Есмералда, Јулија, Китри, Рајмода, Маргарита, Црниот лебед, Белиот лебед, Клара, Ана Каренина, зад сите овие улоги стои, и тоа на прсти, нашата неприкосновена примабалерина Мирјана или Мими како што сите милуваме да ја нарекуваме, а таа сосема спонтано ни го дозволува тоа, бидејќи е приземна, топла, префинета и однадвор и одвнатре.

Ковид пандемијата поттикна голем застој во уметничкото и балетското творештво. Дали балетот заздрави од присилената стагнација?

Ковид пандемијата направи неопислива штета, но балетот и воопшто танцот како сценска уметност, која е пред се физичка и бара соодветни услови, го имаше најголемиот предизвик. Во балетот кога губиш година, губиш многу. Нашето тело треба да е во постојана форма и за нас беше премногу тоа што бевме лишени од простор и затворени дома, а ние сме научени нашите емоции и експресивност да ги искажуваме преку танц, допир и слобода на движење. Балетската професија бара јака психа дури и во „нормалните“ времиња, бидејќи ние секојдневно (поради тешката физичка работа) се соочуваме со стрес, повреди, жените прават паузи поради бременост, и некако принудната пауза беше вишок за нас, со оглед на тоа дека нашата кариера е релативно кратка на сцена. Затоа, секој од нас се бараше соодветен начин да остане креативен надвор од сцената и нашето секојдневие.

Што е со публиката, дали таа се врати во салата со оглед на целиот турбулентен период и поскапување?

Балетот отсекогаш имал своја публика, дури и за време на пандемијата. Иако во тој период редуцирана, сепак имаше луѓе кои не поддржуваа, доаѓаа на претстави, се трудеа да живеат нормално и беа во аудиториумот сакајќи бар на неколку часа да се опуштат во уметноста и да заборават на моменталната ситуација. Денес публиката е во полн состав, цената за балетските претстави отсекогаш била прифатлива за јавноста и за тие коишто го сакаат балетот. Затоа, нормално, некогаш повеќе, некогаш помалку имаме публика, во зависност од репертоарот и претставите кои сакаат да ги гледаат.

„Уметноста е таа што лекува, поместува граници и е важна за просперитетот на една држава“.

Како некој што живее за и од балетот, како лично ги поднесовте промените? Дали ви беше тешко што ви беше одземена сцената на одреден период?

Со оглед на тоа дека пред почетокот на пандемијата бевме многу активни, уморни и ја подготвувавме обновата на претставата „Жизела“, на почетокот почувствував олеснување бидејќи мислев дека е нешто што ќе помине брзо и нема потреба од паника. Го добив луксузот да одморам, да се посветам повеќе на семејството, да уживам во домот, во природата, но за мене како човек кој не може да остане непродуктивен подолго време, кој е научен да работи до истоштување на телот, стана многу тешко. Школувањето на две мали деца во дневната соба и претворањето на терасата во вежбална стана вистински предизвик и почнав да се гушам. Несоодветното вежбање, немањето проби и претстави, резултираше со анксиозност и „ковид тело“, со коешто не можев да се помирам и за коешто ми требаше подолг период да се изборам самата со себе. Единствената светла точка во тој период од аспект на професијата, беше поканата да учествувам во претставата „Идентитети“, претстава која беше направена за време на пандемијата, почитувајќи ги сите правила и наметнатото „ново нормално“ бесконтактно танцување и претстава со која Рисима Рисимкин го одбележа својот 30-годишен јубилеј на кореографско творештво. Работејќи со неа и со танчерите на „Скопје танцовиот театар“, јас успеав да се вратам во живот и да ја пронајдам силата да продолжам понатаму.

За консументите на балетот танцувањето делува лесно, но за да се постигне таа леснотија се потребни многу труд и дисциплина. Дали некогаш ве уморува таа перфекција со оглед на тоа што сте првенец? Дали некогаш сте посакале да бевте нешто друго, а не балерина?

За танцот да изгледа лесно на сцената потребни се многу години макотрпна работа, труд, големо вложување во себе и дисциплина. Да одговориш на статусот првенец е голем предизвик, не само од аспект на улогите кои ги толкуваш, туку и за тоа што претставуваш како уметник и која е твојата цел. Од една страна првите улоги се покомплексни од останатите, имаме голема одговорност на сцената, но и позади неа. Првите играчи оставаат дел од себе во театарот, тие претставуваат олицетворение, двигатели на уметноста и професијата, и се оние кои треба да ги инспирираат помладите генерации. Сето тоа понекогаш претставува голем товар за уметник кој потполно се вложува во тоа што го прави, но никогаш не би го заменила за нешто друго. Јас сум свесна дека нема вечно да останам на сцената и дека нашиот танцов век е краток. Можам да бидам што ќе посакам по завршувањето на мојата кариера, а тоа секако ќе биде поврзано со уметноста.

Кои се предностите, а кои се потешкотиите на вашата професија? Како е да се биде балерина, но и мајка истовремено?

Нема ништо поубаво од благородна и креативна работа. Нашата професија, иако една од најтешките, сепак е една од најубавите. Балетот е колаж на сите уметности во едно, тој нуди огромна можност за интерпретација, создавање и самоспознавање, а можноста за трансформација со огромниот дијапазон на движења и емоции за мене е незаменлив. Балерините кои се мајки за мене се херои, не дека јас сум една од нив, но можеби бидејќи имам искусено многу тешки периоди, многу непроспиени ноќи со близнаци кои беа многу болежливи како помали, трудот да го вратиш телото во некоја нормала, воедно да се помириш дека никогаш нема да биде исто како пред да родиш. А одговорноста е преголема, не можеш постојано да одиш на боледување, не можеш постојано да откажуваш претстави, а никому не му е битно како ти се чувствуваш кога си на сцена. Тешко е, посебно за првите балерини, но од друга страна семејството и децата се мојот мотив, мојот подвиг и инспирација кои ме прават посилна, поискусна и поради нив се чувствувам побогата и во животот и на сцената

На што работите во моментов? Дали можеме да очекуваме шаренолик и креативен репертоар оваа година?

Во моментов работиме на тековниот репертоар, имавме премиера на балетот „Пепелашка“ кој помина со воодушевување кај публиката од причина што не е секојдневен. Следно што е иинтересно е обновата на претставата „Заспаната убавица“ која е голем предизвик за сите нас и се надевам ќе помине поздравено од публиката. Новите проекти во голема мера зависат од годишниот буџет што го добива нашиот театар, но останатите претстави од репертоарот се играат редовно и публиката може да се информира за нив на страницата на Националната опера и балет.

„Балетот е колаж на сите уметности во едно“.

Голема е жртвата што една балерина ја дава за секоја улога, но колку нашето општество, институциите и публиката го вреднуваат овој труд? Има ли моменти кога се чувствувате посебно само затоа што сте балерина?

Да се биде дел од оваа елитна професија е голема чест само по себе, плус кога гледаш дека публиката, која е единствениот показател на нашето вложување, го вреднува тоа што е добро, тогаш тоа претставува дополнителен омтив. Ние работиме и сме во нивна служба, нашата цел е подигнување на балетската култура, свесноста и потребата од уметноста во едно општество. институциите се посебна работа, не секогаш наоѓаме разбирање за специфичноста на нашата професија, но ние сме креативни борци и постојано докажуваме дека уметноста е таа што лекува, поместува граници и е важна за просперитетот на една држава.

Која би била вашата препорака за сите оние кои размислуваат да станат балерини/балетани? Дали меѓу младите се уште има жесток интерес за оваа уметност како што имаше порано?

Иако отсекогаш сме биле дефицитани во поглед на машкиот кадар, никогаш не запрела желбата на малите деца да танцуваат. Можеби денес, повеќе од кога било има интерес кај младите девојчиња и нивните родители да почнат со балет од најмала возраст. Има многу балетски студија од кои некои се попрофесионални, некои не, кои се полни со талентирани деца, но важно е дека луѓето ја сфаќаат потребата од танц и колку балетот е важен за психофизичкиот развој на децата. Тој помага во правилното држење на телото, ја развива моториката, концентрацијата кај децата, помага во нивното осамостојување и полесно решавање на животните предизвици кај децата.

Кое е вашето омилено место во Скопје и надвор од него? Како изгледа еден совршено поминат ден за вас?

Јас не сум љубител на градот, не ги сакам метежот, нечистотијата, загадениот воздух, се чувствувам како да не можам да дишам во Скопје. Пораснава кај баба и дедо во село, пораснав со домашни продукти, природа и животни, и таму се чувствувам најсреќно. Да не морав да живеам во Скопје, ќе живеев на село. таму постојано има работа, се губиш во зеленилото, сите сетила работат пропорционално и мирот што го нуди природата не може да го понуди градот и брзиот живот. Затоа совршено поминат ден за мене е таму, далеку похармоничен, ослободен од стрес, гледајќи колку ресурсите што ни ги дава природата се важни за нашата егзистенција и за здравата психа.

Дали вашите деца покажуваат какви било уметнички афинитети и дали би ги поддржале да се занимаваат со уметност?

