Враќањето на училиште по три месеци релаксација никогаш не е лесно, но децата не се единствените кои се борат со тоа.

На родителите, исто така, им е тешко кога нивните деца се враќаат на училиште, а многумина доживуваат емоции како тага, анксиозност, па дури и огорченост.

Со добра подготовка, враќањето во нормалната училишна рутина е помалку стресно и за родителите и за децата. Обидете се со овие практични совети и олеснете им ја транзицијата на сите членови во семејството.

Охрабрете ги децата да поставуваат цели и да бидат одговорни

Поттикнувањето на децата да поставуваат цели и да преземат одговорност за претстојната учебна година е одлична тактика за да го ставите нивниот олабавен ум во вистинска рамка. Истражувањата покажуваат дека децата кои поставуваат цели во учењето и прават планови за надградување на нивното знаење се многу помотивирани и посериозно го сфаќаат учењето.

Поставувањето на целите многу зависи од возраста на вашето дете. Детето што првпат тргнува во училиште не може да преземе толкава одговорност како еден осмоодделенец или ученик во средно училиште.

Но, дури и на помалите ученици може да им се дадат едноставни цели на кои треба да се фокусираат, како организирање на ранецот со книги, приборот за работа, опремата за физичка култура и редовно сработување на домашните задачи.

Практиката покажала дека на помалите деца многу им помага дискусијата за тоа дека наскоро треба да се вратат во училиште, евоцирање спомени од дружбите со децата, па сѐ до материјалот што ќе треба да го совладаат.

Информирајте се што ќе работи детето во претстојната година и разговарајте дали има нешто конкретно што сака да постигне или да совлада со ваша помош. Потоа работете заедно за да направите листа на чекори што ќе треба да се преземат за да се постигне таа цел.

Вклучете се во нивната наставна програма

Ако сакате да му помогнете на детето да постави конкретни цели во учењето, важно е да се вклучите во нивната наставна програма и да бидете свесни за тоа што ќе учи и во што се очекува да биде умешно.

Повеќето деца се соочуваат со одредено ниво на стрес или анксиозност пред да појдат во училиште. Некој се плаши од материјалот, друг се плаши од соочување со децата кои го малтретираат, трет се плаши од средбата со строгиот наставник.

Едно истражување покажа дека 53 % од родителите ги наведуваат домашните задачи како најголем двигател на стрес кај нивните деца. Но, кога родителите се свесни за тоа што ќе учат нивните деца, тие се поспособни да дадат поддршка и да го контролираат стресот на ученикот.

Секогаш е добра идеја да разговарате со вашето дете за она што ќе го учи. Преку разговорот ќе заклучите за кои области ќе биде неопходно да се вклучите за да му помогнете.

Поставете ја школската рутина неколку дена порано

Во текот на летниот распуст децата имаат релаксиран распоред, а тоа подразбира поместување на терминот за легнување во кревет. Станувањето рано е она што најмногу го отежнува тргнувањето во училиште. Ако не се сетивте пред 1 септември да ја вратите посакуваната шема на заспивање и будење, сторете го тоа сега, но постепено. Еден час пред легнување забранете му на детето да седи пред компјутер или да се занимава со телефонот. Потоа легнете го во кревет 15 минути до половина час порано. Секоја ноќ додавајте уште 15 минути сѐ додека не стасате до посакуваниот термин на легнување.

Вашиот став нека биде позитивен

Училишните денови можеби не се толку возбудливи како распустот, но тоа не значи дека треба да завладее мрачна атмосфера во домот. Барајте начини да ги одржувате работите забавни, без разлика дали се работи за почитување на семејните традиции, како што се семеен појадок и читање или гледање ТВ-серија заедно, или барање воннаставни активности во кои децата ќе уживаат, како што се пливање, фудбал или музика и уметност.

Дозволете им на децата сами да ги одберат своите моливи и тетратки и сѐ она што им е потребно за на училиште, бидејќи така ќе им помогнете да се возбудат и расположат околу враќањето.

Најважно од сѐ е да имате позитивен став околу училиштето и сите аспекти што тоа ги подразбира, бидејќи децата инстантно го преземаат. Доволно е вашето дете само еднаш да ве чуе дека жалите што распустот завршил за да се депримира.

