Historia e Rashelës fillon herët – ishte vetëm 18 vjeç kur i bashkohet TVM-së dhe bën hapin e saj të parë në botën e transmetimeve. Nga “Kup-Zvon”, përmes redaksisë së argëtimit, programeve për fëmijë dhe të rinj, Kanal 3 dhe EPP, ajo gradualisht ndërton gjuhën e saj mediatike dhe ndjenjën e publikut.

Rruga e çon edhe jashtë vendit – në Londër, ku jeton, mëson gjuhën dhe punon, ndërsa pas kthimit, vazhdon të lëvizë midis televizionit, botës së korporatave dhe shkrimit për teatër dhe muzikë.

Që nga viti 2012, radioja bëhet shtëpia e saj – Radio 2 në TVM, ndërsa nga kjo pranverë i rikthehet televizionit, në ekranet e vogla të TVM-së. Muzika është ilaçi i saj, teatri dashuria e saj e dytë, vjeshta dhe shiu janë gjendja e saj shpirtërore, ndërsa librat janë mësuesit e saj të heshtur, por besnikë. Këtë vit, së bashku me ekipin e Radio 2, ajo vrapoi për herë të parë 5 kilometra në Maratonën e Shkupit – me dëshirën për ta bërë traditë.

Vitin 2025 ajo do ta kujtojë për shumë gjëra, por mbi të gjitha si një nga vitet më të bukura pas lindjes së vajzës së saj Mishel (9 vjeç). Me një ves të vogël të quajtur blerje, me më shumë fara chia të konsumuara se kurrë më parë dhe me të njëjtin kuriozitet që e ka udhëhequr nga fillimi, kjo intervistë është një bisedë me një grua që e di se zëri nuk është vetëm profesion – por një mënyrë jetese.

Prej dekadash jeni e pranishme në transmetim – çfarë është ajo që edhe sot ju mban kureshtare dhe të dashuruar me radion dhe televizionin?

Kureshtja ndaj njeriut. Radioja dhe televizioni më japin privilegjin që ta zbuloj sërish çdo ditë – përmes zërit, heshtjes, shikimit, historisë. Teknologjia ndryshon, formatet gjithashtu, por nevoja njerëzore për t’u dëgjuar dhe për t’u parë mbetet e njëjtë. Kjo është ajo që më mban të dashuruar – ndjesia se ka ende diçka për t’u thënë dhe më e rëndësishmja, diçka për t’u dëgjuar.

Kur shikoni pas, cilin moment e konsideroni një pikë kthese të vërtetë në karrierën tuaj mediatike?

Kthimin në RTVM ose më saktë në Radio 2, e përjetoj si një pikë kthese të vërtetë. Jo sepse ishte një hap prapa, por një hap përpara – me përvojën, zërin e qartë autorial dhe lirinë për të krijuar një program që ka shpirt. Radio 2 më dha hapësirën për t’u rilidhur me thelbin e radios: histori të qeta, fjalë të zgjedhura dhe respekt ndaj dëgjuesit.

Si ka ndryshuar roli i prezantuesit gjatë viteve dhe çfarë, sipas jush, ka mbetur e njëjtë dhe e pazëvendësueshme?

Roli i prezantuesit sot është më i shumanshëm – nuk jemi vetëm transmetues të informacionit, por edhe redaktorë, rrëfyes dhe shpesh ndërmjetës midis publikut dhe përmbajtjes. Por, një gjë ka mbetur e njëjtë dhe e pazëvendësueshme: përgjegjësia për fjalën. Besimi që marrim nga dëgjuesit dhe shikuesit është themeli pa të cilin asnjë format nuk mund të mbijetojë.

Çfarë është më e vështirë – ndërtimi i një karriere si prezantuese e re apo ruajtja e besueshmërisë me kalimin e kohës?

Ndërtimi i një karriere kërkon guxim, por ruajtja e besueshmërisë kërkon disiplinë. Me kalimin e kohës, publiku bëhet më i rreptë dhe pritshmëritë më të larta. Besueshmëria mbrohet çdo ditë – me punë, me integritet dhe me rishqyrtim të vazhdueshëm të standardeve profesionale.