Предиспозиции имаат, уметноста ја сакаат, но самите не изразиле желба досега за нешто конкретно. Креативноста ја користат секојдневно во се што прават, љубопитни се и би ги поддржала да бидат што сакаат се додека тоа го прават со љубов и напорна работа, без разлика дали нивната иднина ќе биде поврзана со уметноста или не.

Која е вашата омилена балетска улога или можеби улога што ви го смени животот, и дали се уште имате идоли кои ви служат како инспирација?

Улога која уште на самиот почеток ме „претстави“ како драмска балерина беше претставата „Ромео и Јулија“ што ја одиграв на 19 години. Оттогаш, секогаш повеќе сум се пронаоѓала во балетите кои се драмски, во кои можам да ја покажам мојата моќ за трансформација и емоциите на ликовите кои ги толкувам. Засега претставата која ја обележа мојата досегашна кариера е „Ана Каренина“. Кореографот Лео Мујиќ ме виде во ликот на Ана и од мене го извади сето искуство користејќи ги моите танцови предиспозиции, кои помогнати од гимнастиката која ја вежбав како дете ми помогнаа за совладување на тешката артикулација која неговиот кореографски стил ја бараше.

Балерини на кои им се восхитувам има многу, но идолите ги имав како помлада. Сега искуствотот што го имам како зрела балерина бара од мене да се осврнам на работите на кои јас самата треба да работам, кои треба да ги усовршам или сопствените недостатоци да ги прикријам. Идеален танчер не постои, во тоа е поентата на уметноста, сите сме различни, сите имаме свој печат и секогаш треба да се стремиме кон сопствениот идеал.

The post Мирјана Поп Алексова Атанасовска appeared first on Аптеки PlusPharma.

Ако недостигот на време е вашиот изговор што ја избегнувате кујната, тука е Сања Савеска да ве убеди дека за помалку од половина час можете да зготвите се што ќе замислите.

„Среќна сум што растев во функционално и здраво семејство, тоа за мене е вистинско богатство. Насмевката не значи дека некој има лесен живот, напротив, запознав луѓе кои не биле милувани од судбината, но останале силни. И токму тие приказни ми се мотив во животот.“

„Ведрото и насмеано лице е секогаш убаво, додека напнатоста знае да направи и најубавата жена во тој момент да изгледа помалку привлечно“.

Природна и топла, водителката на кулинарското шоу „Брза Кујна“ заедно со шефовите Никола Мишковски и Бобан Симоновски, секојдневно не потсетува на магијата на готвењето, на моќта на вкусовите да ги зближуваат луѓето и да го соберат семејството на заедничка трпеза.

После напорниот и стресен ден, заедничкиот ручек во друштво на Сања стана ритуал за многу семејства во Македонија. шоуто руши рекорди на гледаност, домаќинките се благодарни што постојано имаат одговор на прашањето: „Што да зготвам утре за ручек?“, многумина се мотивирани да застанат зад шпоретот, а сигурно има и такви кои се привилегирани само да дегустираат.

Како животот ве одведе пред ТВ-екраните, дали отсекогаш посакувавте јавна професија?

Детската игра многу често може да ги покаже афинитетите на децата. Низ игра може да се открие и професионалната определба во иднина. Така барем беше кај мене. Уште од најмала возраст мојата игра беше поврзана со анимирање на најблиските, читање на ТВ-програмата (нешто што во минатото со нетрпение го очекувавме на екраните).
Сакав да најавувам, да имитирам и играм пред публика. И сето тоа се провлекуваше низ моето образование. Секогаш бев дел од секциите во кои се подготвуваа приредби, од подготовките на училишниот весник, водев настани кои се организираа… За во средно училиште да започнам со свои радиоемисии.
Првите чекори во телевизијата ми беа поврзани со надсинхронизација на цртани филмови во тогашната А1 телевизија, каде што извесен период водев и интерактивен квиз.
Што значи дека оваа работа ми е всадена во срцето.

Што е она што ве мотивира секогаш со насмевка да појдете на работа?

Гледачите. Публиката која секојдневно нѐ поддржува. Да се работи во медиум значи да се дава дел од себе за оние од другата страна на екраните. Ние сме на ТВ поради гледачите, тие може да одберат кого ќе гледаат. А за да ве гледа некој, треба да му изнудите насмевка и убаво расположение. Публиката е искрена и брзо препознава енергија. А токму таа енергија, која јас ја чуствувам од гледачите, но и од колегите, ми изнудува насмевка со која одам на работа.

Динамичната, постресна атмосфера во „Македонија денес“ ја заменивте со „Брза кујна“ – иако двете професии се одвиваат пред публика, доста се разликуваат. Дали водителството повеќе ве исполнува од новинарството?

Искрено, не би можела да направам дистинкција. Подеднакво има убавина и во новинарството, колку и да е постресно, неизвесно, често и исцрпувачко. Има убавина и во пренесувањето на информациите, во разговорите од сите сфери во општеството, откривањето новитети. Но, промените се секогаш добредојдени. Потајно секогаш посакував работа од овој тип –шоу емисија со огромна публика. Работа со голем тим професионалци. Па така, денот кога ја добив поканата за „Брза Кујна“ е еден од посреќните во мојата кариера. Момент кога се исполни еден мој сон. Од оваа перспектива можам да кажам дека водителството ме исполнува и вистински уживам во работата.

Постојано сте во контакт со луѓе, а луѓето честопати се лекции во движење. Па, дали професијата ве научи на нешто, дали е поттик во вашиот живот и дали можеби нешто ви одзема?

Секој човек е приказна за себе. Секое ново познанство ни носи ново искуство. Запознав и запознавам постојано прекрасни личности. Научив дека најуспешните луѓе се и најскромни. Насмевката не значи дека некој има лесен живот, напротив, запознав луѓе кои не биле милувани од судбината, но останале силни. И токму тие приказни ми се мотив во животот. Не мора сè да биде како сме замислиле, некогаш Бог има други планови за нас и затоа треба да останеме силни.

Дали повеќе се соочувате со позитивни или негативни коментари? Како излегувате накрај со вторите, особено кога не се издржани?

Јавната професија подразбира понекогаш и јавен линч, а ние сме поднебје каде што се чини луѓето се често среќни кога ќе напишат нешто лошо за некој што не го познаваат. Но, тоа само позади тастатурата. Никој нема да дојде и да ти каже в лице ти си ваква, таква, никаква. На социјалните мрежи тоа се чини е во подем. И ме загрижува, често зборувам за тоа, дека погрдни коментари доаѓаат од повозрасната популација, а токму тие треба да ги едуцираат младите на емпатија, почитување и пристојност.
За среќа, јас досега не сум имала наплив на негативни коментари, по некои одвреме-навреме, но тоа е безболно. Сепак, читам на што сè се подготвени читателите и тоа не ми се допаѓа воопшто, посакувам да сеат повеќе љубов.
Јас ја почитувам својата публика, а досега и тие мене, и верувам така ќе остане.

Покрај водителството, дали можеби имате некоја втора професија, љубов или хоби што го практикувате?

Целосно сум посветена на професијата и максимално се вложувам во тоа што го работам. Завршив политички студии, но тоа никогаш не стана моја професија.
Кога е топло времето сакам многу да пешачам, а кога е студено да читам книги и да бидам во опкружување на најблиските. Ништо не може да ме направи позадоволна и посреќна од времето поминато со саканите.

Како стоевте со готвењето пред „Брза кујна“, а како денес? Дали лекциите по готвење што ги следите на лице место се наоѓаат на менито дома?

Знаев да готвам и да уживам во кујната уште од средно училиште. Моите нѐ научија, мене и брат ми, да работиме буквално сè и бескрајно сум благодарна што нѐ воспитувале во таа насока. Сега имам уште повеќе можности да стекнувам нови знаења и секојдневно учам од најдобрите шефови, Никола Мишковски и Бобан Симоновски.

Кој ви е омилен рецепт што го дознавте во кулинарското шоу и што милувате да јадете?

Пилешки крилца со мед и сусам! Дефинитивно нешто што од прва морав да го пробам и стана мој омилен начин на подготовка на крилца. Инаку сум гурман, сакам од сè да пробам, но по малку, повеќе од љубопитност. Најчесто јадам ориз со пилешко, со зеленчук, а сакам и тестенини, омилени ми се во доматен сос со босилек. И секако, многу сакам колачи и торти.

Дали можеби имате посебен режим на исхрана со оглед на вашата фит форма?

Немам некој посебен режим, како што споменав во претходниот одговор, јадам од сè по малку, не јадам многу количински. А кога сакам да симнам некој килограм, целосно отфрлам брашно и шеќер од исхраната, но имам одлични заменски рецепти за здрави оброци, како и за торти и колачи со природни шеќери, па не ми е тешко да издржам.

Она што фасцинира кај вас е ведрината, свежината и насмевката на вашето лице, а сепак сетоа тоа е спакувано во една сосема природна форма, што е навистина реткост во ера на филери и ботокс. Па, морам да прашам, како се негувате? Дали можеби имате некој посебен ритуал за убавина што би ги споделиле?

Ви благодарам за позитивниот коментар и впечаток. Насмевката е нешто што природно доаѓа кога работите со љубов и кога сте исполнети однатре. И многу е важно да ја негуваме уште повеќе, затоа што ведрото и насмеано лице е секогаш убаво, додека напнатоста знае да направи и најубавата жена во тој момент да изгледа помалку привлечно.
Посебен ритуал немам, освен што никогаш не си легнувам без да го исчистам темелно лицето, и кога немам потреба не користам шминка.