Разговарајте за нервозата во првата недела

Уверете го вашето дете дека да се биде нервозен е природно, дека дури и на наставниците им е тешко да се адаптираат. За детето да се справи со негативните чувства, едноставно поттикнете го да:

Ги изразува своите стравови јавно. Охрабрете го така што ќе му раскажете за вашите слични чувства кога сте биле дете и како сте биле исплашени на првиот училиштен ден.

Да дише длабоко за да се смири. Научете го на неколку тактики што ќе му донесат мир како длабоко дишење, вежби за истегнување или слушање пријатна музика додека е само во соба.

Разговарајте за ситуациите што му носат најмногу трема. На пример, ако детето е загрижено поради тоа што не седи со некој од своето друштво или не успева да се спријатели со никого или, уште пострашно, има деца кои го задеваат, помогнете му со конкретна стратегија како да постапи и што да каже за да го надмине проблемот.

The post Назад на училиште appeared first on Аптеки PlusPharma.

Но, чувањето миленик има една мрачна страна за која никој не милува да зборува, станува збор за загуба на миленичето. Порано или подоцна, децата ќе се соочат со оваа силна траума, а вие како родители е пожелно да се подготвите за тој ден.

Колку и да ви е тешко да им ја соопштите тажната вест на децата, имајте на ум дека со прикривање на фактите само правите полошо. Можеби во моментот ќе ги поштедите од тага, но на долг рок ќе изградите личности кои нема да знаат да се справат со загубите во животот.

Затоа, оставете ги децата да тагуваат колку и да е потребно, а вие едноставно бидете тука за да им пружите поддршка. Со ваков пристап ќе изградите здрави личности од вашите деца.

Разговарајте со секое дете посебно

Пред да разговарате со вашите деца, земете ја предвид нивната возраст. Подобро е насамо да разговарате со секое дете, за да можете да го прилагодите јазикот и тоа полесно да ве разбере. Разговорот насамо ќе ви овозможи да му пружите утеха на детето, да го прегрнете, да одговорите на сите негови прашања, а без притоа да чувствувате притисок од другото детенце. Децата забележуваат кога добиваат посебен третман од родителот, а во оваа ситуација токму тоа е потребно за детето да се почувствува сигурно и безбедно.

Заборавете на оние тактики дека миленичето морало да си замине од вашиот дом, дека е кај добри луѓе кои ќе се погрижат за него! Бидете сигурни дека нема да смислите доволно убедлива приказна за да ги смирите децата. Напротив, така отворате можност за илјадници прашања, а тоа подразбира многу лажење. Плус, голема е веројатноста да ги поттикнете децата да ја бараат вината во себе и да се прашуваат каде погрешиле што одеднаш им е одземен најдобриот пријател.

Останете смирени и при покажувањето тага

Додека зборувате, бидете смирени и нежни. Ако веднаш заплачете, децата ќе ја почувствуваат вашата вознемиреност и сами ќе се вознемират. Ова не значи дека не смеете да пуштите солза додека зборувате, но погрешно е да влетате со силен плач и во паника да ги соопштите лошите вести. На суптилен и тивок начин покажете им дека и вие тагувате, за да им дадете зелено светло дека е во ред што се чувствуваат тажни.

Започнете го разговорот така што ќе ја објасните ситуацијата која довела до тоа миленичето да умре. На пример, ако тоа било болно, прашајте ги дали се сеќаваат дека сте го носеле на ветеринар, дека сте го лекувале дома и слично. Штом го разберат тоа, можете да им кажете дека умрело.

Избегнувајте да користите терминологија како „си замина“, „почина“, „отиде да спие“. Овие зборови може да ги збунат децата, па голема е веројатноста тие да почнат да се плашат да патуваат или да појдат на спиење. Колку и да звучи необично и премногу сурово, но термините како „смрт“ и „умирање“ ја доловуваат перманентноста на настанот.

Што да правите после соопштување на тажната вест?

По отворениот разговор следува контрола на штетата. Во зависност од тоа како децата ја примија веста, ќе одлучите како да им ја презентирате смртта. Многу е важно да им укажете дека повеќе нема да можат да си играат со миленичето, дека нема да може да го видат, ниту во домот, ниту да го сретнат некаде.

