Преку дисциплинирањето, децата ќе научат како да ги создаваат и да ги одржуваат врските со другите луѓе и како да се соочат со предизвиците во животот преку примена на само-дисциплина.

За и против

Постојат поделени мислења меѓу родителите поврзани со потребата за дисциплинирање на децата. Многумина не сакаат да ги дисциплинираат своите деца затоа што имаат лоши спомени од сопственото детство поврзани со дисциплинирањето, други сметаат дека така ќе влезат во конфликт со децата и ќе предизвикаат гнев и лутина кај нив, а трети пак не можат или не сакаат да посветат време и енергија на дисциплинирањето на децата. И сите овие грешат.

Дисциплинирањето на децата не е казнување затоа што направиле нешто погрешно! 
Напротив, да се дисциплинира детето значи да се постават јасни граници и правила, и да му се објаснат последиците од непочитување на правилата за да научи што е правилно, а што не, и за да знае во иднина како да се однесува и како самото да го корегира своето однесување.

Многу често родителите и не знаат како вистински да го дисциплинираат детето, па дисциплинирањето како постапка го мешаат со казнувањето.

За казнувањето
Потребата за казнување се јавува кај недоволно едуцирани родители кои во состојба на очај и неможност да се справат со однесувањето на детето, народски кажано ги “лекуваат”своите фрустрации врз детето.
Казнувањето, без разлика дали е викање, именување на детето со погрдни имиња, плескање по газето или посериозен ќотек, јавно омаловажување или отстранување на привилегиите на детето засекогаш, е постапка со која родителите ги контролираат децата, наместо да ги научат децата како да се контролираат самите во иднина. Со казнувањето детето треба да “плати”за направената грешка, без притоа да научи зошто не треба тоа да го прави или така да се однесува во иднина. Казната што родителите ја применуваат го менува начинот на кој детето се гледа себе си. Тоа предизвикува детето да помисли за себе дека е лошо, кога всушност поуката што треба да ја извлече е дека во моментот донело само лоша одлука што не треба да ја повтори. Казнувањето ги учи децата дека не можат сами да го контролираат своето однесување и затоа треба постојано да зависат од родителите.

За дисциплината

Од друга страна дисциплинирањето, и многуте техники за дисциплинирање, овозможува децата да учат од своите грешки и како во иднина да се справуваат со своите емоции и потреби на социјално прифатливи начини. На овој начин се развива позитивен однос меѓу родителите и децата, и се намалува негативното однесување кај децата заради барање на дополнително внимание од родителите. Детето треба да почувствува вина за направената грешка, но не и срам поради што ќе се чувствува лошо за на крај да ја изгуби самодовербата. Позитивните техники на воспитување на децата во основа треба да ја градат самодовербата кај децата. Само децата кои се сигурни во себе можат да го освојат светот.

Пофалбите и наградите се само некои од позитивните техники за дисциплинирање на децата. Ако сакате да создадете умни и разбрани човечки суштества, а не мали послушни роботи, продолжете да читате.

Една наша стара поговорка вели:Убавиот збор, железни врати отвора. Па така фалењето на нашите деца кога ќе направат нешто добро или само затоа што ги измиле забите без да ги потсетите мал милион пати го стимулира доброто однесување за во иднина. Во нашата култура на воспитување родителите најчесто го потенцираат лошото однесување на децата, кога всушност треба да се потенцира и пофали доброто однесување кое скоро никогаш не го ни забележуваат. Родителите се свесни за присуството на децата кога тие прават нешто несоодветно или лошо, на пример викаат, растураат, трчаат кога не треба итн. Тогаш следува “ПРЕСТАНИ”, ”ТИ КАЖАВ ТАКА ДА НЕ ПРАВИШ”…, што е многу погрешно затоа што за децата тоа значи потврда дека со тоа што го прават во моментот, иако е несоодветно, го добиваат вниманието на родителите. И во иднина ќе продолжат така да се однесуваат, пораката е таа. Но, кога родителите би ги ловеле добрите реакции и однесувања и за тоа би ги фалеле своите деца, на пр. “Леле, колку убаво и мирно си играте”, децата ќе добијат порака дека таквиот начин на игра е во ред, и во иднина ќе продолжат да си играат мирно. Дури и ако имате ситуација во која едното дете игра мирно, а другото скока наоколу и прави хаос, пофалете го детето што си игра мирно пред другото дете, и ќе видите како и другото дете ќе се смири и ќе ја промените ситуацијата во насока на добро однесување, без непотребно викање. Фалете ги децата кога се учтиви во комуникацијата со другите, кога ги следат вашите инструкции добро, кога се трудат да научат нешто ново, особено кога се трудат да ги напишат домашните задачи. Ако го пофалите детето затоа што покажува желба да научи нешто ново или заради неговата трпеливост додека учи, тогаш ќе го мотивирате да продолжи да се обидува и во иднина.