Кој е вашиот став во однос на естетските корекции, дали како јавна личност чуствувате притисок за тоа како изгледате и дали би коригирале нешто кај себе?

Сѐ додека е умерено е прифатливо. Тоа е мојот став. Не би била искрена кога би рекла дека не постои притисок и дека сум рамнодушна кон видливите промени кои настапуваат со годините. Но, тоа е сепак природен процес, кој можеме со помош на козметика и третмани да го запреме за кратко. Според мене, проблемот е само кога ќе се изгуби контролата над интервенциите, па се губи и природниот изглед. Не би менувала ништо на себе, освен што посакувам подобра еластичност на кожата.

Како изгледаа вашето детство и младост? Како некој што искусил живот без паметни уреди и социјални медиуми, и живот со преголема присутност на истите, како наоѓате баланс меѓу двете?

Детство какво што посакувам и за денешните деца. Немавме многу, живеевме скромно, но детството го поминав со многу љубов и време поминато со родителите. Среќна сум што растев во функционално и здраво семејство, тоа за мене е вистинско богатство.

Детската безгрижна игра нè собираше сите заедно надвор, испотени, извалкани, се враќавме среќни дома. Сосема поразлично од денешните деца. Но, на денешните деца им е чудно како ние сме растеле без паметни телефони.
Веројатно секој ќе каже дека времето кога тие биле деца и млади било најдобро, и никој нема да погреши, бидејќи секоја генерација расте различно, со нови трендови и можности, па секој во својот период на раст и развој е најсреќен.
Како наоѓам баланс? Се трудам кога сум во друштво што помалку да користам социјални медиуми и да уживам во актуелниот миг. Отсекогаш сум сакала фотографија, па единствено тоа можеби не можам да го контролирам, да сликам наоколу и да го преполнувам телефонот со фотографии.

Што најмногу ви недостасува од минатото?

Меѓусебната поврзаност. Но, онаа вистинската, не денешната, виртуелна. Со интернет ерата добивме многу, но, за жал, и многу повеќе изгубивме.

Во која група припаѓате, во оние кои уживаат во магијата на празниците и го запазуваат секој детаљ или Нова година е само еден обичен ден како и сите претходно?

Празниците ги сакам поради радоста што ја носат, топлината што во тој период од годината ги исполнува домовите. Токму за време на празниците ја имаме таа меѓусебна поврзаност и близина која во друг период од годината за жал сѐ повеќе ни недостасува.

И за крај, како би гласела вашата новогодишна честитка за нашите читатели?

Не трошете ја залудно енергијата, насочете ја кон нештата кои вистински ве прават среќни. Не споредувајте се со останатите кои ги гледате на Инстаграм и Фејсбук. Создадете хармонија во вашиот живот и повеќе внимавајте на вашето здравје отколу на телефоните!

The post Сања Савеска appeared first on Аптеки PlusPharma.

28 Август 2022г. во историјата ќе биде запишан како ден во кој младинот 16-годишен Марко Пејчиновски исплива 64 километри за 21 час и 42 минути, завршувајќи ја делницата Охрид – Струга – Св. Наум – Охрид.

Со овој подвиг, младиот пливач го оствари својот сон и комплетираше 10 препливувања на Охридското Езеро со вкупна должина од 250 километри во едно лето. Нераскинливата врска меѓу Марко и Охридското Езеро започнува кога тој имаше само 12 години, возраст на која Марко успеа за 9 часа да го преплива езерото, со што се запиша во спортската историја како најмладиот пливач кој ја препливал оваа делница.

И таман кога ќе помислите дека неговите подвизи се фасцинантни, сосема ќе занемете откако ќе чуете дека Марко плива потпирајќи се речиси 99 проценти само на рацете. Овој млад човек боледува од ретка болест на левиот колк наречената пертес – болест која во неговиот случај не подразбира хендикеп, туку мотив кој става дополнителна тежина на неговите дела. Ова е приказна за упорност храборст дисциплина, љубов, приказна во која еден навидум потенцијален хендикеп се претвора во посебност која многумина можат да ја уживаат кога барем малку би поработиле на себеси.

Многупати им дадовте на луѓето причина да се чувствуваат среќно, гордо, храбро, посебно. Но, колку вие лично се чувствувате ценето и вреднувано, тргнувајќи од обичните соседи па се до институциите во нашата земја?

Не би можел да кажам, дали сум доволно ценет и вреднуван, тоа нека го кажат другите. Јас моето го правам на начин и според можностите кои ги имам, но знам дека, без разлика дали се моите соседи или пак институциите во нашата земја, сите тие имаат почит кон мене и она што го правам. Почитта ја ценам многу повеќе отколку некои други работи. Јас сум тип на човек кој ги третира сите исто: Ако некому покажам некаква почит, сакам за возврат иста таква почит.

Ќе беше чудно да се занимавате со друг спорт, но сепак морам да ве прашам зошто токму се одлучивте за пливање? Дали пливањето како спорт најмногу ви годи телесно или има нешто повеќе?

Јас како и сите деца, сакав да играм фудбал. Но, откако ми ја открија ретката болест на левиот колк наречена пертес, соништата за фудбалот исчезнаа. Бев многу неактивен, бидејќи не можев да трчам, да скокам, ниту пак многу да одам. Ми требаше некако спорт каде што нема да има оптоварување на ногата. Татко ми ми предложи да пливам, и по одобрувањето од докторот, почанв. Пливањето ја исполни празнината што се појави во мене. Уште од првиот ден се заљубив во овој спорт, и до ден-денес, пливањето има и ќе има посебно место во моето срце.

Всушност, за мене пливањето е повеќе од спорт, нешто што ме крена на нозе, нешто што ме спаси од депресија, ме натера да се соочам со своите мисли наместо да бегам од нив, пливањето ме натера да пораснам, ме натера да го гледам светот поинаку, ми даде можност да запознаам многу луѓе, ме научи на дисциплина, ми покажа колку треба да се жртвуваш за да успееш, ме научи многу животни лекции кои не би ги научил никаде на друго место или толку рано.

Дали имате посебно конекција со Охридското Езеро или сеедно ви е каде пливате, се додека сте во вода?

Мојот прв мал маратон беше кога имав 11 години, на 02 Август 2017 г. Оттогаш, езерото, водата, пливањето, станаа неразделен дел од мене. Нормално дека имам посебна конекција со нашето езеро. Кога пливам во него се чуствувам слободно, неограничено, се чуствувам како да сум дома, секој ден поминат на езеро м ие добро исполнет ден.

Како не толку искусен пливач, јас имам голема страхопочит кон Охридското Езеро. Но, вие многупати сте го победиле, па ме интересира дали има моменти кога чувствувате страв од неговата непредвидлива сила?

Не, досега не сум почуствувал страв, ниту од далечините на кои пливам, ниту од длабочината на езерото. Но, точно е тоа дека езерото е многу силно и непредвидливо, во еден миг може да е „тепсија“ мирно, а во следниот да „отвори“ силен ветар и бран. Бодата во езерото, иако ние гледаме дека мирува, постојано „работи“ и се менува. Водените струи се тие кои те носат до целта побргу или ти го отежнуваат пливањето, па имаш впечаток дека „стоиш“ во место. Нашето езеро е вистински предизвик за кој било маратонски пливач.

Оние што трчаат маратон велат дека додека трчаат нивниот мозок е во фаза позната како „Jumping Monkey“, па постојано скокаат од една мисла на друга. Но, што е со еден пливач маратонец и неговиот пмозок додека плива толку долго.

На што размислувате во тие моменти?

Во тие моменти размислувам на се. Оставен сум насамо, гледам во длабоичната и си мислам дека сум во некаков амбис, Размислувам на минатото, на сегашноста, на иднината, на сите добри и лоши работи, тоа е постојана битка со моите размислувања, со кои морам да се соочам на секое пливање. Со силата на волјата ги потиснувам лошите спомени од минатото, додека во позитивните мисли изнаоѓам дополнителни мотиви за да успеам да ја реализирам својата цел. Честопати се трудам да не мислам на ништо. Одбирам некои песни кои постојано ги вртам во главата, па ми служат како релаксација, но и како одржувач на темпото со кое пливам.

Колку е потребно да се физички и психички подготвени за да испливате 64 км и тоа на 16 години? Дали повеќе е потребно првото или второто или можеби клучот лежи во нешто трето?

За да испливате 64 километри на мои години треба сте добро психофизички подготвени. Значи не може едното без другото. За физички да сте подготвени да испливате 64 км потребен е континуиран тренинг, а три – четири месеци пред препливувањето треба да пливате по минимум 60 километри неделно (тоа всушност значи 10 км на ден). Сепак, поважна е психичката подготвеност, која може делумно да ја надополни физичката подготвеност, но не и обратно. Без разлика колку сме подготвени физички, ако ни фали таа психичка подготвеност, стонасто е шансата за неуспех. Пливањето многу помага во градење и јакнење на психичката страна на секоја личност, бидејќи сте оставени насамо против вашите мисли, нема каде да избегате и мора да се соочите со нив. Според мене, психата е најважна за сите работи , не само за пливање, но многу малку луѓе поседуваат добра психа или работат на неа и мислам дека е време тоа да се смени.