Ако и покрај сѐ вашите деца не успеваат да ја процесираат информацијата, обидете се настанот да го објасните преку измислена приказна.

Нагласете им на децата е сосемa нормално да се тажни, бесни, лути, збунети, фрустрирани. Во оваа фаза слободно зборувајте и за своите емоции за да ги поттикнете да зборуваат за нивните. Кажете им дека може да прашуваат сѐ што ги интересира околу загубата на миленичето. Не мора да навлегувате во детали за тоа како животинчето умрело, но вашите одговори нека бидат директни.

Соочување со тешките прашања

Каде е сега нашето кутре?

Во зависност од вашата религија, можете да дадете одговор според верата. На пример, ако сте христијани, објаснете го концептот за рајот.

Дали сѐ уште е болно и го боли?

Ова е одлично прашање кое пружа доза утеха, па и да не ви биде поставено, споменете го вие. Објаснете им на децата дека после смртта животните не чувствуваат ништо.

Зошто мораше да умре?

Одново земете ја предвид возраста на детето и потсетете го дека миленичето било болно, дека страдало од силни болки и дека сега конечно завршило неговото страдање.

Дали некогаш ќе се врати?

Ова е најтешкото прашање за родителите, но морате да бидете цврсти да ја кажете вистината. Детето не смее ниту за миг да помисли дека има шанси одново да се сретне со својот миленик, бидејќи трпеливо ќе чека.

Церемонија на испраќање

Поттикнете ги децата да се збогуваат така што ќе напишат песна или писмо за својот загубен другар, или ќе нацртаат цртеж за тоа како се чувствуваат.

Поттикнете ги да зборуваат за миленичето, што најмногу сакале кај него и зошто ќе им недостасува. И сами одговорете го ова прашање, за децата да видат дека не се сами во целиот процес.

Завршете го ритуалот со краен чин на збогување, каде секој ќе треба буквално да каже „чао“ и потоа заедно заминете си.

The post Како да им ја објасните на децата смртта на миленичето? appeared first on Аптеки PlusPharma.

Празниците и стресот одат рака под рака како руска салата и кифлички, иако луѓето имаат сосем поинакви очекувања. Но, салатата ќе се изеде, слободните денови ќе завршат, а празните џебови, вишокот килограми и несигурното секојдневие ќе почнат да си поигруваат со вашиот ум.

Експлозивниот коктел од лоша ТВ-програма, малку повеќе алкохол и нездрава храна, лажни и неискрени честитки од лица коишто ве дружат од корист вистински го замајуваат мозокот во месец јануари. Се чини дека депресијата го достигнува врвот во февруари, бидејќи следните слободни празнични денови и долго посакуваното лето се многу далеку.

Вознемирениот стомак, изнемоштеноста, тремата дека започнува нова работна година и економската фрустрација дека се изнададовте куп пари за да купите непотребни работи за блиските (ако не го поминевте редот ќе ви беше уште потешко) се факторите кои создаваат една општа меланхолична атмосфера.

Што може да ве спаси од очајот? Малку сонце и психијатар?! И статистиките покажуваат дека во првите месеци од годината психијатрите имаат полни раце работа, особено брачните советници, а разводите и раскинувањата се во пораст за разлика од останатите месеци во годината. Чувствувајте се слободни да појдете на советување, а, во меѓувреме, ќе се обидеме да ве увериме дека навистина сѐ е во ред со вас!

Човечки е да подлегнете на стресот

Мајк Фишер е познат британски гуру за менаџирање со стресот и тој вели дека стресот е всушност страв од неможноста човекот да ги контролира работите. Значи, секогаш кога ќе почувствувате дека нештата ви бегаат од раце, вие чувствувате страв кој пак лесно поминува во лутина. Лутењето е обид индивидуата да се ослободи од тие страшливи чувства. Затоа, секогаш кога ќе му се налутите на партнерот, пријателите или роднините, без причина… среде празник… не значи дека сте ужасна личност, туку типично човечко суштество. За што последно им се налутивте на колегите? Дека појдоа на ручек за кој вие не добивте покана? Зад лутината всушност се крие вашиот страв дека можеби тоа ќе им стане навика или уште полошо дека ќе воочат дека едноставно им е позабавно кога се без вас.

