetshëm. Ha sallata, pi pije natytore të shtrydhura çdo ditë, rrallë konsumoj ushqime të konzervuara dhe ushqime të skuqura. Dua drekë të përgatitur mirë, perime me vlerë ushqyese. Rrallë konsumoj edhe mish, edhepse nuk jam vegjetarian. Sërish, konsideroj se në përgjithsi populli maqedonas ushqehet shumë jo shëndetshëm. Shumë ushqim të skuqur, me yndyrë, mënyrë jo e shëndetshme e përgatitjes së ushqimit, me ushqime të skuqura të ndryshme, që plotësohet edhe me bukë… Nëse shëndeti është lumturi, kurse kjo varet edhe nga ajo që si ushqim e konsumojmë, atëherë shumë lehtë mund të konkludojmë se prëse si komb jemi më të prirur ndaj sëmundjeve. Mendoj se kemi nevojë për edukim serioz lidhur me kuptimin eshprehive të shëndosha jetësore. 

Farmacisti Juaj: Nëse dëshironi, a mund të ndani ndonjë recetë të preferuar me lexuesit tanë?

Kristina Arnaudova: Më pëlqen të përgatit ushqim detar, andaj një nga recetat e mia të preferuara është rizoto me fruta deti. 

Farmacisti Juaj: Sa është e lehtë ose ndoshta ka ndonjë recetë magjike që në të njejtën kohë të jesh edhe profesioniste, humaniste, filantrope, prind? Çka është ajo që ju shtynë t’i zhvendosni kufijtë? 

Kristina Arnaudova: Nuk mendoj se është lehtë ose rëndë.Thjeshtë, kjo jam unë, dhe ky kombinim i pasioneve të mia, dëshirave, vendpunësimeve dhe e detyrave është ajo që mua më bën të ndjehem e plotë si person. S’ka sukses pa përkushtim dhe shumë punë. Unë jam „Vorkoholik“, dhe kjo për mua nuk paraqet ndonjë problem. Jam e diciplinuar dhe në këtë mënyrë ia dal të arrij gjithçka, por duke mos marrë nga koha që kaloj me fëmijët e mi. Më motivon vetëdija se mund të bëj ndryshme dhe se bashkë mund të ndërtojmë një botë më të mirë për fëmijët tanë.

Farmacisti Juaj: Duke pasur parasyshë se dukeni shumë bukur, shkëlqeni me bukuri dhe qetësi, sa në këtë garë me kohën ka hapësirë që jui përkishtohet vetëm juve? 

Kristina Arnaudova: Ju faleminderi. Fatkeqsisht, në tërë repertoarin e detyrave, shumë rrallë kam kohë për vetveten. Rrallëherë vizitoj kosmetikë, shumë më rrallë se sa mund të supozoni. Të themi një herë në 3 muaj shkoj në kozmetikë, në tretman të thjeshtë. Por bëj kujdes sa i përket kremit që e përdor, ushqimi që e konsumoj më ndihmon të dukem më mirëdhe të ndjehem mirë. Në pranverë dhe verë më shpesh vizitoj salonet, shkoj edhe në masazh, por për shkak se jam trajner kampanje, më shpesh me ushtrimet filloj në Prill, zakonisht teretana ose pilates. 

Farmacisti juaj: Përveç muzikës, edhe sporti është pjesë e familjes suaj. Përveç mbështetjes së pa rezervë nga bashkëshorti juaj, a është dhe sa është sporti i domosdoshëm për ju?

Kristina Arnaudova: Fatkeqsisht nuk është i domosdoshëm, kruse bashkëshorti thotë se ai ka mbaruar me vrapimet e tij, kështu që edhe ai kohëne fundit rrallë bën sport, për çka unë vazhimisht e kundërshtoj  . I çmoj njerëzit që kujdesen për veten dhe rregullisht sportojnë.Më vjen keq që nuk jam një prej tyre që ushtrojnë çdo ditë. Një nga dëshirat e mia të pa realizuara është sportimi i rregullt. 

Farmacisti Juaj: Nëse do të kishe fuqi të ndryshoni diçka, çka është gjëja e parë që do të ishte në listën tënde?

Kristina Arnaudova: Lumturi për çdo fëmijë, shtëpi të ngrohtë, dashuri, jetë cilësore. Fëmijët nuk guxojnë të jenë pjesë të luftrave, dhe askush nuk duhet t’i keqpërdor për asnjë qëllim. Me një fjalë, dëshira ime është botë me fëmijë të lumtur.

Farmacisti Juaj: Cila do të ishte këshilla juaj për lexuesit tuaj?Cili është rekomandimi për shëndet të mirë, humor të mirë dhe shpirt të hareshëm?

Kristina Arnaudova: Lumturia, sporti, ushqimi i shëndetshëm, janë kyçe për jetë të shëndosh. Për shpirt të hareshëm, mos u merrni me lajme të këqija, dhe mos ndiqni portale të cilat plasojnë këtë lloj të informatave. Kënaquni me jetën tuaj dhe gjithçka do të jetë mirë! Dhe ndihmoni fëmijët duke mbështetur „Projekti Lumturi“!

The post „Bisedë farmaceutike“ me Kristina Arnaudovën appeared first on Аптеки PlusPharma.