Во последно време гледаме дека успешните спортисти негуваат посебна врска со своите тренери, која станува многу повеќе од професионална и токму затоа и се успешни. Кој ја има оваа улога во вашиот живот или станува збор за повеќе личности?

Станува збор само за една личност, а тоа е ТАТКО МИ. Јас, искрено, не можам ни да замислам подобар тренер за мене, бидејќи тој вистински знае да го извлече најдоброто од мене. Тој беше најпосветен од сите, вложуваше најмногу време за да се едуцира на секое потребно поле за да ја реализирам поставената цел. Тој ме бодри, ме мотивира и прави сѐ за јас да успеам.

Како изгледа вашиот ден, вашата рутина на исхрана, тренинзи и низа други ситни жртви што ги правите за да успеете, особено непосредно пред маратонско пливање?

За почеток на денот се хранам со нешто полесно, како на пример млеко со житарици, а потоа имам тричасовен тренинг. Откако ќе завршам со тренингот, го имам второто јадење кое што е повеќе протеинско и калорично, потоа обично гледам на социјалните мрежи или пребарувам различни работи. По третиот оброк, тогаш јадам нешто повеќе протеинско, понекогаш правам домашен тренинг составен од вежби на точак, вратило, тегови и склекови. После вежбање, ја завршувам вечерта со овошје.

Како го поминувате своето слободно време и колку им давате значење на социјалните медиуми? Дали повеќе ви послужиле за добро или за лошо во однос на пливањето и животот воопшто?

Слободното време го поминувам на компјутер, може и некоја видеоигра, а социјалните мрежи ги користам секојдневно и сум многу задоволен од тоа колку ми имаат помогнато во пливањето и во секојдневниот живот. Телевизија не гледам, освен кога ќе има некој интересен спортски натпревар, а често се случува да излезам со другарите.
Како се гледате себеси во иднина, имате ли и други афинитети на кои би им дале можност покрај пливањето? Дали можеби имате некоја нова цел што сакате да ја постигнете?
Во иднина се гледам како мотивациски говорник. Целта ми е да им помогнам на што повеќе луѓе, да ги советувам за различни работи, да ги инспирирам и мотивирам, да докажам дека сѐ е возможно, никогаш да не се откажуваат и да знаат дека секогаш има светло на крајот од тунелот.

Која е вашата порака и до кого сакате да ја упатите?

Имаме еден живот, овој е тој! Правете што сакате, зошто вие сте главен карактер во вашата приказна. Искусете што е можно повеќе работи, правете го тоа што вам ви носи среќа, живејте си го вашиот живот и исполнувајте си ги вашите желби, а не желбите на родителите, зошто после 18 години сте сами. Ислушајте ги родителите, бидејќи тие го сакаат најдоброто за вас, но ваше е правото дали ќе ги послушате. Посветете повеќе време на психата. Знајте дека не постои нешто што повеќе може да ве спречи да успеете отколку вие самите. Што и да правите, вистинскиот предизвик кој ве чека, всушност, сте самите вие. Оваа порака е најмногу за децата, но и за возрасните кои требаат да им веруваат на децата и да ги поддржат.

The post Марко Пејчиновски appeared first on Аптеки PlusPharma.

Видеозаписите за сите нејзини досегашни песни се израз на чиста естетика и перфекционизам во кој се преплетуваат музикалноста, талентот за танцување и талентот за глума што ги поседува оваа млада девојка.

Лара, сосема природна, секогаш интересна во стилот и умерена во однесувањето, наметнува светско ниво на професионализам во домашната музичка индустрија, а токму тоа е неопходно за сцената конечно да заживее.

Велат дека уметниците имаат потешкотии да комуницираат, особено кога станува збор за нивните емоции, па затоа ја одбираат уметноста за да си ја отворат душата. Дали истото важи и за вас? Која од уметностите што ги негувате ви остава најголем простор да се изразите и да бидете комплетно своја?

Секако, за еден уметник најлесно е своите чувства да ги изрази преку своите дела. Секое уметничко дело си има своја приказна и крие некоја порака. Мене ми е најубаво кога можам да се искажам преку музиката и танцот, тие ми оставаат најголем простор да ја искажам секоја моја емоција и да бидам своја.

Социјалните мрежи сигурно ви ја олеснуваат комуникацијата со фановите, но дали имате прилика да си поразговарате со нив во живо или повеќе никој нема храброст за тоа? Дали денес една музичка ѕвезда има воопшто прилика да дава автограми?

Во денешно време секако комуникацијата со фановите е најчесто преку сoцијалните мрежи. Од една страна тоа е добро затоа што можеш да разговараш со сите, но од друга страна тоа е причината зошто на пример денес поретко се даваат автограми. Луѓето се чувствуваат послободни доколку разговараат преку социјалните мрежи, па затоа ретки се оние кои би ти пришле во живо, и доколку го направат тоа, обично не бараат автограм, туку заедничка фотографија.

Со ист жар и љубов сте посветени и на балетот, и на музиката и на актерството. Интензитетот со кој ја освојувате сцената најверојатно се должи токму на тоа што живеете со неколку уметности истовремено?! На кој начин овие уметности се надополнуваат во еден ваш настап и колку ви помагаат во градењето на кариерата?

Уште од најрана возраст се занимавам со балет, музика и актерство и сметам дека подеднакво се важни во градењето на мојата кариера, затоа што помагаат да се чувствувам посигурна на сцена, ми дозволуваат да бидам покреативна, ми даваат можност настапите и видеозаписите да бидат специфични, со уметнички сензибилитет, бидејќи уметностите се нераскинливо поврзани и оформуваат една целина во мојот уметнички израз.

Колку имате слободно време едноставно да уживате во својата младост? Како милувате да ги поминувате слободните часови во денот?

И покрај многубројните обврски што ги имам, секогаш се трудам да направам добар план за приоритетите во денот и да најдам слободно време за себе, за моите најблиски, за дружба со пријателите, за добар филм, книга, претстава, прошетка…

Очигледно е дека сте вредна и дисциплинирана личност и дека вашиот труд почнува да се исплати, па што би ги советувале сите оние млади луѓе кои се плашат да работат на своите соништа? Кој е вашиот најголем сон?

Мојот најголем сон уште од најрана возраст е да се занимавам со музика и да имам своја кариера, па сега кога мојот сон полека се остварува, продолжувам да работам на себе и на сѐ она што го замислувам, да ја надградам мојата кариера со многубројни настапи, концерти, нови песни, соработки и проекти. Мојот совет за сите млади таленти е да не се плашат, да веруваат во себе, да работат напорно, да бидат упорни и да не се откажуваат, бидејќи ниту една професија не е лесна. Покрај талентот, потребни се многу труд, љубов и верба за да се остварат соништата.

Колку фактот што имате фанови што го следат секој ваш чекор, се поистоветуваат со вас, сакаат да изгледаат како вас, ви создава притисок во однесувањето и споделувањето ставови за одредени теми?

Пред сѐ, се надевам дека сум добар пример за оние кои ме следат, особено помладата генерација. Секогаш гледам да бидам умерена и во стилот и во однесувањето, настапите, изјавите, објавите на социјалните мрежи и секогаш во преден план вниманието да биде насочено кон мојата музика.

Ви се обраќаат ли фановите за совети и како лично се справувате со лошите коментари и агресивниот пристап кој е сѐ поприсутен онлајн?

Секогаш сум достапна за каков било совет или сугестија. Повеќето коментари што ги добивам се позитивни, има и негативни, но многу поретко. Јас го почитувам сечие мислење, нормално ги прифаќам и добрите и лошите критики, но оние „хејт“ коментари ги занемарувам.

Фасцинанти се текстовите на вашите песни, многу луѓе коментираат дека ја истакнуваат убавината на македонскиот јазик, но колку вашиот живот се проткајува во нив?

Во некоја песна помалку, во некоја повеќе, но можам со сигурност да кажам дека во секоја од нив сум се пронашла на некој начин. Секој од текстовите ми буди посебна емоција и ги пренесувам како да сум го доживеала сето она за што пеам.

Иако сте млада и на почетоците на вашата кариера, сепак не оставате впечаток на надмена и вообразена пејачка. Дали оваа одлика се должи на домашно воспитување или е ваш механизам да се заштитите од сите оние сурови аспекти што ги подразбира вашата професија?

Да, тоа е дефинитивно одлика на домашното воспитување и образовниот процес низ кој што сум поминала досега, а и сакам на публиката да ѝ се претставам таква каква што сум – природна и скромна. И понатаму во кариерата ќе продолжам да ги негувам тие вредности.

На кој начин се грижите за својот изглед, дали имате посебен режим на исхрана и дали спортувате? Кој е одговорен за вашиот стил?

Бидејки сум балерина, водам здрав живот, а тоа значи секојдневно вежбање, загревање и растегнување на телото, внесување голема количина течности и здрава храна, овошје и зеленчук. За мојот стил главно се грижам сама, но по потреба соработувам и со стилисти, кои се грижат за мојот изглед при снимањето на спотовите и настапите.