И вашата несовршеност е убава

Клиничкиот психолог д-р Хелен Најтингејл вели дека морате да правите разлика помеѓу двата различни типа стрес: продуктивен и непродуктивен. Првиот ни помага да ги оствариме целите кои сме ги замислиле, на пример да му купите на партнерот подарок на денот на роденденот, а не после 3 месеци. Проблемот со непродуктивниот стрес е тоа што е производ на стравот од неуспех. Тој може да ги совлада и најодговорните и самоуверени индивидуи. Па ако вие сте од оние луѓе кои со денови размислуваат дали подарокот што ѝ го купивте на директорката беше премал и недоволно инвентивен, тогаш сте потенцијална жртва на лошиот стрес. Имајте на ум дека ваквиот стрес делумно е резултат на вашата желба да влијаете на нештата кои не можете да ги контролирате. Оние што постојано се загрижени за туѓото мислење сигурно се препознаа?! Не трошете си го времето залудно, најважно е вие да сте среќни со изборите што ги правите.

Емоциите ве прават луѓе, прифатете ги

Интернетот, социјалните медиуми, паметните телефони, пандемијата, сите како да се здружиле да нѐ замолчат, да нѐ отуѓат. Сѐ поголем е бројот луѓе кои преферираат да пишат пред да се јават, а средбата во живо веќе не ја ни споменуваме. Е дотаму е стигната работава. Згора на тоа, нашиот презафатен животен стил нѐ прави повеќе практични, а помалку емотивни. Почнавме да работиме по рокови и во приватниот живот, ништо не е оставено на случајноста. Но, кога ќе дојдат празници, особено еден по друг, сите современи навики како да попуштаат. Дома сме, комуницираме со домашните, со блиските, и повторно ѝ се враќаме на искрената, емотивна комуникација која е врежана во нашиот човечки код. Ако широко ги отворите очите и сами ќе увидите дека само бизнис-зделките се склучуваат тактички, за сите останати врски и односи неопходни се емоции. Затоа бидете подготвени за напливот на емоции со кои ќе се соочите периодов. Радувајте им се, препуштете им се, иако ќе ви го отежнат враќањето во машинеријата.

Не губете нерви на безначајни кавги

Интересен е податокот дека празничниот период е вистински тест период за „тазе“ брачните двојки, со ова се согласува и Сузана Абс, психијатар од Центарот за двојки „Tavistock“. Таа вели дека празниците се првиот тест за брачните другари, вториот е летниот одмор. Еве ги потенцијалните теми за кавга: Каде да се појде на ручек, кај родителите на жената или мажот? За кои внуци ќе се потрошат повеќе пари за подароци, дали сите ќе добијат ист третман? Ваквите препреки меѓу сопружниците може да се повторуваат со години, но анкетите потврдуваат дека раздорот е најгласен првата година. Најмудро е да склопите договор што ќе ви служи со години, бидејќи така и другите ќе ги научат токму вашите традиции. Ако за Божиќ сте на гости кај едните родители, секогаш го имате Велигден за да им укажете чест на другите. Така е фер, нели?

The post И во јануари ништо ново… appeared first on Аптеки PlusPharma.

Константната фиксација на позитивни вибрации всушност нѐ оддалечува од целта. Во денешно време, како да стана забрането да се биде тажен. Но, за да бидете вистински среќни, неопходно е да направите место и за болката. Среќата не е состојба која вечно трае, ако поскоро го сфатите тоа, помалку ќе се споредувате со другите и ќе се поштедите од разочарувања на дневна база.

Па, како изгледа вистинската среќа, како побрзо да дојдете до неа и да ја уживате во големи количества? Одговорот е многу поедноставен отколку што мислите, а секој од вас веќе ги поседува магичните состојки.

Трошете ја среќата

Ако ги прашаме луѓето што би правеле со голема сума освоени пари, повеќето ќе одговорат дека би заминале на некоја егзотична дестинација или би си купиле скапи чевли – за повеќето, изборот би бил нешто материјално. Но, материјалните добра носат краткотрајна среќа, за долгорочен среќен живот, на пример, потребно е повеќе време за себе.

