Në një kohë kur vëmendjen e publikut e tërheqin sensacionet dhe skandalet afatshkurtra, Aleksandar Vidinovski zgjedh vazhdimisht të flasë për tema që formësojnë drejtpërdrejt jetën e përditshme të qytetarëve. Gazetar, redaktor televiziv dhe prezantues, por edhe njeri që një pjesë të madhe të kohës së tij të lirë ia kushton hulumtimit dhe dokumentimit të gjendjeve në hapësirën publike, ai u bë i njohur për videot e tij në të cilat pa hezitim tregon cepat e Shkupit dhe Maqedonisë të lëna pas dore, deponitë ilegale, absurditetet urbane dhe problemet që kanë mbetur të pazgjidhura prej vitesh.

Pas kamerës dhe studiove televizive qëndron një njeri që beson se interesi publik duhet të jetë busulla e çdo gazetari, edhe atëherë kur faktet nuk u përshtaten as politikanëve dhe as grupeve të zëshme në rrjetet sociale. Postimet e tij nuk janë vetëm kritikë, por edhe thirrje për më shumë përgjegjësi, kujdes dhe respekt ndaj hapësirës në të cilën jetojmë.

Në bisedën që vijon, Aleksandar Vidinovski flet sinqerisht për dashurinë e tij për gazetarinë, sfidat e profesionit, kërcënimet dhe presionet me të cilat përballet, por edhe për shpresën se Maqedonia mund të bëhet një vend më i mirë nëse të gjithë tregojmë përgjegjësi më të madhe personale dhe shoqërore.

Cili ishte momenti vendimtar ose shtysa që ju bëri të ndiqnit profesionin e gazetarisë dhe si i dha kjo zgjedhje ecencë dhe kuptim jetës suaj?

Gjithmonë më ka pëlqyer të tregoj histori dhe të përcjell informacione. E kam dashur politikën që kur isha i vogël. Në një farë mënyre këto dy gjëra u bashkuan natyrshëm. Mendoj se kur u regjistrova në fakultet për të studiuar komunikologji, u ndjeva sikur isha “në shtëpi”. Gjithçka që doja të shihja në lajme, tani kisha mundësinë ta krijoja vetë. Gjeni një gjë që do ta bënit falas dhe zgjidhni atë si profesionin tuaj – atëherë gjithë jetën nuk do të keni nevojë të “punoni”. Unë praktikisht e jetoj atë realitet.

Terreni sjell adrenalinë dhe paparashikueshmëri, ndërsa studioja kërkon kontroll absolut. Në cilin nga këto dy role ndiheni më shumë vetvetja?

Sinqerisht, në terren. Kontrolli është i nevojshëm edhe në terren, njësoj si në studio, e cila ndonjëherë sjell adrenalinë dhe paparashikueshmëri. Episodet më emocionuese të karrierës sime deri më tani i kam përjetuar në terren. Ndoshta kjo është arsyeja pse tani, edhe me iniciativën time, ndonjëherë nga studioja shkoj direkt në terren për të xhiruar. Në studio, komentohet ajo që ndodh në terren. Terreni është burimi kryesor i pothuajse të gjitha informacioneve.

Cila është këshilla më e mirë që keni marrë ndonjëherë nga një koleg më i moshuar dhe të cilën sot me kënaqësi ua përcillni më të rinjve?

Këshilla ishte të jem i përgatitur për faktin se në Maqedoni asnjë vepër e mirë nuk do të mbetet e pandëshkuar. Fatkeqësisht, kjo është një e vërtetë e madhe dhe për këtë arsye edhe të rinjtë duhet ta dinë, në mënyrë që të mos befasohen ose zhgënjehen.

Ekziston një maksimë e vjetër gazetareske që thotë se “Lajm është ajo që dikush nuk dëshiron të publikohet, ndërsa gjithçka tjetër është marrëdhënie me publikun”. A është bërë më e vështirë në Maqedoni të dallohen këto dy gjëra dhe ku e vendosni ju kufirin?

Kufiri është padyshim interesi publik. Por, keni të drejtë. Pavarësisht se çfarë thua, çdo grup politik në pushtet nuk do të dojë ta dëgjojë, ndërsa ai kundërshtar sigurisht që do ta dëgjojë. Është e vështirë të shpjegohet se ato janë qëndrime neutrale. Megjithatë, siç e thashë, interesi publik gjykon: nëse diçka është e mirë për qytetarët dhe shtetin apo jo; nëse publikimi i problemit do të kontribuojë në përmirësimin e një situate apo do të përdoret thjesht për PR të lirë partiak. Të gjitha këto dilema zhduken nëse ndiqet interesi publik.

Në një epokë të polarizimit absolut, publiku shpesh nuk kërkon objektivitet, por konfirmim të paragjykimeve të veta. A jeni ndier ndonjëherë të vetmuar duke këmbëngulur në fakte përballë emocioneve të audiencës?

Të jem i sinqertë – jo. Publiku në vendin tonë, të paktën një pjesë e mirë e tij, e di se çfarë është e mirë për shtetin dhe cilat janë problemet e vërteta. Gjithnjë e më shumë po sensibilizohet dhe reagon emocionalisht ndaj temave që edhe unë personalisht mendoj se janë themelore. Kjo është, sigurisht, mirësjellje elementare ndaj hapësirës në të cilën jetojmë. Le të mos jemi një vend dhe popull i njohur për mbeturinat, deponitë ilegale dhe qytetet e rrënuara. Rajoni po ecën përpara me shpejtësi. Është turp të mbetemi prapa.