The post Лара Иванова – Кога македонското звучи модерно appeared first on Аптеки PlusPharma.

Младата режисерка Дина Дума поседува талент кој Европа го препозна уште на самиот старт на нејзиното креативно творештво. Нејзиниот краткометражен филм „Враќање“, собра неколку награди низ филмските фестивали низ Европа, а тоа беше сосемa доволно за Дина да застане рамо до рамо со далеку поискусните колеги во филмската режија.

Нејзините фокус-теми се доста комплексни, теми за кои повеќе се молчи. Но, преку префинет уметнички израз, Дина наоѓа начин да фрли светлина врз нив и да ги актуализира со цел да поттикне промена во општеството.

Токму тоа го стори со својот прв дебитантски долгометражен филм „Сестри“.

Филмот премиерно беше прикажан пред македонската публика на отворањето на 42-то издание на Интернационалниот фестивал на филмска камера „Браќа Манаки“ во Битола.

Филмот „Сестри“ се закити со Специјалната награда на жирито во програмата Источно од Западот на престижниот Филмски фестивал во Карлови Вари и беше македонски кандидат за Оскар за најдобар меѓународен филм за 2022 г., одбран од Друштвото на филмските работници на Македонија (ДФРМ).

Уште поважно, филмот се закити со голема популарност меѓу гледачите од сите генерации. „Сестри“ обработува добропозната тема за која обично се зборува меѓу редови. Филмот е брутална исповед на реалноста што ја живеат тинејџерите денес.

Врсничкото насилство и изложувањето на туѓата интима пред бројната јавност на социјалните мрежи се глобални проблеми поради кој страдаат најкревките, тинејџерите.

Негативниот удар врз развојот на овие млади жртви е двојно поголем поради деликатноста на нивниот карактер, сосема својствен за годините.

Свесни сме, но сите молчиме! Имаме став кој останува задушен во нашето неделување. А како да делуваме?

Дина Дума го одбра филмот и одбра добро! „Сестри“ се врежува во потсвеста, како реална приказна што во моментот кога ќе ја чуете не престанувате да ја прераскажувате, за да стигнете да ги предупредите сите.

„Сестри“ е лекција за секој родител!

Љубомора, завист, љубов, почит, неверство, отсекогаш имало и ќе има. Истото е и со насилството меѓу врсниците. Според ваше мислење, дали социјалните медиуми само направија да се гледа она што порано се случуваше зад затворени врати или направија полошо, луѓето ги претворија во луѓе без морал, па следствено на тоа зачестија булинг случаите?

Новите генерации се родени со социјалните медиуми и за нив еден лајк може да значи сè. За да добијат еден лајк или следбеник, спремни се да одат далеку. Тие се опседнати со тој свет, а ние постарите не обрнуваме доволно внимание на овој проблем затоа што не сме ни свесни колку многу им значи и колку овој виртуелен свет е нивна реалност. Драго ми е што „Сестри“ стана еден мост што ги поврзува генерациите и ги отвора овие прашања, но за жал младите кај нас не се опремени со алатки и знаења за тоа како да се справат со врсничкото насилство и траумите кои остануваат. Дополнително, ни образовниот систем не е подготвен да се справи со овој проблем, не само што не е подготвен, туку системот комплетно ја игнорира оваа ситуација и најчесто придонесува до друштвеното исклучување на жртвите на врсничкото насилство и slut-shaming.

Зошто го одбравте токму филмот како начин на изразување? Творите ли користејќи друг тип уметност?

Се чувствувам комотна да се изразам преку филмската уметност, во слободно време сакам да фотографирам и пишувам.

Дина Дума својот последен филмски проект „Skateboarding is not for girls“ имаше прилика да го претстави на резиденцијалната програма Residence du Festival на овогодинешниот Кански филмски фестивал.

Во последниве неколку години забележуваме поголемо застапување и препознавање на жените во филмската индустрија, и на светско ниво и кај нас. Како вие гледате на овој тренд, кој го стимулира женското учество во индустријата и каде лоцирате дека има сè уште место за работа?

Има тенденција да се прикаже дека жените се еднакво застапени во филмската индустрија на светско ниво, но апсолутно не е така. Лесно е да се направи илузија дека е различно, со прикажување на изолирани случаи, но треба да се погледне статистиката, а таа кажува дека нема родов баланс во филмската индустрија, соодносот е 20 со 80 %.

Во нашата земја жените не се присутни во јавната сфера на општеството, но не се присутни ни на авторските позиции во филмската индустрија. Промените во едно вакво младо општество како нашето не се случуваат брзо. Со самото тоа што агенцијата за филм финансира филмови од женски авторки се гледа дека работите почнуваат да се менуваат.

Дали филмот „Сестри“ ќе го достигнеше истиот успех ако зад улогите застанеа професионални актери? Дали можеби вам, како млада режисерка и жена, ќе ви беше потешко да извлечете емоции од нашите домашни актери?

Македонија има навистина талентирани актери и актерки, но конкретно за овој филм уште додека го пишував сценариото знаев дека ќе биде потребно да ангажираме непрофесионални актерки, односно тинејџерки. Целта беше на најавтентичен начин да се долови светот на тинејџерите. Легитимен е и пристапот на ангажирање млади актерки и актери кои на свои 25 години можат да глумат осумнаесетгодишни, тоа често го гледаме и во филмовите и во сериите. Но, во конкретниот случај, сметав дека кастирање на вистински тинејџери само ќе придонесе кон светот кој сакам да го прикажам.

Колку суета и дискриминација има во филмската уметност кај нас?

Предноста во тоа да се биде режисер е дека сме во позиција сами да го избереме тимот со кој работиме. Драго ми е што од соработниците сум добила само поддршка и во ниеден момент не сум се почувствувала обесправено или дискриминирано, на мојот сет нема простор за суета, сите работиме заедно како еден тим.

Како консумент на социјални медиуми, но и како истражувач на темата сајбер булинг за целите на филмот, дали можете да наброите некои правила или мерки на претпазливост кои би им ги укажале на младите и на нивните родители?

Сметам дека најважно е да почнеме како општество отворено да дискутираме за проблемите, наместо да ги табуизираме и дополнително да ги потиснуваме. За оваа промена ќе биде потребно време, но мислам дека првиот чекор до овие промени е отворена дискусија за проблемите, наместо стигматизирање и осуда.

Сите сме зависници од социјалните медиуми. Во изминативе пет години имав многу обиди да ги избришам или да намалам со употреба на социјалните мрежи, но тоа едноставно беше невозможно.

Проблемот на новата генерација е што социјалните медиуми се темел на нивните морални вредности. Најчесто како се прикажуваат на Инстаграм, ТикТок, Фејсбук е сосема спротивно на тоа кои навистина се, и тоа е постојано живеење во лага. Лајкот и следбениците значат повеќе од вистинското пријателство и вистинската конекција.

Потребните алатки за справување со оваа појава за мене лежат пред сѐ во освестување дека овој проблем е сериозен и реален, и дека почнува да дефинира една нова генерација. Во нашето младо и конзервативно општество никој не го гледа ова како сериозен проблем. Како да живееме во едно колективно негирање на проблемите, или само како да се жалиме и на крајот никој ништо не презема. За да се случат промените ќе биде потребно време, но тоа на што се надевам е дека овој филм ќе отвори дискусија. Се надевам дека ќе допре до институциите и надлежните кои треба први да се освестат и да признаат дека имаме сериозен проблем.

„Проблемот на новата генерација е што социјалните медиуми се темел на нивните морални вредности.“

„Предноста во тоа да се биде режисер е дека сме во позиција сами да го избереме тимот со кој работиме.“

Светот сака да гледа реалност. Но, светот сака и да одмори од реалноста и да побара утеха во филмски хумор, некоја љубовна приказна или научна фантастика. Која е вашата водилка кога одбирате на која тема ќе снимате филм, што најчесто ве инспирира и што ни подготвувате во моментов?

Избирањето теми за мене доаѓа потсвесно. Некогаш сè почнува само со една слика, некогаш е инспирација од вистински настан, некогаш е само емоција, навистина нема правила. Моментално работам на мојот нов филмски проект кој го развивам со помош на „Резиденцијата“ на престижниот Кански филмски фестивал. „Скејтбордот не е за девојчиња“ е приказна која е повторно сместена во светот на тинејџерите, но сѐ уште е рано да ви откријам повеќе.

Филмската уметност сигурно ви нуди вистинско бегство, всушност тоа е привилегија на сите оние кои се занимаваат со каква било уметност. Но, дали имате некој друг механизам за да се опуштите?

Филмската индустрија и процесот на создавање филм знае да биде исцрпувачки, затоа што е процес кој трае неколку години и е навистина интензивно. Сакам да патувам или да поминувам време во природа, на тој начин се рехабилитирам од напорната работа.

Во каква реалација сте со здравиот животен стил – исхрана и спорт?

Се обидувам редовно да спортувам и да се хранам балансирано.

The post Дина Дума appeared first on Аптеки PlusPharma.

Големиот уметник Пабло Пикасо некогаш рекол: „Уметноста ја брише од душата прашината од секојдневниот живот“. Па судејќи според зборовите на Пикасо, секој денес што создава уметност, промовира уметност, консумира уметност, е некој вид на општествено морален херој кој секојдневно се труди да ја избрише прашината од душите на оние кои можеби не се ни свесни дека се задушуваат во неа.