ВРЕМЕ
Платете некому да ја заврши обврската што ја мразите, а времето што ќе ви остане искористете го за да се видите со пријателите или да си читате книга. Сите посакуваме повеќе време и повеќе пари, а еден од триковите за среќа лежи во правилното балансирање на овие две. Кој од нас би му платил на детето на соседите да го искоси тревникот? Никој, бидејќи сме уверени дека тоа го има само на филм. Од друга страна, среќата ја поврзуваме со постигнување на целите и обврските иако за таа да настапи неопходно е да отфрлиме некои обврски од нашиот живот.

ИСКУСТВА
Кариерата ни стана ултимативен статусен симбол – работиме колку што е можно повеќе и колку што е можно подолго, целејќи кон онаа недефинирана доба во којашто ќе уживаме, ќе патуваме или конечно ќе се посветиме на нашето хоби. Парите ги доживуваме како ограничувачки ресурс, додека времето како неограничувачки, кога, всушност, е обратно. Но, човечкиот мозок е навиен да размислува за иднината, затоа не судете си што ви е тешко да живеете во сегашноста. Продолжете да правите планови и да сонувате, но ако за она патување во Париз потребни се уште многу години, појдете барем на дегустација на француски вина.

ДРУГИТЕ
За да бидете среќни, направете некого среќен – звучи познато, нели? Трошењето пари за други носи голема радост, вели Елизабет Дан, професорка по психологија на „Универзитетот на Британска Колумбија“ и коавтор на „Среќни пари: Наука за посреќно трошење“ („Happy Money:The Science of Happier Spending“). Идејата не е да нудите пари, туку да изнудите задоволство преку неочекуван подарок или гест. На пример, уплатете масажа за вас и за оној што одбравте да го усреќите, и појдете заедно.

Размислувајте низ призма на среќата

Среќата зависи од нас и од она што ќе го искористиме или направиме во дадените услови. Не е лесно да го смените начинот на размислување, но овие две навики сигурно би го забрзале процесот на прогледување со розови очила.

ЦЕНЕТЕ ГО СТАТУСОТ (ВО МОМЕНТОТ)
„Луѓето претпоставуваат дека ќе бидат среќни штом достигнат одредено ниво – финансиски, креативно, романтично“, вели Лаури Сантос, професорка по психологија на универзитетот „Јејл“. Проблемот е тоа што појдовната точка се менува. Ќе дојдете до покачување на платата и за кусо време веќе ќе мислите на следното. „Луѓето размислуваат обратно“, вели Сантос. Среќата носи успех, а не обратно. Сменете го шаблонот изразувајќи на глас за сѐ што сте благодарни.

БИДЕТЕ РЕАЛНИ
Посакувате да сте среќни 24/7? Сега е јасно зошто не ви успева. Неубавите емоции се составен дел од животот, ако ги прифатите како нормални, полесно ќе ги пребродите. Истовремено, ќе развиете и полесно достапна слика за среќата.

Негувајте ја среќата

Да претпоставиме дека сакате да одите на часови по танцување, но ако одите 5 дена во неделата цела година, најверојатно ќе ви здодеат. „Луѓето се менуваат, а со нив и активностите кои им причинувале задоволство“, вели професорката по психологија, Соња Љубомирски, која е автор и на книгата „Митови за среќа“ („The Myths of Happiness“). За да не западнете во стагнација, следете го нејзиниот план од 3 чекори:

ПРОМЕНИ
Луѓето брзо се адаптираат на константни и непроменливи услови, затоа внесувајте новитети во актуелната рутина за да ја зголемите ангажираноста. Ако милувате да готвите, наместо стандардните колачи, подгответе некој модерен рецепт како банана-леб.

ИЗНЕНАДУВАЊА
Зарем има подобро време за менување на плановите од последната минута? Спонтаноста е најефикасната алатка во арсеналот за среќа, велат истражувањата. Не велиме да ги менувате големите планови кои најверојатно некому би му го уништиле денот, туку ситници – излезете на вечера со саканите иако направивте пуканки за да гледате филм.