Kur analizoni reagimet ndaj materialeve tuaja, çfarë ju prek më shumë – kritika e ashpër, mbështetja pa rezerva apo historitë personale të papritura nga publiku?

Definitivisht mbështetja. Është shumë lehtësuese për mua kur shoh dhe kuptoj se nuk jam vetëm, por se edhe shumë bashkëqytetarë të tjerë ndajnë të njëjtën ndjenjë dhe dashuri për Maqedoninë. Ky është një motivim i madh për mua.

Kur sulmet në hapësirën digjitale bëhen personale, cilët janë hapat tuaj të parë për të mbrojtur sigurinë tuaj, qetësinë në familje dhe shëndetin mendor?

Fatkeqësisht, kam qenë disa herë objekt i kërcënimeve, si të hapura ashtu edhe të fshehta. Nga kërcënimet e hapura, sigurisht, më seriozet janë ato për likuidimin tim. Në raste të tilla, sigurisht, si Ministria e Punëve të Brendshme ashtu edhe Prokuroria aktivizohen dhe ndërmarrin veprimet përkatëse. Me kalimin e viteve, disi mësohesh me fenomene të tilla dhe i përballon më lehtë. Mendoj se kam ndërtuar me sukses një mekanizëm për të mos e prishur qetësinë në familje për shkak të natyrës së punës sime. Sa i përket shëndetit mendor, edhe këtu besoj se jam i suksesshëm, duke pasur parasysh se jam rritur me një psikiatër në shtëpi. Babai im ishte një nga psikiatrit më të mirë në vend dhe natyrisht, ai më mësoi që në fëmijëri se si të kujdesem për paqen time të brendshme.

Si e menaxhoni skepticizmin profesional që të mos shndërrohet në cinizëm? Si arrini, pas kaq shumë vitesh në hapësirën mediatike maqedonase, të besoni ende te njerëzit dhe te një e nesërme më e mirë?

Nuk mund të kërkoni dhe të luftoni për një të nesërme më të mirë, nëse sinqerisht nuk besoni se ajo është e mundur. Nëse nuk do të besoja, lufta ime do të ishte e pasinqertë dhe e rreme. Skepticizmi ekziston gjithmonë. Përvoja e viteve të fundit na ka treguar se në vendin tonë, më shumë flitet për problemet, sesa zgjidhen. Nëse ne, si shoqëri, do të shpenzonim për punë po aq energji sa për të folur dhe për marrëdhënie me publikun (PR), Maqedonia do të ishte një vend më i bukur.

A ekziston ndonjë histori apo intervistë në karrierën tuaj që ju ka ndryshuar personalisht, që ju ka bërë të ktheheni në shtëpi dhe mendoni gjatë për vlerat tuaja jetësore?

Fatkeqësisht, jo. Edhe pse do të doja të kishte një të tillë. Sidoqoftë, mendoj se vlerat e mia jetësore janë tashmë të vendosura në mënyrë të qëndrueshme. Natyrisht, gjatë gjithë kohës duhet të mendohet për gjithçka.

Cili është keqkuptimi më i madh që njerëzit kanë për ju bazuar në atë që shohin në ekrane ose në rrjetet sociale?

Njerëzit mendojnë se puna ime është të shkoj vazhdimisht dhe të xhiroj video për hapësirat e lëna pas dore. Unë jam i punësuar në televizionin Kanal 5 si redaktor lajmesh dhe prezantues i emisionit “Samo vistina”. Ajo që njerëzit shohin në rrjetet sociale bëhet jashtë orarit të punës dhe tërësisht me shpenzimet e mia financiare. Tërësisht! Shumë njerëz më thonë: “Shko xhiro këtu ose atje”, por të gjithë duhet ta dinë se koha ime është e kufizuar dhe gjithçka që prodhoj bëhet në atë pak kohë të lirë që kam.

Nëse do ta hiqnim profesionin tuaj si një pallto – kush është Aleksandri kur nuk duhet të ketë një mendim për çdo krizë shoqërore dhe kur nuk duhet të ndjekë lajmet çdo orë?

Aleksandri është një njeri që i pëlqen shumë të dëgjojë muzikë. Të cilit i intereson astronomia, i pëlqen të gatuajë dhe ka nevojë të heshtë.

Çfarë i kritikoni më shumë vetes suaj të re dhe për çfarë e admironi?

E kritikoj faktin që shumë herë hezitonte për disa gjëra. Disa gjëra duhej të kishin ndodhur më herët. Por, gjithçka ndodh për një arsye, kështu që besoj se edhe në rastin tim ka qenë kështu. Ndërsa ajo që admiroj më shumë te vetja ime e re është se në momentet kur duhej të ishte e guximshme, doli e patrembur. Ha-ha… kjo është me të vërtetë ashtu.

A keni ndonjë ritual për t’u “rivendosur” pas një jave apo emisioni veçanërisht të lodhshëm? Si duket pushimi juaj i shkurtër nga bota?

Pushimi përbëhet nga shëtitje të gjata në Vodno. Ndonjëherë më pëlqen të ulem edhe në një nga lokalet e mia të preferuara. Më pëlqen të shkoj për kafe ose drekë, ndonjëherë edhe vetëm. Megjithatë, gjumi ka qenë gjithmonë shumë i rëndësishëm për mua. Pavarësisht se sa punë kam, gjithmonë sigurohem që të bëj të paktën 7-8 orë gjumë cilësor.

Nëse jeta dhe karriera juaj do të duhej të përshkruheshin me titullin e një libri apo filmi, cilin titull do të zgjidhnit?

“Sapiens”.