Една од нив е Професор д-р Дита Старова-Ќерими, професорка на Факултетот за Архитектура и Дизајн при УАКС, Директор на Националната галерија на Македонија, ликовен уметник, сопруга и мајка. И покрај сите овие титули, самото интервју ќе ви открие дека таа е една пријатна и топла дама која ги разоружува луѓето со насмевка.

Како верен чувар и промотер на македонското сликарско творештво и двата споменици на културата Даут пашиниот амам и Чифте амамот, таа посветено и со многу љубов се труди да ја всади љубовта кон уметноста меѓу луѓето. Овие 4 години се доказ дека тоа навистина успешно го прави.

Меѓу насмевките, мислењата, здравиците, што се разменуваат на една изложба, полека, но сигурно се бришат сите предрасуди и нееднаквости меѓу луѓето, додека Дита ужива гледајќи како пред нејзините очи вистински заживува културата.

Вие сте им лидер на своите деца, лидер сте на професионално поле, а уметник во душата. Дали се соочувате со некаков тип на предрасуди на работа само затоа што сте жена?

Горделиво би посочила дека во Националната галерија 70 проценти од вработените се жени, како културата да е посигурна во рацете на жените. Можеби и токму на тоа се должи нашиот континуиран успех. А за предрасудите – секако дека се соочуваме со нив како жени, но апстрахирајќи ги, заобиколувајќи ги, стануваме посилни во нашата борба за рамноправност.

Верувам дека вашиот успех се должи на поддршката од семејството, на кој начин им се „оддолжувате“ на најблиските за времето што понекојпат им го „крадете“ во името на кариерата?

Да се биде раководител на една од најстарите институции со силна национална историја е голем личен и општествен предизвик. Плејада големи уметници ја создавале историјата на Галеријата. Одговорноста е голема.

Уметноста е во самото мое битисување. Ја имам поддршката на моите родители од најрана возраст, кога грижливо го зачувуваа секој мој цртеж, па до денес, преку нивното присуство на секоја организирана изложба, самостојна или во Галеријата.

Често навраќајќи се на изминатиот период, се преиспитувам за сите мигови кога сум оддалечена од мојата уметност. Но силно верувам дека и мојот влог во поддршката на прикажување и поддржување на националните вредности е дел од мојата мисија, која станува препознатлива и поддржана. Речиси никогаш не ја заборавам мојата улога на директор кој треба максимално да се вложува во реализацијата на изложбите.

Искрената желба да се направат видливи чекори кон подобро во музејската и ликовната дејност ме прават посилна за сите предизвици со кои се соочувам секојдневно. Не е секогаш лесно да се истрае во решавањето на секојдневните проблеми, да се најдат брзи решенија и да не надвладее чувството на немоќност наспроти реалните можности.

Мојата работа бара од мене посветеност која ја дефинирам како неколкусменска, како работа за која нема работно време. Понекогаш е и стресна, понекогаш жртвувам и дел од времето што би требало да го поминам со моето семејство. Затоа сум им бескрајно благодарна што имаат целосно разбирање и безрезервно ме поддржуваат.

Навистина е тешко да се протне уметноста меѓу народ кој има мал интерес за неа. Како воопшто наоѓате мотив и трпеливост да ги менувате луѓето, да им влијаете да консумираат уметност и да ја сменат перцепцијата дека од уметноста не се живее?

Уметноста има моќ да менува животи. Според францускиот писател Анатол Франс, уметникот мора да го сака животот и да ни покаже дека е убав. Без него би се сомневале во тоа… Мојата животна среќа е што од најмала возраст имав можности многу да видам, да посетам, да научам, и токму сега сето тоа имам можност да го пренесувам. Нашата земја во својата историја има големи дејци кои со своите дела стигнале во Европа пред многу други. Нашата мала земја со древна историја има оставено големи траги, како оние од прочуените патописци. Предноста во дејствувањето во една земја во која се преплетени голем број народности, нѐ прави посебни.

Речиси сите знаат за Да Винчи, Пикасо, Ван Гог… Културата и уметноста се тие што ни остануваат низ вековите, што нѐ прават препознатливи и нѐ зближуваат. Според американскиот социолог Талкот Парсонс, културата е функционален предуслов за опстанок на секое општество.

Уметноста е најсигурна инвестиција на светско ниво. Во последно време кај нас, за среќа, свеста полека се менува. Сѐ повеќе има интерес за ликовната уметност, благодарејќи на големите изложби што се реализираат. Би сакала да имаме силна поддршка да дејствуваме и на меѓународната сцена. Но не ја губам надежта дека и тоа ќе дојде. УНЕСКО нагласува дека распространувањето на културните процеси на меѓународно ниво е еднакво важно како и влијанието на економските процеси.

„Она што луѓето ќе го знаат за нас во следните векови ќе биде диктирано од она што сега ја раскажува нашата приказна.“

Уметноста и културата претставуваат една од ретките области во нашето општество во која луѓето можат да се здружат за да споделат искуство, дури и ако го гледаат светот на сосема различни начини. Убедена сум дека посетата на една изложба, разговорот за едно дело може да нѐ соедини за да ги споделуваме своите размисли и да дискутираме, уметноста може да нѐ направи потолерантни кон различностите и еден кон друг. Средбите со уметноста може да ни помогнат да се идентификуваме еден со друг, да ги прошириме своите поими за нас и да ни покажат дека индивидуалното ангажирање во светот има реални исходи. Се надевам дека во иднина уметноста ќе биде дел од дискусиите за политичките, социјалните, економските и еколошките прашања.

Уметноста е начинот на кој ги раскажуваме нашите приказни како општество. Доволна е една посета на постојаната поставка во Даут-пашиниот амам да нѐ потсети дека, откако нашата цивилизација ќе помине, она што преживува од нас е нашата уметност. Она што луѓето ќе го знаат за нас во следните векови ќе биде диктирано од она што сега ја раскажува нашата приказна.

Колку пандемијата ја чинеше ликовната уметност и на кој начин влијаеше врз вашето творештво?

Пандемијата сите нѐ засегна, и здравствено, и економски, и емоционално. Сите бевме допрени на некој начин. Но мислам дека сите осознавме многу други креативни можности, бидејќи креативноста на сите уметници лежи и во можноста за пронаоѓање нови начини на изразување.

Јас го искористив периодот за реализација на мојата самостојна изложба со булки. Исто така, и за лични изложби во Истанбул и во Галеријата „Gentinetta“ во Цирих, Швајцарија.

Како што вели францускиот уметник со унгарско потекло Никола Шефер, уметникот мора да изложува, мора да се изложува и себеси за да се наметне и, ако треба, да експлодира.

„Од уметноста може да се живее, ако се верува во нејзиното создавање.“

Како млада мајка, верувам дека честопати сте растргната помеѓу традиционалниот начин на воспитување кој подразбира низа морални вредности кои сѐ повеќе се губат, и современите околности како детство придружено со многу гаџети, интернет, социјални медиуми. Од кои начела се водите при воспитување на вашите деца?

Пандемијата нѐ освести за многу работи. Посебно за значењето на времето поминато во домот со најблиските. Децата во денешно време имаат среќа што, покрај електронските уреди, имаат еднаков пристап до информации како и децата во Америка или Франција, што доведува и до тоа совршено да го знаат англискиот и од најмала возраст да бидат еднакви со нивните соученици во светските метрополи. Воспитувањето е секако различно, јас сум од генерациите кога хиерархијата беше вредност што се почитува, а сега ние, поради брзината на животот, кон нашите деца сме многу попустливи, што некогаш и не е предност. Но имајќи го предвид брзото време на нивното созревање, тоа за нас е предизвик.

Велат среќна жена е и среќна мајка… дали си дозволувате време за себе? Како милувате да го поминувате слободното време и да се исклучите од сѐ?

Сосема се согласувам дека со семејството се чувствувам најисполнета. Прошетките, активностите, разговорите со нив, вистински ме исполнуваат.

Секогаш изгледате префинето и делувате како топла и позитивна личност. Каков е вашиот животен стил, се храните ли здраво, дали спортувате? Што најлесно може да ве засмее?

Ви благодарам за ласкавото мислење. Можеби тоа што го посочивте на почетокот – уметничката душа во мене создава една симбиоза која лесно се носи со духот. Мојот животен стил не се разликува многу од начинот на живот на сите мајки со обврски. Посветена духовно и физички на децата, исполнета со љубов и посветеност кон работата. Се трудам според можностите да внимавам на исхраната за да можам да го издржам ритамот на зададените обврски. Не би рекла дека имам пасија кон спортувањето, но сакам да пешачам. Секој слободен миг го користиме со семејството за прошетки и откривања на нови, досега непосетени места.

А најлесно ме засмејува сопругот, за кого нашите пријатели велат дека има префинета смисла за хумор.

Која е вашата формула за добро здравје и ведар дух што би ја споделиле со читателите?