УЖИВАЈТЕ СЕГА
Научете се да ги впивате моментите, дури и оние навидум безначајни. Додека го шетате кучето, забележете ги боите на природата, ветерот што ви ја гали кожата. Ако ова ви делува смешно и како обврска, не очајувајте – кога на среќата гледаме како на цел за која е потребен труд и грижа, тоа значи дека ѝ даваме значење. За возврат, среќата навистина ќе го преплави нашиот живот.

СРЕЌА ВО ДОБРО ДРУШТВО

Ниту една од горенаведените практики за среќа не подразбира друштво, но секогаш кога е возможно, вклучете некого бидејќи ефектите ќе бидат поголеми. Социјалната конекција е клучна алка за среќа, бидејќи човекот има потреба од длабоки и значајни врски и односи. „За целосно подобрување на вашето постоење, неопходно е да се поврзувате со непознати“, така вели професорката по психологија Лаури Сантос. Волонтирајте во некоја организација за да сретнете нови лица или наместо со автомобил, повремено користете јавен превоз. Но, не заборавајте да разговарате со човекот до вас, а не да нурнете во телефонот.

The post Многу малку треба за среќа appeared first on Аптеки PlusPharma.

СТРАВ ОД НЕУСПЕХ

Од психолошка гледна точка, луѓето не сакаат да се изложуваат себеси на непријатни ситуации. Вработениот има одлична идеја, но ја чува за себе само за да не мора да контактира со претпоставениот. Дел од проблемот е тоа што, на невролошко ниво, мозокот не прави некоја разлика помеѓу страв од смрт и страв од средба со шефот.
Емотивниот процесор на мозокот или амилгадата, одговара на стравот така што испраќа стрес-сигнал до хипоталамусот, командниот центар на мозокот, поттикнувајќи лачење на стрес-хормоните кортизол и адреналин, и поттикнувајќи го телото да се соочи со заканата или да избега. Одеднаш, целото тело ви говори да излезете од која и да било ситуација во која сте се нашле иако тоа можеби ќе ве чини и отказ. Ако размислите рационално, сигурно ќе заклучите дека не сте под никаква закана, но за мозокот стравот е страв, и тој ви става пречки на патот со цел да ве задржи на сигурна територија.
Стравот е причината поради која многу луѓе ја оставаат најтешката задача пред истекот на рокот. Преку одложување на обврските до последна минута, индивидуата полесно доаѓа до оправдание за неуспехот. Иако избегнувањето на  можната болка од неуспех, ги уништува сите шанси за успех. Ваквата појава е честа кога нештата делуваат недостижни, бидејќи на човекот му е полесно да го контролира својот неуспех отколку да се соочи со можноста неуспехот да го изненади.

СТРАВ ОД УСПЕХ

Страв од успех или одбивност да се признае сопствената победа. Луѓето се залажуваат дека стравот од успех е полесна варијанта на страв, бидејќи поттикнува продуктивност. Недостигот на радост и уживање во своите достигнувања е саботирање во маскирана варијанта.
На пример, маратонецот кој го води стравот од неуспех, нема да тренира редовно за да си обезбеди совршен изговор за слабиот перформанс. Што ќе направи оној што го води стравот од успех? Тој најверојатно нема ни да се пријави на трката за да не се посрамоти од „слабиот“ резултат. Разврската и кај двете сценарија е иста: загрозување на шансите за успех!„Перфекционизмот е повообичаен мотив за страв во денешно време, а тоа се должи на социјалните медиуми и притисокот за совршен живот“, тврди Клои Брадериџ,автор на „Решение за анксиозност“ („The Anxiety Solution“). „Една неодамнешна студија откри дека од 1989, социјалниот перфекционизам се зголемил за 33 %“, додава таа. Културата што го охрабрува натпреварувањето еден со друг, носи дел од вината. Сите почнавме да се грижиме за својот имиџ, бидејќи нашата филтрирана верзија на животот ја има на увид цел свет. Нештата толку многу забегаа во погрешен правец, што честопати одиме на зимовање, иако мразиме снег, само за да дојдеме до фотографија за на Фејсбук. Сега е јасно зошто луѓето завршуваат заглавени во професии и односи – стравот од осуда го блокира сопственото „јас“.