Si një grua me një karrierë të gjatë mediatike, a mendoni se gratë sot duhet të investojnë më shumë, si profesionalisht ashtu edhe vizualisht, për t’u pranuar?

Gratë edhe sot investojnë më shumë, ky është një realitet. Por, investimi më i rëndësishëm mbetet ai profesional – njohuritë, përgatitja dhe autenticiteti. Pamja është kalimtare, por besueshmëria dhe qëndrimi janë ato që ndërtojnë respekt afatgjatë. Me kalimin e viteve, mëson se prania nuk dëshmohet nga pamja, por nga esenca.

Zëri është shenja juaj dalluese – a keni menduar ndonjëherë se sa përgjegjësi mbart dhe sa depërton te njerëzit çdo ditë?

Po, dhe kjo është pikërisht përgjegjësia më e madhe. Zëri hyn në shtëpinë e dikujt, në mëngjeset e qeta dhe netët e vona. Mund të qetësojë, të motivojë dhe ndonjëherë të lëndojë. Kjo është arsyeja pse gjithmonë kam besuar se zëri nuk është vetëm një mjet, por një pasqyrim i etikës personale dhe profesionale.

Në çfarë projektesh po punoni aktualisht, cili qëndron më afër zemrës suaj dhe pse?

Aktualisht po punoj në disa projekte të ndryshme, por po aq të rëndësishme. “Ritamot na denot” është një emision i mëngjesit me kontakt të drejtpërdrejtë që më mban zgjuar dhe të lidhur me pulsin e përditshmërisë – aty reagimi është i menjëhershëm dhe i sinqertë. “Zavodliva kveçerina” është hapësira ime autoriale, një emision në të cilin fjalët, muzika dhe heshtja marrin kohën e tyre dhe është më intim për mua. Ndërsa “Nash podium” në TVM, të cilin e drejtoj çdo të enjte, është një sfidë televizive që më sjell dinamikë dhe energji publike. Secili prej këtyre projekteve prek një pjesë të ndryshme te unë dhe është pikërisht kjo larmi që më plotëson dhe më mban gjallë në mënyrë krijuese.

Sinqerisht, “Zavodliva kveçerina” qëndron më pranë meje. Është ndryshe nga gjithçka që bëj dhe nuk ka emision tjetër të ngjashëm në valët e radios në Maqedoni. Këtu kam lirinë të transmetoj dhe të krijoj një atmosferë që është intime, joshëse dhe personale – dhe pikërisht kjo është ajo që e bën atë të veçantë për mua.

A ka ndonjë projekt që është ende prapa skenës duke pritur të bëhet historia juaj e madhe e radhës?

Gjithmonë ka diçka prapa skenës, diçka që pret të bëhet historia e madhe e radhës. Për dëshirat nuk flitet, por mund të them se ëndërroj të realizoj një skenar filmi, për një “talk show”, madje edhe një për “Zavodliva kveçerina” në një skenë më të madhe në transmetim të drejtpërdrejtë … dhe kjo nuk është e gjitha. Vetëm mund të uroj që e ardhmja të më sjellë surpriza të reja dhe që zemra ime është duke punuar tashmë për to.

Si ju ka ndryshuar amësia – si grua dhe si profesioniste?

Amësia më ka ndryshuar thellësisht – edhe si grua, edhe si profesioniste. Më ka mësuar durimin, praninë dhe dashurinë e pakufishme, veçanërisht përmes Mishelës sime, e cila është frymëzimi dhe forca ime. Si nënë, e shoh botën me më shumë empati, ndërsa si prezantuese, mësoj çdo ditë të arrij te njerëzit me kujdes dhe sinqeritet.

Sot, nënat janë nën presion të madh – nga ushqimi, edukimi, deri te modelet “perfekte” të sjelljes. Sipas jush, sa e kanë rritur rrjetet sociale ndjenjën e fajit te nënat?