Според мене, најдобрата формула е насмевката. Таа е универзалниот јазик на кој сите ние се разбираме. Покрај тоа што е природен ослободувач од стресот, насмевката е одлична и за воспоставување и негување на социјалните врски. Кога искрено им се насмевнувате на луѓето, многупати тие ќе возвратат со насмевка. Многу значајно за вашиот морал е да бидете покрај насмеани луѓе! Дури и кога е присилена, за нашиот мозок насмевката (о)станува поттик за добро расположение. Истражувачите имаат откриено дека во случај на тага и стрес, доволно е да се натерате себеси 60 секунди да се насмевнувате за да добие мозокот позитивна порака и да предизвика намалено лачење на хормоните на стрес, а зголемување на хормоните што се одговорни за добро расположение.

Затоа, насмевнете се! Според Мајка Тереза, мирот почнува со насмевка.

The post Дита Старова – Ќерими appeared first on Аптеки PlusPharma.

Социјалните медиуми ни овозможуваат да ѕирнеме во животот на навидум обичните жени. Кога човек ќе ѕирне кај вас, е тука има што да види! Свесни ли сте за позитивното влијание што го имате врз луѓето? Верувате дека ваквата транспарентност ќе има моќ да ги врати во општеството загубените вредности?

– Ви благодарам за убавите зборови и се радувам ако навистина можам позитивно да влијаам врз другите. Она што во текот на животот ме направило цврста и одлучна е спортот, затоа и гласно го препорачувам секому. Со формирањето на здрава и спортска нација, како што некогаш сме имале, несомнено дека ќе имаме посреќни и повеќе исполнети луѓе. За таа цел не само што се потребни домашни идоли, туку и зајакнување на самодовербата кај луѓето, особено кај понежниот пол. Прифаќањето на себеси и на околината со сите доблести и мани, соочување и подобрување на состојбите. Како позитивна промена, забележувам дека луѓето повторно се насочуваат кон сопствените предизвици и соништа (наместо на оние на комшијата). На тој начин тие си дозволуваат да се надградат и пораснат до степен кој ги исполнува и ги прави среќни. А, кога ние сме среќни, полесно е да правиме промени околу нас. Таа промена несомнено ќе се одрази и на општеството. Имено, луѓето со својата активност и делување го обликуваат општеството.

Се вели дека жените се повеќе склони кон „мултитаскинг“, за разлика од мажите кои почесто се губат меѓу повеќе работи истовремено. Јас практикувам паралелна активност за одредени работи и на тој начин си наоѓам нови предизвици. Сепак, треба да бидеме внимателни да не се распнеме премногу, па да не можеме да го довршиме она што сме го започнале.

Секако дека има работи што не знам да ги правам, но и во нив наоѓам предизвик. Не би рекла дека тоа е готвењето, но, еве на пример, сметам дека не сум вешта во ниту еден спорт со топка, (освен пинг-понг), ниту пак имам какви било музикални предиспозиции.

Интересно е дека во моментот кога ќе си признаете дека во нешто не сте добри, или дека може и подобро, веднаш отворате цело пространство можности за истото да се научи.

 Додека студирав на ФЛУ, професорот нѐ учеше дека само 1 % е талент, останатото е работа. Што значи дека речиси сѐ може да се научи!

Затоа, ве молам, не бидете од оние кои мислат дека знаат сѐ, бидејќи секојдневно губите стотици можности да научите нешто ново!

Со здрава и спортска нација, како што некогаш сме имале, несомнено дека ќе имаме посреќни и повеќе исполнети луѓе.

Колку луѓето се свесни дека вашиот успех е двојно поголем само затоа што доаѓате од Македонија? Дека вие сте всушност хероина поради тоа што во ниту еден миг не се откажавте од својот сон и покрај недостигот од материјална и морална поддршка?

–Точно е дека потеклото и средината во која живееме може да не поттикне или да не назадува во подвигот. Дефинитивно чувствувам дека во Македонија е многу тешко да се напредува. Моите успеси честопати беа повеќе ценети на други места во светот. Вистина е и дека во 2013 година кога народот и медиумите ме доживуваа како „национална хероина“, јас одев автостоп до Охрид, немајќи пари ни за автобуски билет. И покрај огромната поддршка од семејството, ми беше непријатно да барам пари на 30-годишна возраст. Токму тие работи можеби ме направиле да бидам уште посилна.

Мора да го прифатиме фактот дека потеклото не зависи од нас и истото не може да го промениме. Можеме да ја промениме мислата, кога сме наклонети кон „самоутеха“ си велиме: „Со оглед на тоа од каде доаѓам, мојот резултат воопшто не е лош“, или пак кога сме повеќе критички настроени и си велиме: „Ова не е ништо во споредба со светот.“ Не е во ред да се „вадиме“ на потеклото, без вистински да се потрудиме да оствариме нешто.

Освен да ги качувам планините, кои чувствувам дека ми се многу блиски, сакав да ги донесам светските практики и да придонесам кон напредок во моите области на делување. Навистина не е лесно да се работи со луѓе кои „знаат сѐ“ додека потајно сакаат да си наштетат еден на друг. Сепак, верувам дека резултатите ќе бидат видливи по неколку години.

Практиката покажува дека секој од нас, секоја индивидуа има моќ да предизвика промени. Додека бев повеќе ангажирана околу еколошкиот активизам, ја сожалував екстремно ниската свест на луѓето кои ми велеа: „Зарем јас и ти ќе го спасуваме езероно?“ – Секако дека ДА, повторував, ние ќе почнеме, па други истомисленици ќе се придружат. Секоја промена треба од некаде да почне. Еден дрзок комшија еднаш ми рече: „Ех, девојко, знаеш ли јас што имав постигнато на твои години? Си отидов од државата!“ – „Епа, јас се вратив“ – кусо му одговорив.

Колку ве нервира што попрво луѓето ги интересира да дознаат сѐ за вашата врска со Игор, отколку за вашите успеси?

– Ова прашање понекогаш ме загрижува, особено ако се навратиме на почетокот на ова интервју каде тврдам дека човек единствено може да биде среќен и исполнет кога ќе ги задоволи сопствените соништа и потреби, а во тој случај сме презафатени со сопствената мисија што немаме многу време да гледаме во животите на другите. Не ми пречи тоа што на некој начин ја забавуваме македонската публика и ги храниме медиумите со нашата реална приказна, но ми пречи тоа што оние вредности за кои зборувавме на почетокот, изгледа дека се навистина заборавени.

Дали балансот е вашата движечка сила и клуч за вашиот успех?

– Пред сѐ, би рекла самодисциплина. Не секогаш ќе имаме мотивација и инспирација, но тоа не е изговор да не седнеме пред празното платно и да почнеме со сликање. Исто така, сметам дека е важно човек да биде флексибилен во однос на сопствените амбиции и да знае да се задоволува со помалку. Така ќе може да биде среќен и во средина која навидум е пореметена од онаа што ја посакува, да умее да најде нешто интересно во различни области. Тоа го правам јас во моментов, се задоволувам со компромиси на неколку полиња, што не е сосема спортски, но е човечки. Благодарение на љубовта кон природата во сите свои форми, умеам да уживам и во реката и во езерото, исто колку и во карпите и планините, кои сѐ уште ми се омилени.

Колку Ковид-19 беше лекција за вас, што добро ви донесе, а што лошо?

Беше голема лекција, борба со сопствениот немир. Насочување кон себеси и кон работите за кои никогаш сум немала време… односно така велиме за сите работи кои во моментот не ни се приоритет. Честопати слушам домаќинки со заробени соништа, со однос како да работат за бордот на директори на Светска Банка, „Немам време за ништо“ – ќе речат. Воопшто не ги оправдувам и дури ги карам ако умеат да ме разберат. Секој има барем половина час дневно што може и треба да си го посвети себеси. Тоа е најважно. Сетете се кога патувате со авион и кога стјуардесата ги кажува безбедносните мерки: „Прво заштитете се себеси, а потоа оној до вас!“ Така и за амбициозните домаќинки целосно посветени на домот, ако вам нешто ви фали, тоа апсолутно ќе се одрази на домот.

На што работите во моментов?

– Пишувам, работам на илустрации за книга, на ликовното творештво, на дистрибуција на книгата која веќе ја издадов… односно се снаоѓам. Како и сите во ова време. Како туристички работник, мојата област беше една од најзагрозените за време на пандемијата. Благодарение на оној „мултитаск“ кој го спомнавме погоре, успеав да егзистирам без поголеми тешкотии. Со голема љубов и посветеност ги споделувам моите приказни на мотивациски говори, а чекам подобри времиња за да продолжам со редовните едукативни настани за млади како што е организирање спортски кампови и интерактивна настава во природа.

Колку јавноста е подготвена за уметност, да ја ужива, да ја препознава и да ја купува?

– Мислам дека уметноста назадува, како и општата култура, а допрва ќе назадува со промена на законот и намалување на часовите по музичко и ликовно. Ние сме земја која низ историјата сведочи висока естетика и уметност во чекор со светските трендови. Но, додека светот продолжи да оди напред кон современи трендови и минимализам, ние заглавивме во кич и турбофолк. Навистина тажно.

Не бидете од оние што мислат дека знаат сѐ, бидејќи секојдневно губите стотици можности да научите нешто ново!

Што сѐ тренирате за да ја одржувате формата неопходна за искачување?