Ослободете го патот од себе

• Водете дневник за да ги идентификувате разорните мисли што ве одвлекуваат од целта. По еден месец, направете анализа за да проверите дали се однесувате по некоја рамка.
• Визуализирајте ги промените што сакате да се случат, секој ден по неколку минути.
• Нема поента да визуализирате одредено однесување без да го испробате на дело. Ако се опуштавте со алкохол, сега чајот е на ред.

The post Запознајте го вашиот најголем непријател и победете го! appeared first on Аптеки PlusPharma.

Дечињата на возраст од 1 до 3 год. се вистински предизвик – љубопитни се и расположени да ги тестираат нервите на авторитетите. Бидејќи не доаѓаат со упатство за употреба, не е грев ако грешиме при воспитувањето. Родителството се учи и истото може да биде забавно доколку ги воочите своите слабости.

Не сте константни

Децата се непогрешливи кога знаат точно што ги очекува – кога е време за бањање, за спиење, за играње или со кои последици ќе се соочат доколку не се послушни. Колку правилата на игра се постојани и предвидливи, толку е полесно да ги контролирате и да се договарате со нив.

• Стратегија 1: Трудете се да наметнете рутина во домот. Ова не е лесно, бидејќи кога го напуштате домот на сцена настапуваат баба, дедо или дадилката, а со нив и нови правила. Тековно договарајте се за секоја нова ситуација на пример, како да постапите ако детето фрла храна на подот и погрижете се сите да држат до договорот. Бабите важат за попустливи, но одлично воспоставуваат ред. Угледајте се на нив и заборавете на кафето со пријателите кога е време малото да спие, така нема да имате проблем со дисциплината.

Премногу часови за семејството

Забавно е кога сите се на куп, но некои родители, особено мајките, претеруваат форсирајќи заеднички активности. Клиничкиот психолог Thomas Phelan, автор на „1-2-3 Magic“, вели: „Децата го ценат времето поминато само со едниот родител.“ Тој истакнува: „Дружењето еден на еден им годи и на родителите, бидејќи тогаш престанува несвесниот натпревар што го водат еден со друг.“

Стратегија 2: Не е потребна којзнае каква организација за да поминете квалитетно време со детето, едноставно седнете на под и поиграјте си. Уште подобро е да си ги поделите активностите како родители, едниот нека биде задолжен за спорт, друг за читање приказни пред легнување – на овој начин детето ќе создаде уникатна врска со секој од вас.

Нудите премногу помош

Скокнувате во истата секунда кога вашето малечко ќе се соочи со потешкотија да изведе нешто? Пред да укажете помош, размислете дали можеби ќе му испратите порака дека не може само. „Со преголемо помаѓање го саботирате капацитетот на детето да стане самостојно,“ вели Betsy Brown Braun, автор на „You’re Not the Boss of Me“.

Стратегија 3: „Неопходно е да ги научите децата да бидат толерантни, особено кога водат битка со себеси,“ вели Braun. Но, ова не значи дека е забрането да ги охрабрите и да ги бодрите да не се откажуваат и да ги наградите со аплауз отпосле.

Премногу зборувате

Влеговте во дискусија со своето 2 годишно дете дека не смее да јаде колачи пред ручек и тоа заврши вака: зборување-убедување-карање-викање-удирање?! Ова е шемата во која најчесто запаѓаат родителите во 90% од случаите. Децата не се возрасни заробени во мало тело, тие не размислуваат логично и вашите објаснувања не им го задржуваат вниманието.

• Стратегија 4: Штом упатите наредба до детето, не дискутирајте понатаму и избегнувајте контакт со очи. Ако детето не ве послуша, упатете кратко вербално предупредување или избројте до три. Ако детето повторно одбива послушност, пратете го во ќош или казнете го по ваше. Без објаснување, а удирање нека не ви паѓа на памет!

The post 4 стартни воспитни стратегии appeared first on Аптеки PlusPharma.