Многу е важно пофалбата да ја дадете веднаш кога ќе забележите добро однесување кај детето. Само така детето ќе може да ја поврзе пофалбата со тоа што го прави и ќе запомни што треба да прави во иднина. Фалете често, позитивно, и фалете го трудот, не резултатот, затоа што така ја градите самодовербата кај детето. Наместо да го пофалите детето затоа што добило петка на тестот во училиште, пофалете ја неговата желба и труд да учи за тестот. Следниот пат можеби нема да биде петка, но важно е да се задржи кај детето желбата да учи и да биде подобар. Кога велиме позитивна пофалба, тоа значи со пофалбата да го потенцирате однесувањето што сакате повеќе да го гледате кај детето, а не да го критикувате однесувањето што сакате да го искорените кај детето.

Систем за награди

Кога станува збор за наградување, тогаш не е лошо да направите систем на наградување. На детето му следува ѕвездичка за добро завршената работа. Со собирање на доволен број ѕвездички (родителите одлучуваат за бројот), на детето му следува материјална награда по негов избор. Овој е принципот, а ѕвездичките може да ги замените со денарчиња, камчиња, џамлии…., а за нивно чување детето може да си одбере кутија што ќе стои во неговата соба. Така ќе може да ги брои од време на време и ќе биде мотивирано да следи инструкции или прави добри дела за да заработи повеќе. Овој систем на наградување е добар кога сакате целно да промените некое однесување. И запомнете, дека ѕвездичката треба да ја дадете веднаш по завршената работа.
Доколку брзо не ги постигнете посакуваните промени, не очајувајте. Продолжете да се обидувате. Можеби ѕвездичките се лесни за заработка, или наградите што ги нудите не се доволно интересни, па детето не е заинтересирано.

Наградувањето не мора и не треба секогаш да е материјално. Ако ги прашате децата какви награди сакаат, сигурно многу често ќе слушнете дека едно гушкање е сосема доволно. Нематеријалните награди можат да бидат прошетка во парк, гледање филм, ексклузивно хранење на кучето или полевање на цвеќето, една приказна повеќе пред спиење… Потрудете се повеќе да наградувате нематеријално отколку материјално.
Овој систем на пофалби и награди многу добро функционира кај децата што одат на училиште. Понудете пофалба и симболична награда после секоја завршена домашна задача. Ако е домашната задача пообемна, можете и да ја поделите заедно со детето на неколку помали делови, и повторно да следува награда после завршувањето на секој дел. Наградата може да биде сладолед, гушкање, или нешто друго по избор на детето.

Родители бидете позитивни, помалку критикувајте и забележувајте ги повеќе позитивните реакции на вашите деца, промени на подобро сигурно ќе има.

The post Казна и награда – кое е нивното значење и како да ги применуваме во воспитувањето на децата appeared first on Аптеки PlusPharma.

Кога да се збогувате со пелените?

Иако не може да се даде дефинитивен одговор, зашто секое дете се развива различно и во различни услови, повеќето деца покажуваат знаци на подготвеност за користење нокшир и одвикнување од пелени на возраст од 18 до 24 месеци.
Неколку практични совети може да бидат корисни овој процес да се помине без поголеми турбуленции:

Не правете ништо „насила“!

Збогувањето со пелените треба да го направите во партнерство со вашето дете. Прво, проверете дали вашето дете, воопшто, е подготвено за излегување од пелените. Важно е детето да може да ги комуницира своите потреби. Ова може да биде со зборови, звуци, гримаси на лицето или со држење на телото. Секогаш започнете со охрабрување и поддршка. Притисокот детето да ги напушти пелените може само да создаде напната атмосфера и да создаде дополнителен отпор кај детето. Освен ова, може да содадете негативни асоцијации кај детето поврзани со одењето по нужда кои подоцна може тешко да се избришат или да создадат отпор кон извршување на физиолошките потреби.

Не поставувајте рокови!

Малите деца немаат концепт за време, па затоа и не реагираат на поставувањето рокови. Секогаш имајте реалистични очекувања. Секое дете има своја сопствена индивидуалност и темперамент и поради ова не постои единствена ветувачка метода во три чекори која ќе одговара на сите. Ваквите програми, кои се временски утврдени, најчесто во себе имаат одредени казнени мерки, не се флексибилни и најчесто ги тренираат родителите наместо децата. Поради ова се создаваат фрустрации кога утврдените рокови нема да се испочитуваат.

Користете облека со која детето лесно се снаоѓа

Заборавете на сложени комбинации за облекување. Одберете облека која лесно се соблекува: панталони со ластик, тренерки, фустанчиња, кратки панталони. Доколку е топло, пуштете го детето да трчка во долен веш или, пак, сосема голо. На овој начин, најлесно ќе ја совлада новата вештина.