Rrjetet sociale e kanë rritur shumë ndjenjën e fajit te nënat. Ne të gjithë shohim jetë të idealizuara, fotografi perfekte, nëna “perfekte”, dhe kjo krijon presion që nuk është real. Por, është e rëndësishme të kujtojmë se dashuria, prania dhe vëmendja ndaj fëmijës janë shumë më tepër sesa ajo që shfaqet në ekran. Amësia nuk është një garë – është një proces intim, i gjallë, i cili mësohet çdo ditë.

Ju u rritët në një kohë kur fëmijët luanin jashtë, me baltë mbi gjunjë dhe pa mbikëqyrje të vazhdueshme – çfarë na mungon më shumë nga ajo fëmijëri sot?

Mungon liria dhe loja pa brenga– të eksplorosh jashtë, të hysh në baltë, të rrëzohesh dhe të mësosh prej saj. Fëmijët e sotëm shpesh janë nën mbikëqyrje të vazhdueshme dhe janë pikërisht ato momente të vetëzbulimit dhe aventurave të vogla që ndërtojnë vetëbesim dhe kreativitet.

Sa është sot kujdesi për shëndetin një zgjedhje e vetëdijshme dhe sa është një domosdoshmëri që vjen me kalimin e viteve?

Me kalimin e viteve, bëhet edhe njëra, edhe tjetra. Një zgjedhje e vetëdijshme është kur kujdesemi se çfarë hamë, kur lëvizim dhe dëgjojmë atë që na thotë trupi. Por, me moshën, kujdesi shëndetësor bëhet edhe një domosdoshmëri – sepse trupi dhe mendja kërkojnë më shumë kujdes për të qëndruar aktiv dhe të pranishëm.

A keni zakone të vogla ditore që ju ndihmojnë të qëndroni në formë të mirë fizike dhe mendore?

Nuk jam nga ata që munden/duan të ndjekin rituale dhe zakone, nuk më pëlqejnë rregullat. “Mirëmëngjes, si jeni?” e thënë nga dikush që ka rëndësi për mua, mjafton që dita ime të jetë me diell. Përndryshe, përpiqem t’i kushtoj vëmendje ushqimit dhe kaloj rregullisht kohë me një libër, por më së shumti me muzikë. Kujdesi mendor dhe fizik janë të ndërthurur, dhe kjo më ndihmon të qëndroj e pranishme dhe e freskët pothuajse çdo ditë.

A është pamja juaj e bukur rezultat i disiplinës, dashurisë për veten apo e një filozofie jete?

Pamja ime aktuale është fryt i vitit që kaloi, i të gjitha momenteve të bukura që përjetova gjatë punës, përgatitjes, xhirimeve dhe intervistave. Është rezultat i dashurisë dhe përkushtimit, i punës dhe gëzimit që i kushtoj çdo projekti. Bukuria nuk është vetëm një disiplinë apo një filozofi, është jetë që jetohet, ndjenjë dhe pasion që transmetohet çdo ditë.

Çfarë do t’u kishit rekomanduar grave që ndiejnë presion të duken të reja dhe perfekte, në vend që të jenë autentike?

Të kthehen te vetja. Përsosmëria është një iluzion, kurse autenticiteti është fuqi. Kujdesi për veten nuk do të thotë të përshtatesh me standardet e dikujt tjetër, por me të qenit versioni më i mirë i vetes – me përkujdesje, dashuri dhe pranim të të gjitha aspekteve të personalitetit tënd.

Çfarë këshille do t’i jepnit versionit tuaj më të ri – dhe grave që sot që janë në kërkim të zërit të tyre?

Të kenë durim dhe besim në vete. Secili ka ritmin e vet, rrugën dhe zërin e vet. Mos nxitoni të përshtateni me pritshmëritë e të tjerëve, por hulumtoni, flisni, rrituni dhe lejoni t’ju shohin ashtu siç jeni në të vërtetë. Zëri juaj është i fortë dhe unik, dhe ia vlen të dëgjohet…