Праќањето на детето во ќош е дисциплинска мерка која до ден-денес ја применуваат и родителите и воспитувачите во градинките. Во теорија, оваа мерка звучи брилијантно: детето е немирно, го праќате во ќош за да остане само и за да се смири и, ете, одново е соработливо. Но, практиката тврди нешто друго: детето одбива да остане само, плаче додека е под казна и е уште повознемирено отпосле. Според неодамнешното истражување на Универзитетот за здравје и наука „Орегон“ во Портланд, 85 проценти од родителите кои го користат овој метод прават клучни грешки кои ја намалуваат неговата делотворност. На пример: разговараат со децата додека се во ќош, им дозволуваат да си понесат играчка со себе додека се под казна, пречесто ја користат мерката. 

Праќањето на детето во ќош не е комплетно безопасна мерка. Кога детето доживува тантрум или се соочува со голем наплив на нервоза поради неможноста да излезе на крај со сопствените емоции, праќањето во ќош може да биде контрапродуктивно. Во овие ситуации, на вашето малечко му е потребна утеха, всушност, нему сте му потребни кога му е најтешко, па неговото праќање во ќош може да делува како да сте го напуштиле. Да, одењето во ќош може да биде делотворно сѐ додека се користи во вистински ситуации, на соодветен начин кај деца над три години, не помали. 

> Само едно предупредување во однос на мерката може да ги редуцира седењата во ќош за 74%, ако детето не почне да соработува по 5 секунди, применете ја!

ВООБИЧАЕНИ ГРЕШКИ

> Пречесто ја користите мерката

Одењето во ќош не треба да биде со цел да го натерате детето да учи преку лошите дела што ги направило, примарната функција на оваа тактика е да спречи нештата да ескалираат. Никогаш, ама баш никогаш во историјата не се случило некое дете да појде во соба и навистина да размисли што лошо направило. Напротив, додека е под казна, детето размислува за тоа колку се сурови неговите родители. Имајте на ум дека едукативниот процес започнува по завршување на казната, тогаш детето е смирено и е спремно за разговор. Ќошот е мерка за смирување, едукативнот дел, пак, ви останува вам како задача.

> Му обрнувате внимание на детето додека е под казна

Детето е неопходно да почувствува блага последица по заминувањето во ќош, во спротивно ништо не сте постигнале. Поголемиот дел од времето детето пати за вниманието на родителите, па е спремно тоа да го предизвика и преку лоши дела. Бидете внимателни, тактизирајте, бидејќи ако му дадете преголемо значење на лошото однесување, тоа може да донесе уште полошо однесување. Детето го добило посакуваното внимание и сега му останува само да го повторува она што ги натера мама и тато да го караат. Праќањето во ќош воопшто не мора да го поврзувате со столче или агол во собата, доволно е да му го скратите вниманието на детето на краток временски период. Неопходно е детето да заклучи дека со неговото однесување предизвикало да го изгуби она што најмногу му значи. 

> Ја користите мерката за погрешна цел

Истражувањето на Државниот универзитет во Оклахома „Стилвотер“, откри дека тајмаутот најдобро делува кај малите деца кои обожаваат да контрираат, се однесувaат пакосно удирајќи или намерно го прават споротивното од она што ќе го побарате, но само ако прво пробате со поблаги мерки. Ако детето го ставите во ќош за различни типови проблеми или ако пречесто се користи мерката, однесувањето може да се влоши. Малите деца кои „кенкаат“ за чоколада или плачат за да играат на мобилен, подобро реагираат на други мерки. 

> Не користете фрази како: „Стопати те предупредив!“ – и тоа се смета за обрнување внимание.

Кој го смислил седењето во ќош?

Оваа воспитна техника датира од 60-тите години како похумана алтернатива на строгите мерки кои биле вообичаени за тоа време. Благодарение на д-р Артур Стаатс, просветните работници престанаа да ги удираат децата со линијар, а родителите заборавија на ременот, стапот и  чешелот. Денес, ваквите мерки се назамисливи и строго забранети!!! Цели декади посветени на истражувања покажаа дека децата кои редовно се тепани, е поверојатно да станат агресивни или да се соочат со депресија и анксиозност понатаму во животот. 

> Колку време да седи во ќош? Една минута за секоја година од возраста на детето. 

The post Ваш психолог – Оди во ќош! appeared first on Аптеки PlusPharma.