Не потклекнувајте пред притисоците!

Притисоците може да дојдат од повеќе страни. Од баба и дедо, од пријателите, тетките, па и од сопрузите. Имајте на ум дека сите се полни со мудрости и го знаат најлесниот начин. Сепак, ова е само процес како и сè останато. Сè во свое време и на начин кој е најсоодветен за вашето дете. Избегнувајте да се натпреварувате со другите родители, бидејќи ова е натпреварување кое не завршува тука. Вашето дете го очекуваат нови работи за совладување!

Ништо не се случува преку ноќ

Некои деца преминуваат од пелени кон нокшир за неколку недели, на други им се потребни и по 7-8 месеци. Не очекувајте брз напредок и бидете подготвени. Останете позитивни и трпеливо минувајте низ процесот, секогаш напоменувајќи му на детето колку сте горди на неговите мали, но значајни постигнувања.

Не игнорирајте го стравот кај детето!

Во времето на одвикнување, децата може да развијат стравови, кои се подеднакво големи како кај било кој страв кај возрасните. Доколку детето доживее и само едно непријатно искуство во тоалетот (бучава од казанчето за вода, лизнување на ладните плочки и сл.), тоа може да го врати неколку чекори наназад. Некои деца имаат проблем со исфрлањето на изметот. Затоа, бидете внимателни. Разговарајте со нив и внимавајте детето да не се чувствува посрамено или омаловажено. Имајте на ум дека за многу деца пелените претставуваат одредена сигурност. Тоа е време во кое родителите се интимни со децата и внимаваат за нивните потреби. Понекогаш на децата им е потребна вашата блискост. Потрудете се да им дадете поголемо внимание и нежност.

Нема потреба за загриженост

Можеби ве загрижува што само уште вашето дете од сите во групата носи пелени. Но нема место за паника. Можеби ќе потрае уште некое време, но сепак, на крајот, вашето дете со ваша помош ќе научи самостојно да користи нокшир, а подоцна и тоалет. Прилично е неверојатно дека вашето дете ќе тргне на училиште во пелени.

Знаци кои може да укажат дека детето е подготвено:

• ви покажува кога мора да изврши нужда со зборови, звуци, гримаси на лицето или со држење на телото (чучнување, поставување на раката во гениталната регија);
• не поднесува пелените да му се влажни или валкани;
• покажува интерес за нокширот и за тоалетната школка;
• може да следи основни инструкции;
• сака да започне да носи гаќички;
• пелените му остануваат суви околу два часа во текот на денот;
• може само да ги турне панталоните и да седнува и да станува само од нокширот.

The post ОДВИКНУВАЊЕ ОД ПЕЛЕНИ – Дали и кога вашето дете е подготвено? appeared first on Аптеки PlusPharma.

Родителите се првиот и најважниот пример на децата за нивен правилен физички и психички развој. Стилот на воспитување што го применуваат родителите влијае врз сите аспекти на детскиот живот, од нивната телесна тежина, па до нивната самодоверба. Затоа е важно да го изберете вистинскиот начин на кој ќе обезбедите и ќе поддржите здрав раст и развој, што ќе биде основа за патот по кој ќе продолжат како возрасни личности и ќе бидат продуктивни членови во општеството.

Психологијата денес идентификува 4 стилови на воспитување на децата. Секој има свои, посебни карактеристики и резултира со различни реакции и ефекти кај децата. Од друга страна, пак, секој однос родител-дете е различен, поради што и реално не е можно во секоја ситуација и кај секоја индивидуа да се применува само еден стил секогаш.

 Авторитарен (диктаторски) стил на воспитување

Моќта е главната карактеристика за овој стил на вршење на улогата на родител.
Авторитарните родители веруваат дека децата треба да ги почитуваат нивните правила без исклучок и без изговор.
Овој вид родители се познати по изјавата „Ќе биде како што јас ќе кажам!“ бидејќи единствено што ги интересира е послушност кај децата, и во никој случај преговарање. Постојано бараат, но никогаш не даваат.
Не им дозволуваат на децата да се вклучат во решавање на проблемот или во надминување на пречките. Наместо тоа, поставуваат правила и ги наметнуваат последиците, без разлика на мислењето на детето.
Употребуваат казни наместо дисциплина, што би значело дека наместо да ги научат децата како да носат правилни одлуки, сметаат дека децата треба да зажалат за своите грешки. Децата на овие родители следат правила и понатаму во текот на животот како возрасни личности. Но, кај нив е зголемен ризикот за појава на проблеми со самодовербата, затоа што во детството нивното мислење никогаш не било важно и вреднувано.
Овие деца може да станат агресивни или непријателски расположени кон средината. Најчесто се фокусираат на гневот што го чувствуваат кон своите родители, наместо на својата иднина и на тоа како да ги направат работите подобро. Многу често стануваат и одлични лажговци со цел да избегнат казни.