– Зависно од физичкото здравје го менувам интензитетот на тренинг, но гледам да се одржам во форма. Оваа зима имам доста намалена физичка активност, можеби заради тоа што немам голем проект на повидок. Тешко ми е кога ги гледам сите мои пријатели како скијаат на планина, а јас свесно се дистанцирам со цел штедење на колената со кои имам сериозен проблем години наназад. Земам разни суплементи за превенција и надеж за подобрување на одредени состојби. Речиси 15 години интензивно се занимавам со високогорство, алпинизам, качување карпи и скијање на големи височини, па свесна сум дека ако сакам да продолжам со овие активности мора да бидам исклучително внимателна. Во спротивно, сметките ги плаќаме со сопственото здравје.

Лесно ли е човек да ве насмее? Што ве прави среќна овие денови?

– Да бидам искрена, гледајќи назад во сопствените фотоархиви, на планина секојпат сум насмеана. Таму некако како душата да ми се смее… Дури и кога ми студи или кога сум уморна и гладна. Денес помалку се смеам, но сепак се смеам во добро друштво, добар филм, добар виц.

Какво детство имавте, ви недостасува ли да сте дете понекогаш?

– Никако да пораснам. Постојано си размислувам на тоа, каде ќе живеам и што ќе работам кога ќе пораснам, иако одамна сум веќе порасната (се смее).

The post Илина Арсова – Жената која и од високо гледа со приземност appeared first on Аптеки PlusPharma.

Ваш аптекар: Со оглед на тоа што секојдневието го живеете во Хрватска, дали сте свесни дека „Јелена од Драчево“ стана секоја втора девојка во Македонија? Низ нашите улици чекорат многу забавни, борбени жени чие присуство е посакувано од сите, но кога светлата ќе се изгаснат, тие се осамени души кои веруваат дека среќа ќе најдат само ако се иселат одовде. 

Јелена Јованова: Некому му е доволна една улица, друг, пак, се гуши во тесноста на глобусот. „Јелена од Драчево“ е само една од оние што посакува карта во еден правец за надвор од својата улица за да го освои глобусот. Се разбира дека таквата потреба, кога живееш во држава на неисполнети ветувања, каде е јасно за кого таа е мајка, а за кого маќеа, станува уште повеќе разбирлива и неопходна. Живеам на релација Загреб-Скопје веќе 7 години. Не мислам дека тревата во Хрватска е позелена, но сигурно е поуредена. Посакувам и се надевам дека ќе дојде време кога системот ќе работи за нас и кога нештата кои функционираат нема да се инцидент. 

„Јелена од Драчево ја наследи мојата приватна насмевка и ме радува моментот кога лично ќе посведочам колку знае да е заразна“.

Ваш аптекар: Оние што ја погледнале македонската театарска верзија на познатиот мјузикл „Чикаго“, биле дел од толпата луѓе кои посведочиле дека Македонија има стопати подобра актерка од Рене Зелвигер и Кетрин Зета Џонс заедно. Јелена, свесни ли сте за големината на својот талент? Дали тој е доволно ценет и вреднуван кај нас дома? Кому му давате ронка предност, на театарот или на филмот? 

Јелена Јованова: Уф! Не знам како би го продолжила одговорот на ова, по такво споделено мислење! Ви благодарам! Ми значи! Да ја нема публиката, нема да ме има и мене како актерка. Верувам во нејзините очи и срце. Чинот дека досега сум била прифатена, подобро отколку што сум посакувала, го потврдува фактот дека сум на вистинското место и дека творам во моето време! За тоа сум вечно и неизмерно благодарна. Сѐ уште учам и сакам да го учам овој занает. Се радувам на секоја доверена улога и пробувам во секоја да го дадам својот максимум. Камерниот театар отсекогаш ми лежел повеќе, па така некако успеав полесно да се поврзам со камерата. Предност во изборот има самиот проект и дали и колку тој ќе ме испровоцира за поместување на моите граници. Без разлика дали е театарски или филмски. Задоволна сум со сѐ она што сум го постигнала досега. Миговно се чувствувам зрело за многу поголеми предизвици. Овде сум ако некој има храброст за тоа и истото тоа го препознава кај мене. 

Ваш аптекар: Поседувате несекојдневна убавина, но дали планирате да остарите како Мерил Стрип? Возможно ли е да ја видиме Јелена со воочливо ботоксирано лице? Верувате ли во она дека штом почнете со една корекција – нема да има крај? 

Јелена Јованова: Благодарам на комплиментот! Секојдневно учам да го прегрнам она што ми е дадено и да го негувам природно. Бев заробена во идејата дека естетската хирургија е неопходна дури не нурнав длабоко во сето она што природата и духот го нудат како решение за секој проблем. Би сакала мудро да стареам и да прифатам дека времето остава траги, но дека тие може да се сведоштво на сопственото постоење кое е благослов, а не товар. Кое, да – може и треба да се негува природно, но не и да се негира!

Ваш аптекар: Колку успевате да стигнете да се храните здраво? Дали можеби се водите по некоја програма или се однесувате по свои правила? Готвите ли? 

Јелена Јованова: По вокација сум човек кој се занимава со емоции, обожава да набљудува, да слуша и соодветно на приложеното а реагира. Веројатно тоа ми го олеснува моментот на „слушни го својот организам и дај му го она што му треба“! Никогаш не сум се лишела од нешто ниту, пак, фала му на Бога, не сум имала потреба за тоа. По природа сум гурман иако можеби мојата видлива тежина не остава таков впечаток. Сакам да готвам и да испробувам различни рецепти и уживам во богатството на различните кујни и нивната синтеза. Секојдневни на менито се овошјето и зеленчукот, рибата барем еднаш неделно, исто како и месото. Денот ми почнува со топла вода со лимон и мед, овошје и тост од авокадо или зобна каша. Ужината е секогаш посветена на јаткастите плодови, ручекот е разновиден со свежа салата, а за вечера знам и да се почестам со чаша вино, добро сирење и пршут. Кефирот и ротквиците исто знаат да се изборат за вечера. Клучот за здрава линија е во правилното комбинирање на храната и верувам барем тоа е нешто што секој може да го научи. Загреб сѐ уште е магичен за мене и сакам да шетам некогаш со часови. На тој начин, се одржувам и физички активна, ако тој ден не сум чувствувала дека е ден за џогирање или за јога.

„Би сакала мудро да стареам и да прифатам дека времето остава траги, но дека тие може да се сведоштво на сопственото постоење кое е благослов, а не товар“.

Ваш аптекар: Го оставате ли некогаш телефонот на „нечујно“? На кој начин се исклучувате од сѐ?

Јелена Јованова: Со Стјепан научив барем во недела да го исклучам телефонот и тој ден да е многу повеќе наш. Ја обожавам неговата леснотија во одлуката да си го земе времето само за себе и ме радува дека во тоа сѐ повеќе се подобрувам и јас. Кога сме на годишен одмор, секогаш носиме стар „Нокиа“ телефон со нов број што го знаат само домашните за итни ситуации. На тој начин, не слушаме нотификации од мејлови и од социјални мрежи. Денот има свој ритам кој не е диктиран од виртуелната контрола и опседнатост. Не робуваме на моментот дека секој треба да знае и да види каде сме и како сме. Добра книга и музика знаат да те исклучат од светот на непотребни информации и да те однесат на место каде ќе уживаш во своите мечти и себеспознавањето!

Ваш аптекар: Што може да се најде во Вашата домашна аптека од природни препарати и суплементи? 

Јелена Јованова: Алое вера, смил, природни етерични масла од кајсија, авокадо и бадем. Кога снимам подолго време, имам потреба од додатен витамин Ц, а во зима за здрава и еластична кожа, ако почувствувам потреба, додатно земам и витамин Е. 

Ваш аптекар: Јелена и спорт – колку гледате и колку практикувате да спортувате? 

Јелена Јованова: Следам фудбал и тенис. На тоа се навлеков како мала со татко ми со кој до ден-денес знаеме да размениме мислење за спорт. Трчањето ми станува сѐ поголем предизвик и уживање и би сакала да се испробам во мартонски трки. 

Ваш аптекар: „Јелена од Преспав“ има една неодоливо заразна насмевка, дали ја поседувате истата насмевка и во реалниот живот? Што најлесно може да ве насмее? 

Јелена Јованова: „Јелена од Драчево“ ја наследи мојата приватна насмевка и ме радува моментот кога лично ќе посведочам колку знае да е заразна. Најлесно се смеам на сопствените глупости. На тој начин и полесно ги решавам. 

Ваш аптекар: Која е Вашата формула за добро здравје и ведар дух што би ја споделиле со читателите? 

Јелена Јованова: Да се прифатиме себеси и да работиме на подобро „јас“. Да го прифатиме другиот и да го разбереме, да не судиме, да растеме духовно со нештата кои нѐ прават среќни и ни раѓаат здрави аспирации. Да се смееме почесто од срце, да бидеме хумани и солидарни. Да ја негуваме емпатијата и да ја храниме вистината. Ако сме опкружени со сопствената вистина, многу полесно ќе го носиме сопствениот крст и ќе веруваме. Верба за почеток и крај!

The post ИНТЕРВЈУ – Јелена Јованова appeared first on Аптеки PlusPharma.