Авторитативен (демократски) стил на воспитување

Дали денот на вашите деца е испланиран однапред, со точно време на заспивање и со други домашни правила?
Дали следуваат казни доколку не се почитуваат правилата?
Дали децата разбираат што очекувате од нив?
Дали децата се чувствуваат слободни да разговараат со вас за сè, без страв од осуда, негативен коментар или казна?
Многу се трудите да создадете и да одржите позитивна врска со децата полна со љубов и со разбирање.
На децата им ги објаснувате причините што се во заднина на вашите правила.

Наметнувате правила и последици, но ги земате предвид чувствата и мислењата на децата. Овој стил на воспитување ги признава и ги вреднува мислењата на децата, но истовремено им става до знаење на децата дека возрасните се главни во ситуацијата.Авторитативните родители учат од секоја ситуација и работат на превенирање на проблеми во однесувањето уште пред да се случат. Употребуваат стратегија на позитивна дисциплина (како пофалба и награда) за да поттикнат добро однесување. Овој вид родители имаат високи очекувања од своите деца, но и трпение, разбирање и поддршка за децата. Децата на авторитативните родители најчесто се среќни и успешни и, како возрасни личности, се одговорни, способни да носат добри одлуки и да проценат ризици, и слободни во изразувањето на сопствените чувства и ставови.

Попустлив стил на воспитување

Поставувате правила, но најчесто ни вие (родителите) не се придржувате кон нив, ниту ги поттикнувате децата да ги почитуваат. Не наметнувате последици или казни често. Сметате дека децата најдобро ќе научат доколку родителите влијаат што помалку врз нив. Попустливите родители се умерени, благи во реакциите, најчесто се вклучуваат само кога се работи за некој сериозен проблем. Овие родители секогаш даваат, никогаш не бараат од децата и се трудат да избегнат соочување или судир со децата. Полни се со љубов и со грижа за децата, но тоа не е доволно, а во овој случај и помалку вредно од негативните ефекти што ги постигнуваат со избегнувањето на казните и со немањето правила во домот. За овие родители „децата ќе бидат деца“ и затоа секогаш простуваат, а кога ќе се одлучат за казна, најчесто и не се истрајни во нејзиното спроведување. Овој стил на воспитување, родителите ги прави повеќе другари со децата отколку родители. Како и најдобриот другар, тука се за да ги ислушаат децата и нивните проблеми, но не и за да ги охрабрат и за да ги одвлечат од лошото однесување или од лошите избори што можат да ги направат. Децата на овие родители најчесто не напредуваат академски, не признаваат авторитет и правила, поради што често имаат проблеми во однесувањето кон останатите. Многу често се тажни и речиси без самодоверба. Здравите навики на кои треба родителите да ги научат децата се од психичка и физичка природа. Покрај проблемите во однесувањето, овие деца како возрасни личности страдаат и од преголема телесна тежина, затоа што многу често брзата храна им била храна од избор, а родителите не ги ограничиле ниту ги едуцирале за влијанието на тој вид храна врз здравјето.

Незаинтересиран стил на воспитување

Не ги прашуваат децата за денот поминат во училиште или за домашните задачи. Најчесто не знаат каде им се децата и со кого се дружат. Не поминуваат многу време со децата. Незаинтересираните родители очекуваат децата сами да се воспитаат. Не им даваат насоки, не ги негуваат, ниту создаваат или развиваат некаков однос со децата. Ова е најлошиот стил на воспитување. Иако ваквиот однос кон децата не смее да биде оправдан со какви било изговори, сепак треба да се каже дека има најразлични ситуации кои доведуваат до незаинтересирани родители. Некогаш се здравствени причини, родители кај кои одеднаш се појавила одредена ментална болест или станале зависници од дроги. Некогаш им недостасува знаење за детскиот развој, а некогаш се обземени со други проблеми како работа (пр. често патуваат), сметки или водење на домаќинството. Децата на незаинтересираните родители секогаш имаат проблем со самодовербата, лоши ученици се, најчесто професионално не напредуваат и се мачат со егзистенцијата и, на крајот, најчесто страдаат од депресија.

Секојдневната практика покажува дека родителите не спаѓааат само во една категорија, туку во зависност од ситуацијата, на пример, еднаш се попустливи, друг пат се авторитативни. Многу често авторитарните родители одат од една во друга крајност, кога ќе претераат со казните, тогаш се премногу попустливи и дозволуваат сè, како надомест за преголемата строгост, што ги збунува децата уште повеќе.

Секој дом е универзитет, a секој родител професор. – Махатма Ганди

The post РОДИТЕЛСКИ СТИЛОВИ НА ВОСПИТУВАЊЕ – Kакви родители сме? appeared first on Аптеки PlusPharma.